Cellarpigs – The War Against War(17/05/2025)
Ja hoor – de Noord-Limburgse thrashmetallers van Cellarpigs hebben op 17 mei hun eerste full-length album The War Against War uitgebracht. En wat voor één! Fans van bands als Metallica, Gojira en Havok kunnen hier gegarandeerd hun hart aan ophalen.
Cellarpigs
In 2019 besloten de mannen van Cellarpigs om een thrashmetalband op te richten, met als missie: de “echte old-school thrash” uit de jaren ’80 nieuw leven inblazen. Nou, dat is ze zeker gelukt! De vocalen van frontman/bassist Nick doen zelfs denken aan een jonge James Hetfield.
Door de jaren heen heeft de band zijn geluid verder ontwikkeld en een eigen smoelwerk gegeven. Er werd een EP en een split-single uitgebracht, talloze shows gespeeld en in 2024 wonnen ze de Dynamo Metalfest Band Battle, wat hen een felbegeerde openingsspot op het legendarische festival opleverde. Als dat geen goed voorteken is voor de toekomst, weet ik het ook niet meer.
De toon goed gezet
Met hun debuutalbum stellen de heren absoluut niet teleur. De invloeden zijn goed hoorbaar, maar de band behoudt daarbij een duidelijke eigen stijl.
De plaat trapt af met het instrumentale Praeludium Insaniae; een rustige, ongeveer één minuut durende intro met clean gitaarspel. Naar het einde toe wordt het distortionpedaal flink ingetrapt – een smakelijke teaser van wat komen gaat. Een sterke opener: kalm, maar met ballen.
Legendarische vergelijkingen?
De tweede track, Defenders of the Abyss, is meteen een stuk heavier. De track wordt geopend met een drumfill, waarna we worden getrakteerd op strakke drumgrooves, afwisselende riffs, blaffende vocalen én de welbekende “Angel of Death”-uithaal én “Hetfield-lachjes”.
De langzamere bridge tegen het einde van de track creëert een duistere sfeer en doet qua gitaarwerk denken aan Slayer’s Jeff Hanneman – een vergelijking om trots op te zijn.
As The Crowd Flies klinkt instrumentaal als een eerbetoon aan Havok. Het is een snel nummer, maar met een groovy bridge en outro die zorgen voor een prettige dynamische afwisseling.
Headbangwaardig!
On The Front Line opent met een basintro – een toffe en opvallende keuze. Het refrein is eenvoudig maar pakkend, en blijft goed hangen. Het nummer is bij uitstek geschikt om live keihard op te headbangen. De boodschap is kort maar krachtig: “You will die on the frontline!”
Waiting on a War begint met oorlogs-samples en maakt daarmee meteen het thematische uitgangspunt van het album duidelijk: oorlog en de bijbehorende ellende – een veelvoorkomend thema in thrashmetal. De track is wederom groovy en aanstekelijk, maar wat hem écht bijzonder maakt, is de bridge. Daar maken de riffs en snelle leads plaats voor ingetogen gitaargetokkel, begeleid door samples. Nicks zang schakelt hier over naar heldere vocalen – wat zijn veelzijdigheid als zanger extra benadrukt. Dit deel van het nummer doet sterk denken aan One van Metallica. En dat is bepaald geen slechte vergelijking.
The Earth on Fire begint als een typisch thrashnummer, vol afwisselende grooves en snelle leads. De afsluiter is verrassend: een bijna breakdown-achtig einde met trage riffs, diepe grunts en een dissonante gitaarlijn erbovenop. Bruut!
Master of My Fate ademt opnieuw de jaren ’80-thrashsfeer, maar dan met een Cellarpigs-twist. Het is een energieke track waarin groove en snelheid elkaar mooi in balans houden.
Dynamiek!
De volgende song, All Crew, Abandon Ship, opent rustig, maar die rust is van korte duur. Na een paar seconden barst het los in een snoeiharde, moshpitwaardige riff die gelukkig tegen het einde nog eens terugkomt. De vocalen starten pas na anderhalve minuut en doen op sommige momenten denken aan Gojira – afgewisseld met de bekende, blaffende zang in de refreinen. Hierin wordt een deel van de titel meerdere keren herhaald, wat het thema van de plaat versterkt. Dynamisch gezien is dit nummer erg interessant.
Evolution of the Soul brengt de vocale “Tom Araya-uithaal” terug en bevat gave gitaar- en basloopjes. Ook deze track zit dynamisch sterk in elkaar.
De afsluiter Echoes of the Past begint – net als de intro – met cleane gitaar, wat opnieuw doet denken aan Metallica. De zang sluit hier naadloos bij aan. Naarmate het nummer vordert, barst het los in een zwaarder segment met indrukwekkende vocalen. Het eindigt met ingetogen gitaarspel, waarmee de cirkel mooi rond is. Een krachtige afsluiter van een indrukwekkend album.
Conclusie
De Limburgse heren van Cellarpigs hebben mijn hoge verwachtingen – die er dankzij hun Dynamo-optreden al waren – ruimschoots overtroffen. De invloeden zijn duidelijk hoorbaar, maar worden op een unieke manier geïnterpreteerd. The War Against War is een debuutalbum waar elke thrashmetal-liefhebber iets in kan vinden. Zeker een aanrader om eens op te zetten – en nog beter: live te beleven.
Tracklist:
• Praeludium Insaniae
• Defenders of the Abyss
• As The Crowd Flies
• On The Front Line
• Waiting On A War
• The Earth On Fire
• Master Of My Fate
• All Crew, Abandon Ship
• Evolution Of The Soul
• Echoes Of The Past
Meer weten over Cellar Pigs? Je vindt ze op hun eigen website.
