Op zaterdag 6 december speelde Terzij de Horde een nagenoeg uitverkochte hometown show in TivoliVredenburg in Utrecht. Voor deze bijzondere avond nodigden zij Teardrinker en singer-songwriter Broeder Dieleman uit als voorprogramma.
Een uur nadat de deuren opengingen, betreedt de sludge/post-hardcoreband Teardrinker uit Rotterdam het podium. Ze beginnen echter niet direct met brute riffs. In plaats daarvan zetten de gitaristen een trage, atmosferische soundscape neer, waarin de drummer subtiel meebeweegt. Over deze dromerige klanklaag neemt zangeres Kim Hoorweg (bekend van VULVA) de tijd om een speech te houden over het morele standpunt van de band: pro-choice. Zodra ze uitgesproken is, barst het daadwerkelijke geweld los: dertig minuten aan compromisloze muziek die de gemiddelde luisteraar moeiteloos afschrikt.
Het publiek blijft opvallend rustig tijdens het optreden. Er ontstaat geen pit; in plaats daarvan wiegt de zaal zachtjes mee. Die ingetogen sfeer lijkt voort te komen uit de haast hypnotische soundscapes die de band tussen de intensere passages door inzet. Achter de drummer wordt een zwart-wit video geprojecteerd, een esthetische toevoeging die het optreden een extra laag geeft. In het laatste nummer verlaat Kim het podium en slentert zingend door het publiek, waarbij ze mensen een voor een in de ogen kijkt voordat ze terugkeert naar het podium. Na een warm applaus verdwijnt de band richting backstage.
Daarna betreedt Broeder Dieleman, gewapend met zijn banjo, het podium. Wie hem eerder live zag, weet wat hij kan verwachten; nieuwkomers staan met verbazing te kijken. Hij opent met de grap: “Ik ben uitgenodigd hoor, ik ben geen podiumcrasher.” Vervolgens vertelt hij dat hij vereerd is om deze avond met zulke uiteenlopende bands te mogen delen. Wanneer hij de eerste noten aanslaat, stopt hij abrupt: hij moet opnieuw stemmen. Een moment later kan hij écht beginnen.
Tussen de nummers door deelt hij anekdotes, waaronder hoe hij als folkartiest in de metalwereld belandde en hoe hij ooit de zanger van de Vlaamse post-metalband Amenra aan het lachen kreeg. Hij staat er niet alleen voor: vier achtergrondzangeressen zorgen voor zachte, sfeervolle harmonieën. Het geheel voelt warm, intiem en huiselijk, mede door zijn spontane interactie met het publiek. Wanneer iemand iets roept, reageert hij geamuseerd terug, wat de sfeer nog losser maakt.
Dan is het tijd voor de hoofdact van de avond: Terzij de Horde. Het optreden vormt onderdeel van de release-tour van hun nieuwste plaat Our Breath Is Not Ours Alone, die in oktober verscheen. Terwijl de laatste bezoekers hun plek zoeken, betreden gitaristen Jelle Agema en Demian Snel, drummer Richard Japenga, bassist Johan van Hattum en vocalist Joost Vervoort het podium. Joost kondigt aan dat ze het nieuwe album integraal zullen spelen, aangevuld met ouder werk. De lichten kleuren diep rood en de band zet in met het openingsnummer Each Breath A Flame.
Wat onmiddellijk opvalt, is de intensiteit: razende drums, explosieve riffs en Joost’ meeslepende vocalen. Toch blijft het publiek opmerkelijk bedaard; ook hier geen moshpits. De zaal kijkt geconcentreerd toe en wiegt slechts licht mee, alsof iedereen volledig in de muziek opgaat.
Na enkele nummers spreekt Joost het publiek toe. Hij benoemt dat de wereld in brand staat en dat veel dingen “kut” zijn, maar dat het bijzonder is om juist op zo’n moment samen muziek te kunnen beleven. Hij vertelt eveneens over de podcast die de band maakte met Broeder Dieleman, Teardrinker en de Rotterdamse filosoof Savriel Dillingh, waarin ze spreken over religie, kunst en de wens om muziek te maken voor een betere wereld.
Later in de set vraagt de band om een extra microfoon. Tijdens het volgende nummer verschijnt een gastzangeres op het podium, wiens naam helaas niet wordt aangekondigd. De muziek verandert richting een meer verstilde, atmosferische passage, terwijl zij half zingend, half vertellend een spoken-word tekst voordraagt. Na een minuut verlaat ze weer het podium en hervat de band hun energieke barrage van de laatste nummers.
In het slotnummer zakt Joost langzaam door zijn knieën en blijft uiteindelijk voorovergebogen op de grond liggen, bijna als in gebed. Hij komt pas overeind wanneer het nummer eindigt en het publiek de band trakteert op een welverdiend, oorverdovend applaus.
Meer weten over Terzij de Horde? Je vindt ze hier.
