Op 10 januari was het alweer tijd voor het eerste feestje van 2026! Samen met Nicky en Paula was ik bij Hedon Zwaar Nieuwjaar om het nieuwe jaar af te trappen. Door de kou, sneeuw en ijs voelde het alsof het een hele wereldreis was naar Zwolle. Gelukkig waren wij niet de enige die het winterweer hadden getrotseerd om het nieuwe jaar goed te beginnen.
2Destroy
Als ik bij de act de kleine zaal in probeer te komen, staat het stampvol. De drie gasten van 2Destroy uit Zwolle zijn nog midden in hun show als ik eindelijk een soort van staplaats heb gevonden. Helaas was dit pas op het moment dat ze nog twee nummers hadden om te spelen. De nummers Alone en Zero Tolerance waren wel genoeg om te laten zien waar deze band toe in staat is. Je ziet wel vaker dat een gitarist en bassist de vocalen schreeuwen als er geen losse vocalist is. Maar dat de drummer dit ook doet voor de grootste delen van de nummers, is een ander verhaal. De gitarist en bassist maken er een dikke show van met groovy gitaar en dikke baslijnen. De rest van de zaal die wel de hele set had gezien, was lekker aan het genieten en headbangen. Volgende keer toch maar wat eerder van huis gaan als ze op de line-up staan.
Bodyfarm
De tweede band van de avond was de Bodyfarm. Ik heb voor dit jaar het goede voornemen om meer verschillende genres te ontdekken en live te zien. Old-school deathmetal is één zo’n genre dat ik zelf niet goed ken. Als de Amersfoortse band begint, valt op dat de bassist de vocals doet. Met verschillende death- en thrashmetalriffs maken ze er een feestje van in de zaal. Als het nummer Will of Decay start, ontstaat er een kleine moshpit. Helaas duurde het niet lang voordat die ook stil viel door een glas dat kapot was gevallen. De zaal gaat wel los en de show staat als een huis. Maar misschien wel te stevig als een huis. Het voelt wat statisch, maar de rookmachines helpen wel om er een show van te maken. Als ik heel eerlijk ben, dan is old-school Deathmetal misschien niet voor mij. Het voelt voor mij wat eentonig, maar de zaal gaat gedurende de set steeds losser.
Shagor
De derde band van de avond is weer in de kleine zaal. Als de band wordt aangekondigd, dan worden ze omschreven als atmosferische blackmetal. Blackmetal is ook één van de genres die ik niet veel luister, maar wel één ding van weet: de nummers zijn lang. Als echte metalcore/deathcore/hardcore/punk liefhebber keek ik daar wel een beetje tegenop. Helemaal voor een ADHD’er met een concentratieboog van een goudvis, is tien minuten per nummer ook wel echt lang. Gelukkig was deze band alles behalve een lange eentonige blackmetalband en was daarom gelijk verkocht. Ookal was de setlist maar 5 nummers, voelde dit niet zo. Er zat zoveel afwisseling in waardoor het voelde alsof je door een verhaal werd meegenomen. De afwisseling van blackmetal riffs en ambient maakten dit een spektakel om te horen. Als ik de zaal rondkeek waren er veel stille genieters, maar er waren ook een aantal die goed los gingen Het laatste nummer van deze set ‘Hersielingh’ is een goede samenvatting van deze band: duistere melodieën, veel blastbeats, veel variatie in de muziek en een combinatie van screams en klassieke koorvocalen. Ook de inspiratie van ‘Phantom of the Opera’ in de muziek vind ik heel vet. Als alle blackmetal zo is, dan ben ik fan.
Imperium Dekadenz
Na het proosten op het nieuwe jaar met wat mensen uit de MetalFromNL WhatsAppgroep, was het tijd voor de vierde band: Imperium Dekadenz. Na de show van Shagor was ik wel nieuwsgierig geworden wat deze Duitse blackmetalband te bieden had. De band begon met wat pech doordat de microfoon het eerste nummer niet werkte. Dit was ook duidelijk te merken in de muziek, er ontbrak iets. Nadat de zanger een nieuwe microfoon kreeg, dacht ik dat de show beter zou worden. Ook met vocals deed deze eentonige blackmetal niet iets voor mij en in de zaal ontstond dezelfde reactie. Terwijl de zanger met een fles wijn liep te zwaaien waar hij regelmatig uit dronk, was er veel geroezemoes in de zaal. Het publiek boeide deze show erg weinig, wat jammer was om te zien. Ook erg vreemd aangezien de band al ruim twintig jaar actief is. Dan zou je eigenlijk beter verwachten.
Magnacult
Terug in de kleine zaal is het tijd voor iets anders deathmetal. Magnacult is al een aantal jaar actief in de muziekscene en heeft afgelopen jaar 3 albums op Spotify uitgebracht. De groove metalband heeft dus een flinke hoeveelheid materiaal om hun setlist mee te kunnen vullen. Als de zanger opkomt maakt hij er gelijk een show van. Hij had een leren jas aan en zonnebril op, maar het duurde niet lang voordat hij het te warm had om deze aan te houden. Helemaal na het eentonige Imperium Dekadenz, is de energie en de afwisseling van grooves tof. Ook fijn om te horen dat er zoveel nadruk ligt op de bas. In het nummer Eternity’s Gate zit een toffe basbreak, Winds of Creation heeft een bassolo en Kill Ignorant Humanity heeft ook een klein slapbas stukje plus bassolo. De zaal heeft vanaf het derde nummer in de set al een moshpit gezet. Na 5 nummers gevuld met dikke grooves, blastbeats en zware breakdowns begint de zaal uitgeput te raken van al het feesten. Als afsluiter speelden ze het nummer Trash. Daar zat ook een two-step riff in en als core liefhebber kon het toen niet laten om daar ook heel even aan mee te doen.
Obscura
Daarna weer terug in de grote zaal. Net als ik de conclusie wil trekken dat de grote zaal niet helemaal mijn ding is, was daar Obscura. De band wordt aangekondigd met de kanttekening dat deze erg technisch is. Misschien dat dat ook de reden is dat de zaal niet zo vol staat als bij de vorige acts.
De show start met het nummer Forsaken. De intro heeft een akoestische gitaar op de backing track en de bassist die daar melodisch op aansluit. De bas is fretloos en dat typische geluid herken je gelijk. Dat geeft de band ook een hele unieke sound. Het nummer bouwt steeds verder op met een dikke gitaarsolo waarbij de bas alles accentueert, tot de riff omklapt tot deathmetal met meer solo’s. Als daarna de deathmetal plek maakt voor bassolo’s en stukken jazz, wist ik dat ik moest stoppen met aantekeningen maken en van de show moest gaan genieten. Alle nummers waren namelijk net zo interessant, technisch en divers. Later wijst Nicky mij erop dat de bassist vroeger in de progressieve metalband Textures heeft gezeten. Dat verklaart waarom deze bassist zo briljant technisch kan spelen.
Het duurt even tot de zaal wat voller loopt, maar daarna beginnen de technische riffs, energie switches en blastbeats ook op de zaal indruk te maken. De zaal is nog steeds niet heel vol, maar een paar enthousiastelingen startten alsnog een moshpit. De rest van de zaal keek vol verbazing naar hoe technisch en knap de muziek in elkaar zit.
Dit jaar heeft de band nog het album A Sonication uitgebracht waar ze het nummer Silver Linings en de de titeltrack van speelde. Tijdens hun laatste nummer springt de gitarist nog even het publiek in om daar nog even een solo in het publiek te spelen. Net toen ik het jammer vond dat de show afgelopen was, kwam de band terug op het podium voor een encore met onder andere Beyond The Seventh Sun. Het was jammer om te zien dat de zaal nu wel zo goed als leeg was. Misschien dat ze toch te lang hadden gewacht op het inzetten van deze nummers.
The Modern Age Slavery
De afsluiter van Hedon Zwaar Nieuwjaar 2026 was de Italiaanse blackend deathcoreband The Modern Slavery met een klein Nederlands randje. De gitarist Ludivico Cioffi speelt namelijk ook in de Nederlandse metalband Delain. De show opende met de nummers Pro Patria Mori, Klld en Oxygen. Alle drie de nummers zijn van hun nieuwste album 1901|The First Mother en gevuld met blastbeats, breakdowns en deathcoreriffs. De moshpits waren wild bij deze nummers, maar er was niet extreem veel plek voor een pit. Behalve hun nieuwste album speelden ze ook ouder materiaal. De Vile Mother Earth en de titletrack van het album Damned To Blindness waren ook in de set verwerkt. De zanger zoekt ook interactie met het publiek. Tussen de nummers door geeft hij zijn microfoon aan het publiek zodat zij er doorheen kunnen schreeuwen. Ook is er nog één iemand moedig genoeg om te crowdsurfen tijdens de show. Door het formaat van de zaal komt hij alleen niet heel ver. Na het bedanken van Hedon, speelt de band nog één laatste nummer: Icon of A Dead World. Bij de laatste breakdown van de avond gaat iedereen nog een keer los en was mijn eerste show van het jaar alweer voorbij.
Foto’s door Nicky en Paula
