Releasedate 24.10.2025
Het is alweer even geleden dat deze plaat uitkwam, maar in een poging toch zoveel mogelijk epische Nederlandse metal aan het licht te bregen, kon de nieuwe plaat van Epistulum natuurlijk niet ontbreken. Hun debuutplaat ‘From the Dead Masses’ werd ooit ook door mij gereviewd, en was zelfs heel lang een van mijn favoriete Nederlandse albums. Ik was dan ook heel blij toen de eerste singles van deze nieuwe plaat, Cantiga Psychotica, gereleased werden afgelopen jaar. Check hieronder wat ik er van vond!
Epistulum
Epistulum is een melodische deathmetal band uit Leiden, met zanger en toetsenist Thijs Ronteltrap aan het roer. Inmiddels draait de band al weer wat jaartjes mee, en in oktober vorig jaar kwam de tweede plaat naar voren. Met twaalf nummers, waarvan er slechts twee als single naar voren waren geschoven, kan je je verheugen op bijna een uur nieuwe muziek van de band. Cantiga Psychotica bouwt voort op de stijl die we op From the Dead Masses al zo interessant vonden; denk Children of Bodom en Kalmah, maar dan met meer scifi- en trance invloeden. Ook op deze nieuwe plaat voert de synth op de meeste nummers de boventoon, en wordt gespeeld met stemvervorming en de toevoeging van electronische beats. Anders dan From the Dead Masses voelt Cantiga Pyschotica over het algemeen zwaarder, ruiger en lomper. Meer de deathmetal kant op wellicht. Daarover later meer.
Cantiga Psychotica
Het album opent met de opener ‘Prologue (Hel)’, en zet daarmee meteen de toon voor de plaat. De bijna twee minuten durende soundscape doet nog het meest denken aan de incantaties van Heilung, maar dan gemixt met electronische beats en orchestraties. Hierna knalt het album meteen met het vertrouwde geluid van Orion de speakers binnen met de eerste echte openingstrack, Behold the Carcass Messiah. Een hoopvolle track waar de inspiratie van Children of Bodom duidelijk naar voren komt. Sterk ook weer de goed meeschreeuwbare stukjes, waar je haast geen moeite voor hoeft te doen.
Na deze sterke intro volgt een album vol variatie, waar Epistulum balanceert tussen synth-heavy melodische deathmetal en meer groovy deathmetal en met vlagen zelfs een progressief uitstapje maakt. Tracks als Unearth the Dark Mother en Omen zijn vooral snel en heavy in het deathmetal genre. Een track als Invocation of Insanity wordt door de mainriff haast folky in een Amon Amarth manier. Eye of Dukkha is een wat meer groovy track, In Jungian Armageddon horen wat Epistulum uniek maakt in de Nederlandse scene – de mix van eletronische elementen en deathmetal gitaren en vervormde stem komen in deze track allemaal samen. Ook hier weer ruimte genoeg voor een toffe break, met genoeg ruimte voor de synths.
De composities op deze plaat zijn sowieso allemaal heel sterk. Geen standaard coupletje-refreintje voor Epistulum. In plaats daarvan herkenbare stukjes, goeie riffs, en meer dan voldoende afwisseling om alle nummers interessant te houden. De synths spelen over het algemeen de hoofdrol, dus zijn er ook solo’s voor de synths weggelegd. Maar naast solo’s vinden we ook (instrumentale) breaks en zwaardere breakdowns. Bijvoorbeeld in Omen, met de nodige squeals van de gitaren. Overigens ook complimenten voor de duidelijke verstaanbare, zware grunt van Thijs.
Een van mijn favoriete tracks op deze plaat is echter Pathless Wrath, ongetwijfeld vanwege het proggie karakter van deze track. Het is de rustigste track van de plaat, en valt vooral op door de meeslepende melodie. Sure, genoeg ruimte voor gitaargeweld, maar het voelt toch meer als een progressieve power ballad in de stijl van Circus Maximus.
Er is echter ook nog wel wat ruimte voor verbetering. De mix klinkt wat dof, en ik kan me voorstellen dat het zoeken van de juiste balans tussen de synths als hoofdinstrument en de gitaren lastig is. Het klinkt alsof hier voor een volgende plaat nog wel wat winst te halen is – de achtergrond strijkers staan soms net ff te hard, de gitaren klinken NET ff te dof. En dat is jammer, want ik heb deze band ook live gezien en live komt de energie van de band echt vele mate beter over.
Final Thoughts
Ik ben blij te horen dat Epistulum de stijl van From the Dead Masses heeft voortgezet op Cantiga Psychotica. Mijn favoriete nummer van de band blijft Orion, maar er staan zeker toffe tracks op Cantiga Pychotica die vaker in mijn playlist voorbij zullen komen. The Pathless Wrath en Voidwalker zijn daar zeker twee voorbeelden van.
Meer weten van Epistulum? Je vindt ze op Facebook.
