Een interview met AnonemiA; humor en serieuze gesprekken met de mannen uit het Noorden

Post author By Admin
Post date 05/04/2026
No Comments on Een interview met AnonemiA; humor en serieuze gesprekken met de mannen uit het Noorden

AnonemiA. Met ooit een wens om anoniem op te kunnen treden, maakt deze band uit het Noorden van Nederland moderne metalcore met een serieuze boodschap. Een echte vriendenband, die muziek gebruikt om zichzelf en andere metalheads verder te helpen. Wat volgt was een super mooi, gezellig, en grappig interview waarin het niet alleen ging over de muziek. Check het hele interview online, of lees de verkorte versie hier op de site.

Side note: omdat het zo’n leuk interview was, is het interview wel iets langer dan oorspronkelijk de bedoeling!

https://youtu.be/pLQX4gSSy-A

Voor de mensen die niet weten wie jullie zijn, kunnen jullie jezelf even voorstellen?

Wij zijn AnonemiA. We omschrijven onszelf meestal als modern metalcore, maar er zitten ook veel nu-metal invloeden in. Eigenlijk is het een combinatie van allerlei verschillende stijlen. Hoewel we liever niet in hokjes denken, helpt zo’n label andere mensen om een beeld te krijgen van onze muziek. Uiteindelijk moet je gewoon luisteren om te bepalen of je het wat vindt.

De band bestaat in totaal uit zes personen. We hadden het interview met Anne (zanger/gitarist), Wopke (rapper) en Siegfried (gitarist). Verder bestaat de band nog uit een drummer, bassist en toetsenist. De toetsenist woont in Hongarije.

Hoe oefenen jullie met een toetsenist die in Hongarije woont?

Dat is een bijzonder verhaal. We hebben Donut leren kennen in Groningen toen hij daar zijn master in orgel behaalde. Nadat hij bij de band kwam, bleek hij helaas ziek te zijn, waardoor hij terug moest naar Hongarije voor behandeling. Ondanks zijn ziekte heeft hij alle partijen voor ons eerste album geschreven. We werken nu veel online via Discord; we zijn niet alleen modern in onze muziek, maar ook in de manier waarop we samenwerken. Gelukkig helpt de techniek ons hierbij, iets wat we tijdens de coronatijd goed hebben geleerd.

Hoe zijn jullie als band begonnen?

Het begon ongeveer twaalf jaar geleden met Wopke en Anne, die uit hetzelfde dorp komen. Wopke had teksten geschreven en vroeg Anne om hulp om daar een kloppend geheel van te maken. De echte start onder de naam AnonemiA was ongeveer vijf jaar geleden. Het was een lang proces van zoeken naar de juiste identiteit en de juiste mensen, maar door trial and error hebben we nu een superstabiele groep waarin iedereen hetzelfde doel voor ogen heeft.

Anne benaderde Siegfried vervoglens via social media. Hij stuurde een demo van House of Mirrors en Siegried hoorde direct dat er potentie in zat. Na een ontmoeting bij Anne thuis klikte het meteen. Veel muzikanten in de Friese scene kennen elkaar overigens al via verschillende eerdere projecten.

Hoe is jullie muzikale stijl zo geworden zoals hij nu is?

Dat is een organisch proces geweest door onze smaken samen te voegen. Voordat Siegfried erbij kwam, waren we meer nu-metal. Hij bracht invloeden mee uit de zwaardere metal en prog. Anne schrijft vaak vanuit een catchy refrein of een koor, terwijl Siegfried meer vanuit de riffs schrijft. Door die twee werelden te combineren, ontstond onze huidige sound. Er zijn in Nederland niet veel nu-metal bands, wat ons op dit moment vrij uniek maakt.

Hoe bevalt het jou als rapper in deze band, Wopke?

Het bevalt heel goed. Ik kan in deze muziek precies mijn verhaal kwijt. Soms gebruik ik ook spoken word, omdat ik het gevoel heb dat ik mensen daarmee beter kan bereiken dan met zang alleen. Het voelt alsof ik op het juiste pad zit om mijn emoties over te brengen op de luisteraar.

Neem je inspiratie uit de raphoek of meer uit de nu-metal?

Vroeger werd ik geïnspireerd door Eminem en Brainpower. Maar de grootste invloed is altijd Corey Taylor (Slipknot) geweest. De agressieve en snelle manier van rappen die hij gebruikt, is iets wat ik ook wil bereiken. Zonder de muziek van Slipknot was ik er waarschijnlijk niet eens meer geweest; het heeft een enorme impact op mijn leven gehad.

Wat is de reden achter de bandnaam AnonemiA?

Het oorspronkelijke idee was om, net als Slipknot, met maskers op te treden, vandaar het “anonieme” gedeelte. Daarnaast wilden we een unieke naam. Anne kwam met de link naar anemia (bloedarmoede). Het idee is dat mensen te weinig metal binnenkrijgen, een soort tekort aan ijzer in het bloed. Zo is de naam AnonemiA ontstaan, al wordt deze door het publiek op de meest creatieve manieren verkeerd uitgesproken, zoals “Anemonia” of “Anonemea”.

Hoe lang zijn jullie bezig geweest met het album Catharsis?

De eerste funderingen werden al in 2019 gelegd met de demo van Boogeyman. Als je die eerste versies nu terug luistert, klinkt het nog totaal niet zoals het eindresultaat; die opnames blijven dan ook veilig in de kluis. We zijn dus ruim vijf jaar met dit materiaal bezig geweest.

Is Catharsis een conceptalbum met een specifiek thema?

Het overkoepelende thema is absoluut mental health. We schrijven over onze eigen struggles en de dingen waar we doorheen zijn gegaan. We hopen mensen te laten zien dat ze niet alleen staan in hun strijd. We hebben talloze uren gepraat over onze ervaringen en hoe we problemen hebben opgelost; dat hebben we vertaald naar de muziek.

Is het maken van deze muziek voor jullie ook een soort therapie?

Absoluut, 100%. Je schrijft het van je af en leert dingen te accepteren. Het is een kunst om die zware teksten samen te brengen met de dynamiek van de muziek. Een mooi voorbeeld is House of Mirrors; de explosie van emotie in dat nummer sprak ons allemaal enorm aan toen de tekst en muziek samenvielen.

Waarom denk je dat mental health zo vaak voorkomt als thema in de metal?

Mijn ervaring is dat mensen in de metalscene vaak meer hebben meegemaakt. Metalheads zijn vaak erg open-minded en uiten hun gevoelens op een intense manier. Als je jezelf slecht voelt en je hoort iemand dat zingen, dan geeft dat een gevoel van herkenning. Het helpt je om je te identificeren met de artiest, wat soms belangrijker is dan de muziek zelf.

Wat is je favoriete nummer van Catharsis?

Dat verschilt per persoon:

Anne: Am I Broken, omdat ik daar op het podium echt met een brok in mijn keel sta.
Wopke: Boogeyman, omdat het mijn persoonlijke verhaal is over een donkere periode in mijn leven en mijn start in de muziek.
Siegfried: Op dit moment Lost in the Dark, omdat dit nummer opnieuw vorm kreeg rond het overlijden van mijn vader. Het geeft me nu een goed gevoel als ik het speel. Ook Torn Apart is een favoriet vanwege de gitaarpartijen.

Gaat het weer vijf jaar duren voordat er nieuwe muziek komt?

Zeker niet! We hopen binnen een jaar een nieuwe single uit te brengen. We hebben inmiddels onze manier van werken gevonden en weten precies wie waar goed in is. De teksten zijn er in overvloed en we maken nu eerst demo’s die we daarna in de oefenruimte met de hele band uitwerken tot een gezamenlijk project.

Gaat de stijl van de nieuwe muziek nog verder evolueren?

We zijn zeker geëvolueerd en ik denk dat we wat “heavier” zijn geworden. De identiteit met zang, rap en screams blijft, maar de nummers zijn krachtiger. We hebben live gemerkt dat de stevigere, uptempo nummers erg goed werken, dus we willen onze setlist aanvullen met meer van dat soort werk. Het is eigenlijk “Catharsis plus vijf”: alles is net een stapje groter en zwaarder.

Wat was tot nu toe jullie leukste optreden?

Dat was zonder twijfel de albumrelease. Alles kwam daar samen: de jaren van hard werken, de emoties en het plezier. Het was een enorme ontlading om voor een volle zaal te staan met vrienden en familie vooraan. Toen de intro van het album startte en we naar elkaar keken, wisten we: dit pakken ze ons nooit meer af. Het was super spannend, omdat we een relatief onbekende band waren die in een grote zaal eigen werk ging spelen, maar de kick die we terugkregen van het publiek was fantastisch.

Wat ligt er in de toekomst voor AnonemiA?

We willen groter denken en een nog professionelere show neerzetten, inclusief visuals. We zijn constant bezig met hoe we onszelf presenteren. Uiteindelijk willen we zoveel mogelijk mensen bereiken met onze boodschap. Het zou geweldig zijn als we berichten krijgen van mensen over de hele wereld die vertellen dat onze muziek hen heeft geholpen om anders te gaan denken of aan zichzelf te werken. We willen gewoon toffe shows neerzetten en muziek blijven schrijven; daar doen we het voor.

Meer weten over AnonemiA? Je vindt ze op Facebook

Guts and Glory 2026

Wie wil dat nou niet: spelen op een van de grotere metalcore/punkfestivals van Nederland. Bij Guts and Glory strijden de bands voor een plekje op Jera On Air. Van de 170 aanmeldingen zijn er vijf gekozen die vanavond laten zien of ze goed genoeg zijn voor het festival. Ik dacht altijd dat dit een wedstrijd was voor Nederlandse bands, maar het is erg internationaal vanavond. Er staan namelijk meerdere internationale acts op het programma in poppodium Dynamo in Eindhoven.

Summerintibet

De avond werd geopend door de ska punk reggae band Summerintibet uit het Belgische Gent. Hierdoor stond het podium in de basement van Dynamo wel vol met instrumenten en mensen. Met nummers zoals ‘Gladiator’ en ‘Razorblades For Breakfast’ maakten ze er een vrolijk en gezellig feest van.
De gezellige sfeer op het podium bood tijdens de set genoeg ruimte voor solo’s voor de drummer en de toetsenist. Hoewel het allemaal heel ska en pop punk lijkt, zit er ook genoeg geschreeuw in de set. De zanger gaat bij elk nummer helemaal los en dikt de feestsfeer extra aan. Bij een ska band mag de trombone natuurlijk niet ontbreken en bij een van de laatste nummers ging de gitarist daarmee aan de slag. Als de band een nummer doet voor de ‘ladies’ en vroeg of die in de zaal zijn, kregen ze geen reactie.
Het is duidelijk nog inkomen voor de zaal, maar een aantal mensen ging goed los. Bij het laatste nummer ging de band nog even vol gas met de ska en was er nog een kleine moshpit op het eind. Wat wel heel lullig voelde was dat het licht uitviel bij het laatste nummer. Ondanks deze pech was het geen slechte set. De zaal is in ieder geval een beetje opgewarmd.

DARKK

De tweede band van deze avond was de metalcoreband DARKK uit Aachen. Deze vierkoppige formatie had een stuk minder spullen en plek nodig op het podium, dus het zag er gelijk een stuk rustiger uit. De set opende met een beat die mij deed denken aan de oude Tron-film. Daarna begon het echte typische metalcore werk.
De band zette gelijk goed in met een paar stevige metalcore nummers. De zware breakdowns, melodische leadpartijen, catchy grooves en harde vocals waren allemaal van hoge kwaliteit. Ook speelde ze het wat rustigere nummer ‘Home’, maar veel tapstukken op gitaar en een dikke breakdown heeft. Bij ‘The Damage’ lieten ze de zaal meezingen met het refrein. Maar zoals bij veel kleinere bands, waren er weinig mensen die de lyrics kenden en werd er weinig meegezongen.
Bij het laatste nummer haalden ze er nog alles uit wat er in hun zat met een smerige breakdown en sprong de gitarist ook nog even de pit in. Dat was ook wel te verwachten, want de gitarist deed het grootste deel van de crowd interaction. Hierdoor viel de rest van de band wel wat weg. Hun set was erg gelikt qua geluid en het is zeker een band die past bij Jera On Air, maar misschien was het net te goed gemaakt. Ik weet niet of je het Duitse blad Popcorn nog kent? Maar zo voelde het een beetje aan. Iets te gelikt, perfect en gemaakt.

Even if we lose

De volgende band heeft een Nederlandse tint. Even If We Lose is misschien wel Duits maar is wel based in Nederland. Hun debuut-EP van de post-metalband kwam vorig jaar 25 september uit en ze zijn er klaar voor om deze aan Nederland te laten horen. Gewapend met drie quad cortexen kwam de band het podium op. Hun EP heeft maar vier nummers, dus alle vier werden ook gespeeld. De band was vanavond met vijf leden. Dat viel op omdat ze normaal maar met vier zijn. Na even goed kijken was dat niemand minder dan Javier Valdi. Hij speelde vorig jaar ook mee met Hyla in de finale van de Metal Battle.
De set opende met ‘Tuari’ wat gelijk de doomy en emotionele sfeer zette voor de rest van de set. De zanger introduceerde de show met het feit dat dit nog maar hun tweede show is. Maar met de energie die de band al in het eerste nummer gaf, hebben ze zeker met eerdere projecten al podiumervaring opgebouwd. De zanger sprong heen en weer en was erg energiek, wat voelde als een groot contrast met de trage en doomy riffs. Ook sprongen de zanger en de bassist tijdens het nummer nog even het publiek in om een moshpit te starten. Tijdens ‘Marching Blue Giants’ merkte je dat de zaal in een flow kwam. De hele zaal was gefocust op de band en headbangde mee op de vibe.
Bij het nummer ‘Xenos’ probeerde een crowdsurfer richting het podium te gaan. Met de nadruk op proberen want na drie pogingen gaf hij het op. De emotionele vibe van de nummers hield de hele zaal in zijn greep. De band brak ook letterlijk de zaal af toen de zanger de micstand uit elkaar trok. Dit maakte wel wat show, maar ik miste echt de interactie met het publiek. Ik vraag me ook af of deze band niet beter op Roadburn kan spelen, maar dit was een erg goede show.

Tackle

Het zal een flinke reis zijn geweest voor de Kopenhaagse band Tackle, maar de melodic hardcore band staat er. De amps zijn weer aangesloten voor wat ouderwets hardcore geweld. Ook deze band gebruikt een backing track als intro, namelijk die van de Terminator-films. Daarna barstte de band los met two-stepriffs van het nummer ‘On The Ropes’. Voor mijn gevoel was ik gelijk weer terug in 2004 want het nummer had zo in Burnout 3: Takedown kunnen zitten.
De bassist nam ook zijn ruimte om er hier en daar een leuke lick in te gooien. De zaal schiet gelijk aan en de crowdsurfers doen weer een poging. Ook bij deze band sprong de zanger de zaal in om een moshpit te maken. Met hun snelle punkriffs lieten ze zien dat dit weer een heel ander genre was dan de voorgaande bands. De zanger wisselde gemakkelijk af tussen de verschillende vocal stijlen, maar ze waren niet altijd even goed te verstaan. Bij hun debuutsingle ‘Enough Is Enough’ geven ze alles wat ze hebben en tijdens de breakdown gaat de zaal los.
Na een aantal shout-outs sluiten ze de setlist af met het nummer ‘Nok Er Nok’ waar ze nog even alles afbreken. Het was een leuke chaos met crowdsurfers, circlepits en moshpits. De band zou een goede toevoeging zijn aan de Jera On Air line-up, maar er moest nog één artiest spelen vanavond.

Eelco

De pauze tussen Tackle en Eelco duurde wat langer en toen ik daarna de zaal weer inliep, snapte ik waarom. Alle versterkers moesten plaats maken voor een tafel met een DJ-set. Die tafel was zo groot dat de microfoons van de backing vocalisten erg in de hoek waren gedrukt. De zaal stond flink vol met ‘vers bloed’. Veel mensen die er stonden had ik de rest van de avond nog niet gezien. Zij waren speciaal voor de enige volledig Nederlandse act op het programma gekomen.
De show opende met het energieke drum and bass-achtige nummer ‘Maskerade’. Alle mensen die vers binnen waren gingen gelijk los met moshpits en crowdsurfen. Bij het tweede nummer ‘Down For Anything’ gaf Eelco aan dat hij zich niet aan één genre houdt en dat we dus alles konden verwachten deze avond. Dit was dan ook een catchy pop-punk nummer. Ook zong de hele zaal het hele nummer mee. Ook kwamen er nog post-hardcore en punk elementen langs in het nummer ‘idfc’ waar nog flink in werd geschreeuwd.
De set werd steeds zwaarder en zwaarder nummers zoals ‘Loop Fucking Door’ en ‘(nu)’ met een flinke wall of death. Als kers op de taart zaten er in ‘(nu)’ ook nog zieke EDM/dubstep breakdown. In de set zaten ook nog wat leuke knipoogjes naar bijvoorbeeld Lingo en een cover van de intro van de Nickelodeon serie “My Life As A Teenage Robot”.
Eelco heeft tijdens de set laten zien dat hij van alle markten thuis is en er een goed feestje van kan maken. Maar telt dit feestje ook als hij een groot deel van zijn fanbase heeft meegenomen? Gelukkig hoef ik de keuze niet te maken voor de winnaar van de avond, maar ik zou het niet gek vinden als Eelco het zou winnen.

And the winner is…….

Als de fans van de laatste act al spellend de naam Eelco door de zaal roepen, was het tijd voor de bekendmaking van de winnaars. Na een korte toespraak van de host van de avond, kwam de organisator van Jera On Air op het podium en sprak de zaal toe. Samen met de jury hebben ze alle artiesten van vanavond beoordeeld. Het was een lastige keuze door de verschillende genres die op het programma stonden. Kiezen tussen Ska/punk, Metalcore, Post-metal, melodic hardcore en het genre loze Eelco die allemaal een goede set hadden gespeeld, leek mij ook erg lastig.

Helaas kan er maar één de winnaar zijn en dat was niemand minder dan Even If We Lose! Hun emotionele set en stageperformance waren toch het beste van de avond. Zij staan zaterdag 27 juni op de Buzzard stage bij Jera on Air. De overige winnaars kregen vrijkaarten voor het festival. Ook gaf de organisator van Jera On Air aan dat ze de andere artiesten ‘niet zouden vergeten’ als ze nog plek in de planning hadden. Dus wie weet zie je een van de andere bands ook nog op Jera on Air langs komen.

Wil je de band ook graag live zien? Regel dan snel je kaarten! Er zijn er namelijk nog maar weinig over.

De winnaars van Guts and Glory 2026 Even If We Lose in Dynamo Eindhoven

Tags Guts and Glory, hardcore, live review, metalcore, news, post-metal

News Reviews

Drachten Darkness – De poorten naar de Hel zijn geopend

Post author By Admin
Post date 31/03/2026
No Comments on Drachten Darkness – De poorten naar de Hel zijn geopend

Op 27 maart waren wij aanwezig bij de allereerste editie van Drachten Darkness in Iduna, Drachten. De deathmetal avond onder de naam Drachten Deathfest is inmiddels een geliefd event bij de Nederlandse metalhead. Tijd dus voor een avondje duistere black metal. En gelukkig, want Black metal is een genre wat minder aandacht lijkt te krijgen dan death, of core, op dit moment. Met zes bands op het podium en een friettent voor de deur, is er sprake van een echt festival. Dat het af en toe regent mag de pret niet drukken; binnen is het duister en het bier is koud!

Voor meer foto’s, scroll naar beneden!

Grafjammer

De mannen uit Utrecht hebben de eer deze eerste editie van Drachten Darkness te openen. Op het moment dat ze beginnen, moet het publiek nog binnenkomen. Halverwege de set van deze energieke punk-meets-black metal, staat de zaal echter goed vol en dit blijft zo tot het einde. We missen black-metal events in de scene, blijkt. De animo is groot. Grafjammer zit op het snijvlak van punk en metal, en hebben echt een punk-attitude (en uitstraling, al be it met zwarte vegen corpsepaint). Het is dan ook jammer dat de eerste moshpit van de avond moet wachten tot Asagraum; het had hier prima gepast! Vorig jaar kwam de band met hun album De Tyfus, de Teerling. Onder andere Bloedbruid van dit album komt aan bod. De band speelt echter vanavond zeker niet alleen werk van hun laatste plaat. Zwarte Hond gaat er in hoog tempo doorheen, net als Cocaïne en Affreus Infaam Abject. De blije, haast black-and–punk van Grafjammer zet de toon voor een interessante avond met verschillende stijlen.

Deathless Void

Nederland heeft echt veel kwalititeit als het gaat om de black metal scene, en Deathless Void is daar een goed voorbeeld van. We leerden deze band twee jaar geleden kennen toen hun debuutalbum The Voluptuous Fire of Sin uitkwam, en ze op Graveland (snik) speelden. For some reason ben ik de band daarna een beetje uit het oog verloren, maar man man man wat een toffe band. Met kaarsen en wierrook op het podium wordt vanaf het begin de toon gezet voor een duistere performance. De backingtrack met droning geluiden en vocales van de band maakt de ambiance compleet. Vervolgens opent de band hun set met een soundscape vol feedback van de gitaren en haast shoegaze achtige sounds. Wat volgt is drie kwartier pure evil, met een vocalist die pure torture uitstraalt als hij zijn strot opentrekt. Bijna in een soort trance vliegen we door de nummers van Voluptuous Fire heen. Tijd om die debuut plaat weer een aan te zetten.

Helleruin

Nog zo’n bekende naam uit de Nederlandse blackemetal scene. Helleruin is zeker een van de bekendere namen, in een toch wel underground cirkeltje. Daarin kennen veel mensen elkaar, zo blijkt ook bij het optreden. Helleruin is in de basis een solo project, maar gelukkig zijn er meer dan genoeg goede muzikanten om de stage performance mee te vullen. Zo spelen vanavond de drummer én de gitarist van Deathless Void gewoon een dubbele set. Met corpse-paint, in dit geval. Want de looks van Helleruin zijn belangrijk. De act van de band staat als een huis, maar stiekem blijken de mannen van Helleruin gewoon blije puppies op het podium. Hoewel er regelmatig enge gezichten getrokken worden door de gitarist, en de frontman een aantal keer het aanwezig publiek laat weten door middel van gebaren dat hij hen dood wil hebben, zien we vooral veel interactie en grote glimlach op het podium.

Waar Grafjammer hun black metal invloed mixt met de rauwe punkscene, mixt Helleruin duistere black metal riffs en een evil wall of sound met haast een soort rock’n’roll. Black-n-Roll dus. Bij vlagen. Gelukkig is tijdens Helleruin de bas ook goed te horen, want waar bij de eerste twee bands de energie wat meer naar binnen gericht was, zetten de muzikanten van Helleruin vooral een show neer met veel interactie naar elkaar en naar het publiek.

Tijd voor een patatje van de aanwezig friettent, en even zitten aan een van de tafels buiten. Qua organisatie: top geregeld allemaal. Ook qua planning overigens; het gebeurt regelmatig dat de ombouw tijd tijdens zo’n live event niet gehaald wordt, maar op Drachten Darkness houdt elke band zich netjes aan de planning.

Gnaw Their Bones

De vreemde eend in de bijt deze avond is Gnaw Their Bones. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit van de act gehoord had. Ik kan me voorstellen dat een act als Gnaw Their Bones het goed doet tijdens een noise of ebm event. Maar op een festival met black metal bands? Ik weet het niet. Gnaw Their Bones is meer een perfomance, een soort theater. Een bak noise met wat soms richting Industrial lijkt te gaan, maar dan zonder beat, aangevuld met extreme tortured screams. Voor wie wel eens Aziatische horror films kijkt; daar doet me dit aan denken. Met samples als ‘God hates sinners, he will be taking vengeance on the sinner’ en vervolgens tortured screams met veel effect, klinkt het inderdaad wel alsof we in de hel zijn beland. Interesting, but weird in deze line-up.

Asagraum

Terug naar de bands, met de Nederlandse band Asagraum. Hoewel de sound-check niet helemaal vlekkeloos verloopt begint ook deze band keurig netjes op schema en is er vanaf de opening van de set een super strakke, professionele show. De schedels op het podium en de corpsepaint van de dames (en heer) zetten de toon voor een Satanische show, waar de lokale kerk ongetwijfeld een mening over heeft. Gelukkig heeft de vocalist hier een oplossing voor ‘De Christenen zullen branden in de Hell’.

Het aanwezige publiek is inmiddels warm en begint tijdens Veil of Death zowaar een moshpit. In hoog tempo werkt Asagraum een gevarieerde set af, waar de focus ligt op performance. Ook hier blijft niemand stil staan; vanaf het eerste moment is de drumster vanachter haar drumstel alleen maar aan het headbangen, en steelt de bassist met rare bekken de show, naast gewoon heel goed te spelen. Overigens wordt hij voor de laatste drie tracks wel vervangen door een andere, vrouwelijke bassiste, die net zo hard de show steelt met haar moves en headbang skills. Met ‘de laatste voor Satan’ neemt Asagraum na een uur afscheid met Carried By Lucifer’s Wings.

Ruïm

Tot slot de enige niet-Nederlandse act van de avond; het Portugese Ruïm. Met recht de meest ervaren band op het podium, puur naar leeftijd kijkend. Dit wordt door een van de bezoekers naast ons mooi verwoord ‘Oh, de oude lullen band gaat beginnen’. Ik denk dat hij na de eerste 10 seconden net als wij overtuigd was van het feit dat deze ‘oude lullen’ wel degelijk doorgewinterde muzikanten zijn. Overigens bleek dat al uit de aankleding van het podium, met banners, vuurkorven, en het ingewikkelde runen logo voorop het podium. De maatwisselingen en ingewikkelde gitaarriffs maken het haast een soort progressieve black metal, wat door yours truely zeker werd gewaardeerd. Ruïm zet vervolgens een enorme wall of sound neer, waarin we volledig omver geblazen worden en opgaan in de bijna trance-achtige melodische stukken, om vervolgens weer keihard door blastbeats naar de aarde getrokken te worden.

Al met al was de eerste editie van Drachten Darkness een meer dan geslaagde avond, in ieder geval wat ons betreft. Hopelijk volgend jaar weer?

Foto’s gemaakt door Abyssal Void. Volg hem via Instagram.

Band

Incoming Paper

[{“box”:0,”content”:”[if 63 equals=””][/if 63]nnn

Incoming Paper

nHailing from: Twente
nGenre: alternative, heavy metal, heavy rock, metalcore, modern
nn

Bio:

n[55]n“},{“box”:1,”content”:”<img src=" [if 48 not_like=””][/if 48]n nn

Incoming Paper

nHailing from: TwentenGenre: alternative, heavy metal, heavy rock, metalcore, modernnStatus: Activen

Links to other sites:

n[if 47 not_equal=””]Website [/if 47]n[if 62 not_equal=””]Facebook [/if 62]n[if 53 not_equal=””]Instagram[/if 53]n[if 58 not_equal=””]Youtube[/if 58]n[if 56 not_equal=””]Spotify[/if 56]n[if 57 not_equal=””]Bandcamp[/if 57]nn[if 59 not_equal=””]nSpotify playlist:nn[/if 59]nn[if 99 not_equal=””]n[/if 99]nn

Past Gigs

No Entries Found

“},{“box”:2,”content”:”

Bio:

Incoming Paper is a metal band forged in the heart of Twente, the Netherlands. Founded in 2013, the group spent years experimenting and shaping a sound that fuses hard-hitting riffs with raw, unmistakably unique vocals.
The band began with Bram Maathuis on guitar and Yrian Schulling on bass, soon joined by Chris Sanders on vocals and Stephan van den Nieuwboer on drums. Seeking a fuller, more powerful wall of sound, they added Chris’s brother, Hans Sanders, on rhythm guitar. When Yrian stepped away, Yannick Onink took over on bass – completing the lineup that still stands strong today.
Together, they’ve honed their craft, forged their identity and geared up by releasing their debut single, “Burning Inside Me.”
On stage, Incoming Paper delivers pure energy, emotion, and presence – a live experience you won’t forget.

nn[if 54 not_equal=””]<img src=[/if 54]n[if 118 not_equal=""]<img src=[/if 118]nnn

Upcoming Gigs

No Entries Found

nSee all upcoming events“}]

Band

The Dutch Horsemen

[{“box”:0,”content”:”[if 63 equals=””][/if 63]nnn

The Dutch Horsemen

nHailing from: Oss
nGenre: heavy metal
nn

Bio:

n[55]n“},{“box”:1,”content”:”<img src=" [if 48 not_like=””][/if 48]n nn

The Dutch Horsemen

nHailing from: OssnGenre: heavy metalnStatus: Activen

Links to other sites:

Past Gigs

No Entries Found

“},{“box”:2,”content”:”

Bio:

🎸 The Dutch Horsemen zijn dé Metallica tributeband van Nederland. Met Roel (zang/gitaar), Marty (leadgitaar), Larz (bas) en Frank (drums) brengen zij de klassieke Metallica-sound tot leven – rauw, krachtig en authentiek. Van Enter Sandman tot Master of Puppets, van Creeping Death tot Nothing Else Matters. The Dutch Horsemen spelen elke noot zoals die bedoeld is – als eerbetoon aan James, Lars, Kirk en Cliff.
📍 Beschikbaar voor festivals, venues en evenementen

nn[if 54 not_equal=””]<img src=[/if 54]n[if 118 not_equal=""]<img src=[/if 118]nnn

Upcoming Gigs

The Dutch Horsemen (Metallica tribute) live in concert with support act Megadeath (Megadeth tribute) and special guest: Rock Koor Oss!
25/04/2026 at

nSee all upcoming events“}]

Interviews News

Ilmarinen – over chocolademunten, zwaardvechten en goden.

Post author By Admin
Post date 28/03/2026
No Comments on Ilmarinen – over chocolademunten, zwaardvechten en goden.

De Nederlandse folkmetalband Ilmarinen groeit in razend tempo. Met duizenden nieuwe volgers op social media en de lovend ontvangen EP ‘Ascension’ op zak, is de band populairder dan ooit. In dit interview vertellen de zes bandleden over hun muzikale evolutie, de gestructureerde chaos van hun energieke liveshows en hun jacht op een felbegeerde plek op Castlefest. Check het hele interview op YouTube, of lees een verkorte versie hieronder!

Wie zijn de leden van Ilmarinen?

Roy is de bassist en beheert de social media, waaronder het succesvolle TikTok-account met ruim 14.000 volgers en de Instagram-pagina met 10.000 volgers. Rutger is de drummer en de engineer achter het laatste album. Chris speelt gitaar en noemt zichzelf het onzichtbare bandlid. Wesley is de oprichter en toetsenist. Kasper speelt voornamelijk viool en schrijft samen met Wesley de orkestratie. Paul is de zanger hij zingt, schreeuwt, of maakt herrie.

Wat betekent de bandnaam Ilmarinen?

De naam Ilmarinen is afkomstig uit de Finse mythologie. Het is de naam van de smid-god die de hemel heeft gecreëerd. Wesley koos deze naam destijds omdat hij zelf de wens had om te creëren, en hij wilde hiermee bewust wegblijven van de meer clichématige, stoere oorlogsgoden.

Is het een uitdaging om een folkmetalband in Nederland te zijn?

De metalmarkt in zijn algemeenheid is erg competitief, maar de band ziet het juist als een voordeel om een genre te spelen dat niet iedereen al doet. Naast Ilmarinen zijn er nog enkele andere toffe Nederlandse folkmetalbands, zoals Heidevolk, Solarcycles en Vrode. Het genre was 10 tot 15 jaar geleden veel groter, maar de populariteit komt langzaam weer wat terug. Folkmetal is wel een beetje een ‘love it or hate it’ genre.

Door welke bands laten jullie je inspireren?

De belangrijkste muzikale invloeden zijn Ensiferum en Turisas. Turisas is specifiek een grote inspiratie voor de bandopbouw, waaronder de keuze voor het gebruik van viool en keyboard. Qua speelstijl haalt de band veel inspiratie uit het oudere werk van Ensiferum. Daarnaast worden ze door luisteraars regelmatig vergeleken met de folkmetalband Finntroll, maar ook Korpiklaani.

Hoe is jullie in december uitgebrachte EP ‘Ascension’ ontvangen?

De EP is erg goed ontvangen en levert veel positieve reacties op via social media. Zelfs mensen die normaal helemaal niets met folkmetal hebben, kunnen de nieuwe muziek waarderen. Een mooi compliment als mensen zeggen normaal niet naar metal te luisteren, maar dit wel kunnen waarderen. Qua aandacht van boekers lijkt het inmiddels ook wat beter te gaan; de band heeft gemiddeld elke maand wel ergens een optreden. Maar met zes man is het welk moeilijk plannen; er is vaak iemand die niet kan.

Hoe is jullie geluid geëvolueerd sinds de debuut-EP in 2018?

Tijdens het schrijven van de eerste EP ‘Tribute’ (2018) wist Wesley naar eigen zeggen nog niet precies wat hij aan het doen was. Voor ‘Ascension’ schreef Kasper intensief mee; doordat hij compositie heeft gestudeerd, heeft hij de technische songwriting naar een hoger niveau getild op het gebied van akkoorden, verbindingen en orkestratie technieken. Bovendien produceert drummer Rutger de muziek nu in-house. Dat helpt in het samen bepalen ‘hoe iets moet klinken’. De debuut EP Tribute is er volgens Wesley niet helemaal uitgekomen zoals hij in zijn hoofd had, maar dankzij Rutger dit keer wel. Al zorgde dit wel voor 3 uur durende gesprekken over het volume van de paarden in de intro ….

Hoe ziet een liveshow van Ilmarinen eruit?

Ilmarinen omschrijft een liveshow als totale, maar gestructureerde chaos. De band levert enorm veel energie, neemt het publiek mee in een verhalende set en moedigt veel interactie aan. Als het publiek niet genoeg energie teruggeeft, duikt de zanger persoonlijk de zaal in om ze te motiveren. Een vast onderdeel is het uitnodigen van mensen uit het publiek voor een vriendschappelijk zwaardgevecht, waarmee ze kleine, onzin-prijzen zoals een chocolademunt of een cd kunnen winnen.

Wat is het leukste dat jullie met het publiek hebben meegemaakt?

Het allermooiste voor de band is wanneer een zaal energie teruggeeft door middel van moshpits, circle pits of het enthousiast meedoen aan de zwaardgevechten. Een specifiek gedenkwaardig moment was een outfit-contest tijdens een show in de Flatertheek, waar het publiek erg creatief verkleed naartoe kwam. De winnaar zou een t-shirt winnen met in runen de tekst “I won the Viking contest and all I got was this lousy t-shirt”. Omdat het shirt niet op tijd gedrukt kon worden, kreeg de winnaar tot grote hilariteit in plaats daarvan een gigantische A0-poster met een afbeelding van het shirt.

Wat zijn jullie verdere ambities?

De band wil dolgraag op Castlefest spelen en vraagt de organisatie hier regelmatig om, al stonden ze onlangs wel al succesvol op het soortgelijke festival Runeheim. Daarnaast voeren ze op TikTok al 75 dagen een ludieke campagne om de aandacht van de bekende Italiaanse metalband WindRose te trekken, in de hoop om als support-act in hun voorprogramma te mogen spelen. Share vooral dit interview, wellicht gaat het ze lukken!

Meer weten over Ilmarinen? Je vind ze op hun eigen website.

News Nieuws Reviews

Apocalypse Heavy V2: Arnhem sla je bestie

Post author By LeroydB
Post date 25/03/2026

Zaterdag 14 maart was het tijd voor Apocalypse Heavy V2. Het hele spectrum van lenteweer is langsgeweest van zon, regen en zelfs hagel, maar dat mocht de pret niet drukken. Met een dikke line-up van acht bands, moest het wel een mooie dag worden. De meeste heb ik al eens gezien, maar er spelen ook wat namen die ik voor het eerst live ga ervaren.

Foto’s door Nicky

Heretix

De middag werd rond kwart over vier geopend door Heretix uit Katwijk Aan Zee. Met een onheilspellende backingtrack vol met politiesirenes zetten ze de sfeer neer voor hun set. In de Tiplijst van februari hadden Nicky en ik deze band aangedragen om kans te maken op een plek op Wildman Metalfest. Na deze show blijkt weer dat we het goed hadden en dat deze band er zeker een feestje van kan maken. Met nummers zoals ‘Come Down’, ‘In Nothingness I Dwell’ en hun laatste single ‘Borderline’ zetten ze de zaal op z’n kop. Met hun dikke showmanship, dikke two-stepriffs, zware breakdowns en harde grooves zorgden ze ervoor dat de eerste violent pits en circle pits losbraken.

Salvage

Na een korte ombouwpauze was het de beurt aan Salvage. Dit keer met een zo goed als compleet nieuwe line-up! De laatste keer dat ik de hardcore/metalcore band zag bij Nieuwegein Heavy, was het de vaarwel show van de gitaristen en bassist. Nu hebben ze weer nieuwe leden en waren ze weer klaar om verder te gaan waar ze waren gebleven. Met nummers zoals ‘Hollow Eyes’, ‘Currents’ en ‘Way Of The Knife’ maakten ze er een leuke show van. De moshpits bleven wel doorgaan, maar het miste wel iets. De band stond het grootste deel van de set wat stil en ik kreeg het gevoel alsof ze hun fretboard vaker gezien hadden dan de zaal. Het was wel leuk om te zien dat de bassist zelf ook nog even de moshpit insprong om de zaal mee te trekken. Ook de laatste breakdown van ‘The Year Of The Gallows’ was leuk, maar hopelijk komt er ook wat meer energie van het podium af als ze nieuwe muziek spelen. Ik had ook nieuw materiaal verwacht, maar ik ben blij dat ze in ieder geval een line-up hebben om dat mee te schrijven.

Backhoe Loader

De piepjonge band Backhoe Loader trok gelijk mijn aandacht toen ze aan het opbouwen waren. De bassist had namelijk een Pokémonkaart van Gyarados tussen zijn slagplaat zitten. De bandleden oogden ook nog aardig jong in vergelijking met de rest van de bands van de avond. De band noemt zichzelf Tukkerslam. Dat was al gelijk duidelijk toen de Twentse band de setlist opende met het Twentse volkslied. Na het volkslied kwam gelijk een dikke breakdown met een grote moshpit. Hun set zat vol smerige slamriffs, trage breakdowns en goede slamvocals. Ze hebben op dit moment een demo op cassette met twee nummers, en daarom kwamen er ook wat covers voorbij van onder andere ‘Devourment’ en ‘Arcanius’. De pit smulde er in ieder geval van en de persoon die het meest los ging, won ook de Pokémonkaart. Ook hun eigen nummers ‘Killdozed’ en ‘Ambatuslam’ zorgen ervoor dat de zaal helemaal los ging. Ik weet niet veel over beatdown slam, maar het was een goede set waar de zaal van genoot. Echt een aanrader om een keer te zien.

Reformist

Na alle nieuwe indrukken van de avond, werd het tijd voor wat oude vertrouwde bands. Reformist had ik al niet meer gezien na hun albumrelease van vorig jaar, dus het was fijn om de band weer in actie mee te maken. Voordat de show begon, gaf de zanger aan dat het een veilige plek moet zijn voor iedereen en dat we het moeten melden als dat niet zo was. De kwaliteit van de band lag weer hoog en als ze openen met ‘Don’t Even Try’, ging ook gelijk de hele zaal mee. Tijdens de hele set maakten ze er weer een goede show van. Van het uitpakken van een pakje Yu-Gi-Oh kaarten tijdens de solo tot een collab met de zanger van Deeproot tijdens ‘The Rift’ en een dikke wall of death. Ook kreeg de eerste crowdsurfer van de avond van de band een petje. Eerder riep de zanger nog “Arnhem sla je bestie” om de zaal extra op te jutten. Maar om de moshers ook wat rust te gunnen, speelden ze ‘Voyages’ als enige rustige nummer van de set. Ze sloten hun show af met het nummer ‘Hivemind’ vol met smerige vocals en een grote circle pit. Als er nog een zanger uit het publiek even meedoet, is de show compleet en hadden ze weer een dikke set neergezet. Ook deze zanger kreeg een petje voor zijn goede werk.

XII Thorns

Terwijl Reformist bezig was met het weggeven van petjes, werd de stage volgebouwd met veel extra lampen. De omgekeerde kruizen gaven aan dat het tijd was voor het ‘ritueel’ van XII Thorns. De laatste keer dat ik de band tijdens Fayfest zag, waren alleen de liefhebbers van Blackened Deathcore over. Nu stond de zaal voller met fans van het genre. De set opende met het nummer ‘Duyvelsziele’ van de gelijknamige EP. Ook ‘Valacc’ werd door de zaal goed ontvangen en de lichten zorgden ervoor dat het een spektakel was om te zien. De band was beter in vorm dan toen ze tijdens Fayfest speelden en dat was duidelijk te horen aan de duivelse vocals. Wel een beetje balen dat er wat minder mensen in de zaal waren. Een groot deel van de moshers was gaan eten, maar het overgebleven publiek deed actief mee met de wall of death bij ‘Graefstuck’ en ‘Exsilium’. Ook bij ‘Den Kelderbode’ lieten ze zien dat de zaal nog steeds zin had in een pit bij de dikke breakdown van het nummer. Als afsluiter speelden ze ‘Waecke’ samen met de zanger van Deeproot. Zo staat die ook op de EP ‘Duyvelsziele’ en live was dat echt een ervaring.

Deeproot

Voordat Deeproot hun set begon, kwam eerst nog even de organisator van de avond het podium op om iedereen klaar te stomen voor de show. “Moshers en stagedivers allemaal die kant op” riep hij terwijl hij wees naar het midden van de zaal in plaats van de rand van het podium. De moshers waren weer terug van hun dinerpauze en gingen gelijk van start als de eerste vocals van ‘Gemini’ door de zaal galmden. En voor extra motivatie werden er opblaaszwaarden en -schilden het publiek ingegooid. Het was erg slim om de rij vooraan vrij te houden. Hierdoor konden de headbangers bij het podium los gaan en was voor iedereen duidelijk waar je ‘veilig’ kon genieten van de show. De twee unreleased nummers kwamen weer voorbij en bij ‘Blackwall Protoco’l kwam de zanger die meedeed bij Reformist ook weer het podium op. Ook werd er bij ‘Mimic’ meer gecrowdsurfd dan gemosht om wat ademruimte te geven aan het publiek. Na deze set was de after-dinnerdip weer voorbij en was de zaal weer klaar voor de rest van de avond.

Braces

Na een snelle sprint om zelf even wat te eten te regelen, was ik net op tijd voor Braces. De laatste keer dat ik iets van hun set meekreeg was vorig jaar op Jera on Air. De tent stond toen alleen zo vol, dat ik er niets van zag. Gelukkig is deze zaal wat kleiner en was alles beter te zien. De band knalde gelijk hard in met flink wat bassdrops tijdens Tyranny Of Self. Dat was ook het startsignaal voor de moshers om verder te gaan waar ze waren gebleven. Als de set naadloos overgaat in ‘New Order’, veranderde het moshen al snel in een pit vol two-steppers. Ook bij deze show mocht de collab niet ontbreken. Alleen dit keer met de zanger van A Knight Under Maria’s Altar. Ik had alleen niet verwacht dat de collab bij het rapstuk van het nummer was, maar daar bleef het niet bij. Ook bij de breakdown leverden beide zangers vieze screams. Tijdens het nummer ‘Paridise Denied’ hadden ze er dit keer alleen geen tamboerijn bij. Daarom vroeg de zanger de zaal om even te doen alsof en zelf maar de tamboerijn bewegingen te maken. De zaal ging letterlijk met die banaan als de opblaasbanaan met de setlist tijdens ‘Seratonin’ door de zaal wordt gegooid en in de moshpit terechtkomt. De pit wordt daarna ook erg violent omdat ze weer een nieuw wapen hadden om mee te spelen. De zaal was door deze set vrij uitgeput geraakt en dan moest er nog één act komen.

Torn From Oblivion

De Eindhovense band Torn From Oblivion sloot deze avond af. Ze hadden begin van het jaar wat pech met de EU-tour die niet doorging, maar ik was erg benieuwd naar hun show. Je merkte dat de zaal wat moe was geworden en daarom duurt het even tot de two-steppers van start gingen bij het openingsnummer ‘Banshee’. Als er iemand knock-out gaat bij de laatste breakdown van het nummer en weggedragen werd, zakte ook de pit in. Hij kon nog zijn duim opsteken, dus gelukkig kon de show gewoon doorgaan. Bij het nummer ‘Once Bitten Twice Shy’ ging de pit ook gewoon weer vrolijk verder en was het weer een oud en vertrouwd feestje. De band maakte er weer een goede show van, ook al werkten niet alle lichten even goed mee. De trapbeats, polyritmes en de dynamische nummers zorgden ervoor dat de zaal en de pit scherp bleven. Bij ‘Portret Of Empty Faces’ was de pit ook heel gezellig en kon de organisator het ook niet laten om zelf even te crowdsurfen. De zaal genoot van de show en de pit werd dan ook steeds groter. Tot mijn verbazing stond de jongen die eerder knock-out ging bij ‘Fraud’ weer in de pit. Dat zegt wel wat over je show als iemand zo graag de pit in wil. Bij de afsluiter ‘Heir’ deden de zanger van Deeproot en de zanger uit het publiek nog mee met een collab en was deze show weer geslaagd. Helaas zaten er geen nieuwe nummers in, maar de EP Transcend is bijna 1 jaar oud. Dus het kan niet lang duren voordat ze weer met iets nieuws komen.

Tags deathcore, hardcore, live, metalcore, news, review

Interviews News

Martijn Westerholt over Eye of Melian

Post author By Admin
Post date 21/03/2026

Hij stond aan de wieg van de grootste Nederlandse symfonische metalbands, maar achter de muren van de bekende gitaargeweld heeft Martijn Westerholt de afgelopen jaren gebouwd aan een heel andere wereld. Met Eye of Melian ruilt hij de dubbele bassdrums in voor filmische soundscapes, Keltische invloeden en de betoverende stem van Johanna.

Vandaag duiken we in het ontstaan van dit ‘dream-team’, de onuitputtelijke inspiratie van Tolkien en de vraag: hoe vindt een metal-veteraan zijn weg in de wereld van folk en filmmuziek? We praten met Martijn over het nieuwe album, zijn lessen uit het verleden en de toekomst van de Nederlandse scene.

Check het hele interview op YouTube, of lees de verkorte versie hieronder.

Hoe zou je de band omschrijven?

“Hele zware grindcore metal,” grapje natuurlijk. Zonder gekheid: Eye of Melian leunt sterk op zang en een groots opgezette, filmische sfeer. We zijn enorme liefhebbers van Hollywood-achtige soundtracks en proberen die dynamiek en emotie in onze muziek te verwerken.

Waar komt die liefde voor filmmuziek vandaan?

Dat heeft er altijd al ingezeten. Soundtracks kunnen krachtige emoties oproepen zonder dat er tekst nodig is. Die manier van opbouwen — spanning creëren en weer loslaten — is de basis van hoe wij onze nummers schrijven.

Hoe is Eye of Melian ontstaan?

Het begon vrij spontaan tijdens een tour in Amerika, waar ik zangeres Johanna sprak over onze gedeelde muzikale interesses. Het groeide zonder druk uit tot een serieus project. Tijdens de coronaperiode brachten we ons eerste album uit. Omdat we geen gevestigde naam waren zoals Delain, konden we vrijer experimenteren en nieuwe richtingen verkennen.

Was de muziek iets wat je al lang had liggen, of is het gezamenlijk ontstaan?

Ik schrijf de basis van de muziek, maar daarna voegt iedereen zijn eigen specialisme toe. Mikko, die ik ken van de orkestarrangementen voor Delain, vond het project zo tof dat hij vast bandlid werd. Robin schrijft de meeste teksten; zij en Mikko zijn echte Tolkien-encyclopedieën en brengen die fantasy-kennis in de band.

Hoe diep zit die Tolkien-lore in jullie muziek?

Best diep. Voor het album Forest of Forgetting schreef ik muziek met Lothlórien en Galadriel concreet in mijn achterhoofd.

Gebruiken jullie met name Tolkien als inspiratie, of haal je ook inspiratie uit andere bronnen?

We kijken breder. We lezen allemaal veel fantasy, zoals de boeken van de Amerikaanse schrijver Brandon Mull (Fabelhaven, The Beyonders). Het nummer Doorway of Night is daar bijvoorbeeld op geïnspireerd. Tolkien is de grootste bron, maar zeker niet de enige.

Jullie muziek klinkt erg atmosferisch en meeslepend. Hoe belangrijk is sfeer voor jullie?

Dat is het allerbelangrijkste. Een nummer kan technisch perfect zijn, maar als het je niet raakt, houdt het op. We willen dat de luisteraar echt in een soort reis wordt gezogen.

Zit daar ook een bewuste keuze achter om minder traditioneel ‘songgericht’ te werken?

Zeker. Niet elk nummer hoeft een standaardstructuur met een herhalend refrein te hebben. Soms is het interessanter om een track op te bouwen als een soundtrack, waarbij de ontwikkeling van de sfeer centraal staat.

Je bent al lang actief in de muziekscene. Hoe heeft jouw manier van werken zich ontwikkeld?

Door de jaren heen leer je beter wat werkt en, belangrijker nog, wat bij je past. In het begin probeer je alles, maar nu maak ik bewustere keuzes. Dat maakt het proces efficiënter en persoonlijker.

Hoe zijn tot nu toe de reacties op Eye of Melian?

Echt boven verwachting. We wisten niet hoe het zou landen, aangezien het geen metal is, ook al zijn we zelf metalheads. Zelfs het label was verrast; ze moesten halsoverkop extra cd’s en vinyl bijpersen omdat de vraag zo groot was.

Sluit de muziek wel aan bij het metal-publiek?

Hoewel we geen zware riffs hebben, spelen we wel met contrasten en bombastische orkestraties. Dat spreekt veel metalfans aan. Ik zie ons dan ook prima op festivals staan die daar ruimte voor bieden, zoals Wacken, Castlefest of specifieke Tolkien-festivals.

Zie je Eye of Melian dan ook in een andere live-setting dan bijvoorbeeld Delain?

Ja, ik zie ons eerder in een theater. Onze komende shows in Finland zijn in theaters, inclusief een pauze midden in de set. Dat is nieuw voor mij. De ultieme droom is om dit ooit met een volledig orkest uit te voeren.

Als je zo druk bezig bent met muziek maken, heb je dan zelf nog tijd om muziek te luisteren?

Eigenlijk te weinig, wat jammer is omdat je er inspiratie uit haalt. Ik luister vaak naar podcasts of filmmuziek. Bands die ik wel tof vind zijn Ghost en The Birthday Massacre, die een unieke jaren ’80 vibe hebben. Maar vroeger luisterde ik meer dan nu.

Jullie hebben ook een instrumentale kant van het album uitgebracht. Is het bedoeld als instrumentale muziek?

De nummers zijn geschreven met zanglijnen, waar Johanna haar eigen invulling en koorlagen aan toevoegt. We hebben de instrumentale versies toegevoegd omdat de muziek zoveel lagen bevat. Zonder zang hoor je weer hele andere details. Die versies zijn daarom ook anders gemixt.

Wat kunnen we in de toekomst van Eye of Melian verwachten?

We blijven ons ontwikkelen en nieuwe ideeën uitproberen. Het belangrijkste is dat het voor ons goed voelt, de rest volgt vanzelf.

Welk advies zou je geven aan beginnende bands?

Blijf dicht bij jezelf. Mensen prikken er zo doorheen als je anderen kopieert. Daarnaast draait het om doorzettingsvermogen: het kost tijd om iets op te bouwen. Blijf consistent en zorg vooral dat je het leuk blijft vinden.

News

Ben jij al Fit For A Festival?

Post author By Admin
Post date 21/03/2026

Metalheads! We hebben afgelopen week de zon weer zien schijnen en dat betekent maar één ding! Het festival seizoen komt er aan! Ben jij al Fit For a Festival?

Er zijn in Nederland verschillende grote en kleine festivals waar je als metalhead naar toe kan, met over twee weken bijvoorbeeld al Black Rabbit Fest, Vloek van Twente en Festerfest. Laat het festival seizoen maar beginnen!

De komende weken vind je op onze socials tips uit de Nederlandse scene om je festival seizoen nét even leuker/beter/mooier te maken. Stay tuned!

Trouwens; wat wij echt super irritant vinden als we op een festival staan, is dat die beker die je constant vast moet houden. Wat daar de oplossing voor is? Een cupholder! Die hebben we laten maken met het MetalFromNL logo erop, zo heb je én je handen vrij, én support je de Nederlandse metalscene. Win-win!

Je vind m in onze sum-up shop.

News Reviews

BEUKFEST: INCOMING PAPER, ILMARINEN, COLLIDE

Post author By Admin
Post date 20/03/2026

Op zaterdag 7 maart ging het dak er weer af in JC Kompleks, Heerhugowaard. Hoewel het nog steeds de naam jongerencentrum heeft, komt hier altijd een divers metalpubliek, want let’s be honest, zo veel plekken hebben we in Noord Holland niet. Gelukkig gaat JC Kompleks al weer wat jaren mee, en staat er altijd een goede hoeveelheid metalheads. Zo ook vanavond, met Incoming Paper, Ilmarinen en de locals van Collide op het programma. Ik had geen van de drie bands eerder live gezien, dus ik liet me graag verassen!

Scroll naar beneden voor de rest van de foto’s!

INCOMING PAPER

Incoming Paper is een alternatieve / nu-metal band uit Twente die al meer dan tien jaar bestaat. Ik kende de band niet, dus wist niet wat ik kon verwachten. Dat komt ook, omdat de band slechts één nummer op Spotify heeft staan. Maar na de eerste twee tracks blijkt: energieke schreeuw metal met breakdowns. Een beetje grungy, Foo Fighters inspired, en ergens hoor ik wat Linkin Park vibes voorbij komen. Het is duidelijk dat de band, zoals ze zelf zeggen, voor het eerst buiten hun eigen regio speelt, want ze moeten in het begin echt wel even los komen. Gelukkig komt dat met grapjes over hun Twentse accent uiteindelijk wel goed. Niet alleen de energie, maar ook de muziek wordt beter naarmate we verder in de setlist zijn. Het begin was een beetje veel van hetzelfde, maar naarmate de setlist vordert komt er meer melodie, meer breakdown, gewoon, meer, naar voren. Ook de cover van Bruno Mars, Uptown Funk, doet het bij het aanwezige publiek goed.

ILMARINEN

Tijd voor de band, waar duidelijk de meeste mensen voor zijn gekomen. Er werden al meerdere Ilmarinen shirtjes gespot in het publiek, en terrecht. Ilmarinen is hard gegroeid in de afgelopen periode, met een dag voor dit optreden een mijlpaal van 10.000 volgers op Instagram! Dat heeft de band vooral te danken aan hun blije folkmetal en het feit dat ze daar best uniek mee zijn in Nederland. Daarnaast natuurlijk aan het harde werken van bassist Roy, die minimaal 2 tiktok video’s plaatst per dag en daarmee een hoop nieuwe fans heeft weten te bereiken.

Zoals gezegd, Ilmarinen maakt blije folk metal. Dat doen ze met een volle bezetting met live viool en toetsen, dus het podium in Kompleks is goed gevuld. Als je eerder filmpjes van Ilmarinen voorbij hebt zien komen dan weet je dat de band optreed in autenthieke Viking kleding, en regelmatig wapens mee het podium op neemt. Ze hadden speciaal voor het publiek ook opblaas zwaarden mee, voor een heus duel waarbij de winnaar gouden munten kreeg uitgereikt door de toetsenist. Feest!

En feest is het sowieso met Ilmarinen. Niet alleen vanwege de aanstekelijke blije deuntjes, maar ook vanwege de interactie met het publiek, de plezier dat de band uitstraalt en de gekke bekken die iedereen trekt. Als toetsenist heeft Wesley niet constant iets te doen, en staat dus geregeld bij andere bandleden te klieren, en grapjes te maken met het publiek. Niet dat de rest dat niet doet overigens; ook gitarist Chris en bassist Roy springen het publiek in om mee te dansen. Meer graag! Dit was leuk!

COLLIDE

Tot slot de locals van Collide. Wederom een band die ik nog niet live had gezien, maar bassist Jeroen is een veel geziene metalhead uit de lokale scene. Collide maakt moderne metalcore, en heel eerlijk, vanwege het zware geluid en de technische riffs meer richting djent. Qua stijl lijkt het op Unearth, en dat blijkt dan ook een van de inspiratiebronnen van de band. Na een teringharde intro met veel electronics, staat de band hard maar vooral, heel blij, op het podium. De muziek is zwaar, en het publiek staat aan. Qua geluid en productie zit het goed in elkaar, met slechts vier man op het podium weet Collide een behoorlijke wall of sound neer te zetten. Ik was eigenlijk moe en van plan op tijd naar huis te gaan, maar deze muziek was zo vet dat ik het niet kon laten om toch langer te blijven dan gepland.

Hou de programmering van JC Kompleks in de gaten voor meer toffe shows in Noord Nederland!