Category: Interviews

A while back, on september 6th of 2025 to be precise, the very first edition of Wildman Metal Fest was organized in Nirwana, Dronten. Aran Angmar was one of the bands to play that day, and we had a short interview with the band to get to know them better. 

Check out the interview on Youtube

Please introduce yourselves

Stavros: Hi, I’m Stavros, guitarist for Aran Angmar. Jesse: I am Jesse Peetoom, the singer. Ale: And I am Ale, the drummer.

I believe you had a gig yesterday as well in St. Pancras. I assume that was a much smaller setting than today?

Stavros: Yeah, quite a bit smaller, I would say. But it was good, you know. Every gig is a gig.

You’ve played some much larger stages across the Netherlands and internationally. What is the difference for you between a small, intimate club and a big festival stage?

Stavros: Personally, I believe every live show is equally important. I actually like small stages. It’s a different energy when you have a 600 or 800-person venue versus 100 people, but it’s just as vital. It’s about the music and the word, right?

Jesse: To add to that, the bigger shows usually have more professional arrangements. At a festival like this, there is a lot of crew to help you out, so things move quickly and the catering is amazing. In smaller venues, you usually have to manage everything yourself, so things are a bit slower and the schedules aren’t as strict. But for me, it’s about balance. I give 200% for every show, whether there are 20 people or 2,000. You have to be there and give everything you’ve got.

Speaking of this festival—this is the very first edition of Wildman Festival. What do you think of it so far?

Jesse: I’ve really enjoyed it. The crowd is great and it’s very well-organized. The crew is friendly and helpful, everything went smoothly. We hope to be part of this again. I love being here with the guys.

You are an international band, with Jesse from the Netherlands and the rest of you from elsewhere. What is it like to write and rehearse with that distance?

Stavros: It’s challenging. We cannot rehearse together every time we need to. It’s not exactly a “problem” because we’ve managed it well over the years, but it would be better if we were all in the same place. Even though I’m Greek, I live in Italy with the other guys. We manage it, but it takes work.

I imagine that requires a high level of professionalism to pull off with fewer rehearsals.

Stavros: That comes with years of experience. By touring with bigger bands, you learn a lot. You learn to respect the timetables and the work. It’s like a puzzle; you just have to problem-solve every time. You have no other choice.

Regarding the music—Stavros, I believe you write most of it. Jesse, do you write your own lyrics or is that a collaboration?

Jesse: We do it together. I write some, and we add or change things as we go.

What is the overall theme of the music? Is there a specific message you want to bring across?

Stavros: The concept changes from album to album. For our latest, Ordo Diabolicum, it’s about the darkness within us. We all face it, and it can be shocking at first. But if you embrace it, you find answers and grow as a person.

Jesse: It’s a powerful message. We are humans; there are periods in our lives that force us to face that darkness. When you don’t accept it, it’s worse. You have to embrace it and learn from within it.

You’ve played all over Europe. Who is the best audience? In the north of the Netherlands, we have the “Dutch Disease” where people just stand still. Is it different elsewhere?

Ale: Being the drummer, I’m a bit behind the guys, but for me, the best audiences are in the UK and Poland. It can change from venue to venue, though. We’ve played the Netherlands many times and sometimes the crowd is still, but tonight the people were on fire and very active.

Jesse: For me, the Czech Republic was crazy. Insane. But even if the crowd has the “Dutch Disease,” it doesn’t matter to me. I still give 200% to make the show epic. You can’t let your energy drop just because the crowd is low. You have to kick ass always.

Stavros: It helps when the audience is active, but you have to accept it. In the end, we just want to deliver the message.

Ordo Diabolicum has been out for a while. How has the reaction been?

Stavros: So far, so good. We’ve never had a response quite like this one. We experimented a lot on this record, so the positive reception was a nice surprise. We had some problems during the recordings, but we are very happy with the final production and sound.

Are you already working on new music?

Stavros: Actually, the next album is almost ready. Most of it is recorded, but we want to take our time to add different elements and avoid past mistakes. We also want to give Ordo Diabolicum some space to breathe. But the guitars and drums are done. It’s a step forward—pretty powerful.

Is it similar to the last record?

Stavros: It’s darker. “Evil” might be the right word. It’s much more black metal-influenced compared to Ordo Diabolicum.

To wrap up, do you guys have any “guilty pleasures” you listen to in the car or at home?

Ale: (Laughs) I’m very open-minded. I like anything that gives you “hard feelings”—classical, Celtic, folk, even country. Just open your ears; music is everywhere.

Jesse: George Michael. You can probably guess the song.

Stavros: I don’t have any secrets. Art shouldn’t have limits. As long as it creates a feeling or makes you “trip” a little bit, it’s okay. Whether it’s pop or whatever—if it makes you feel good, or helps you feel your sadness, nobody should be embarrassed by that.

Epinikion begon ooit met het schrijven van een rockopera, maar is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardige band, met binnenkort een tweede album. Wij spraken de band tijdens hun optreden in de Flux in Zaandam. 

Check het interview op Youtube of lees de korte versie hieronder.

https://youtu.be/XE2ZYGEgvJM

Stel jezelf even voor voor de mensen die jullie nog niet kennen.

Wij maken symfonische metal. We zijn ooit begonnen als een studio-project met een rockopera, waarbij we veel met sessiemuzikanten werkten. Dat was oké, maar het is niet hetzelfde als een echte band. Het heeft even geduurd voordat we deze vaste formatie hadden, maar de thema’s en de muziek zijn nog steeds geworteld in dat eerste concept.

Was het altijd de droom om met een volledige live-band te spelen?

In het begin deden we het gewoon voor de lol; we wisten toen nog niet dat we echt live wilden gaan spelen. Maar nu we met deze groep jongens zijn, werkt het geweldig. De kern van de muziek is hetzelfde gebleven, maar de energie van een band is totaal anders dan een studioproject.

Hoe hebben jullie elkaar gevonden? Want niet iedereen komt uit de metal-scene, toch?

Klopt. Het was lastig om de juiste mensen te vinden omdat we zelf uit de sportwereld kwamen en niemand ons kende in de muziekwereld. Onze zangeres vonden we via Facebook. Zij wilde eigenlijk alleen nog maar projecten doen, geen vaste band meer. Maar we hebben haar overtuigd. De gitarist kreeg ook een bericht via Facebook. Hij deed eigenlijk nooit wat met symfonische metal, maar op een vrijdagavond was er een uitdaging: de vorige gitarist (een sessiemuzikant) was niet beschikbaar en ze vroegen of hij kon invallen. Na dat optreden zat hij in de band.

De bassist en drummer hebben ook verschillende achtergronden, van funk tot reggae. Hoe bevalt dat in een metalband?

Bassist: Ik speelde hiervoor vooral funk, jazz en reggae. Dat is vaak één thema met wat solo’s. Dit is veel meer als klassieke muziek; alles staat vast op papier. Het is een uitdaging, maar heel leuk om te doen. Drummer: Ik hou van de intensiteit. Ik luister veel naar metalcore en djent, maar Epinikion heeft die Power Metal-elementen die erg fijn zijn om te drummen. Het is episch en gevarieerd.

Hoe verloopt het schrijfproces? Is het een democratie?

Renata en ik (Robert) schrijven de basisideeën. Daarna stapt de rest in en voegen ze hun eigen dingen toe of veranderen ze zaken. Aan het eind heeft iedereen zijn steentje bijgedragen aan het resultaat.

Jullie nieuwe album komt volgend jaar uit. Jullie hebben gewerkt met grote namen zoals Jacob Hansen (producent). Hoe kwam dat tot stand?

We hebben gewoon brutaal een e-mail gestuurd met wat demo’s! Hij vond het goed en wilde meewerken. Jacob heeft de mix en master gedaan. Hij heeft echt zijn magie toegepast op het geluid. De kwaliteit is daardoor enorm gestegen vergeleken met ons debuut. We zijn nu veel ervarener en wisten precies wat we wilden.

Hebben jullie tips voor beginnende bands?

Vertrouw op je gevoel (“follow your gut”). Luister naar anderen en neem advies aan, maar laat je eigen idee niet los. Blijf je eigen pad volgen.

Wat was tot nu toe jullie leukste show?

Lille (Frankrijk) was geweldig, het publiek was daar echt gek. We dachten even dat ze het podium op zouden klimmen! En Zwitserland was ook een hoogtepunt. In het buitenland is symfonische metal soms makkelijker dan in Nederland. Hoewel we hier grote bands hebben als Epica en Within Temptation, is het als kleinere band in Nederland soms hard werken om voet aan de grond te krijgen.

Waar gaat het nieuwe album over? Het vorige was een historisch verhaal over een verboden liefde tijdens een oorlog.

Het nieuwe album gaat over de krachten van de natuur en de menselijke natuur. Het is minder één specifiek historisch verhaal en meer een algemeen thema. Er zit zelfs een heel vrolijk nummer op waarin de hond van Renata en Robert een ‘gastrol’ heeft; we hebben haar voetstappen opgenomen en in het liedje verwerkt! Dat nummer spelen we vandaag ook voor het eerst.

Wanneer komt het album uit?

De release is op vrijdag 6 februari, met een release-show in Sound Dog in Breda.

Meer weten over Epinikion? Je vindt ze op hun eigen website.

Het is al weer even geleden, maar op 6 september 2025 was de allereerste editie van Wildman Metal Fest. Loyalty Ends Here was een van de bands die mocht komen spelen, en ze kwamen MET een nieuwe gitarist. Wij spraken ze kort over hoe dat zo gegaan is.

check het interview op Youtube

https://youtu.be/DzfpYbbzpFs

Ian, stel jezelf eens voor aan de mensen die je nog niet kennen. En hoe ben je bij de band terechtgekomen?

Ian: Mijn naam is Ian Smeets, 25 jaar en ik woon in Den Helder. Ik werd benaderd door Maurits met de vraag of ik auditie wilde doen. Metalcore is echt mijn genre, dus ik dacht: “Laten we kijken hoe de auditie loopt.” En zo is het gegaan.

Was het een ingewikkelde auditieperiode of wisten jullie het al snel?

Tristan: We hebben in totaal drie kandidaten gehad en Ian was de tweede. Met hem hadden we vanaf het eerste moment een goede klik. Muzikaal zat het helemaal dik in orde qua riffs en songs. We vroegen hem twee nummers te leren en die speelde hij binnen een paar dagen nagenoeg foutloos. We hebben voor Ian gekozen vanwege zijn skills, maar ook vanwege zijn enthousiasme en de passie die hij uitstraalt.

Ian, jij speelt ook in Depraved Will en zat in Black Rabbit, wat meer de death metal-kant op gaat. Wat gaat dat toevoegen aan Loyalty?

Ian: Loyalty Ends Here is vooral gericht op 2006 metalcore en die richting blijven we ook opgaan. Je zal dus niet snel death metal terugvinden in onze sound. Maar misschien wel wat technische riffs of ingewikkelde solo’s? Dat gaat zeker gebeuren.

Tristan, jij was altijd de main songwriter. Verandert daar nu iets in?

Tristan: Klopt, dat ben ik nog steeds wel een beetje, maar ik heb met Ian een hele goede muzikale klik. Hij is technisch behoorlijk op niveau, dus we kunnen steeds meer samen doen en echt ‘next level’ Loyalty-songs gaan produceren.

Vandaag is jullie eerste optreden samen op Wildman Metal Fest. Wat vinden jullie van het festival?

Tristan: Toen we binnenkwamen, zeiden we al tegen elkaar: “Wow, dit is super netjes georganiseerd.” De zaal is mooi en het is eigenlijk al gelijk vol. Dat is een teken van een gezond festival, ook al is dit de eerste editie.

Welke guilty pleasure staat er aan in de auto naar een optreden?

Ian: Goede vraag. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet echt een guilty pleasure heb.

Tristan: Ik wel, als ik met mijn vriendin rijd. Dan hebben we de anime-playlist op: anime introsongs gemixt met foute pop, K-pop of dingen zoals The Lonely Island. Gewoon blije muziek.

Welke track vinden jullie het lekkerst om te spelen?

Tristan: Ik geniet zelf erg van Deadweight of Sea of Harlots. De opener vind ik ook erg sterk; gelijk warm, gelijk knallen.

Ian: Voor mij is alles nieuw, maar Sea of Harlots vind ik sowieso echt knallen en ook Darkest Red gaat heel lekker.

Maatkare is a female deathmetal band from the Netherlands and the UK. We had the chance to meet these lovely ladies right before their gig in DB’s, Utrecht this summer. We spoke with them about feminism, songwriting and powerful Egyptian rulers. Oh, and if you don’t now how to pronunciate Maatkare – check out the YouTube version of this interview instead. Scroll down for a shorter, written version of the interview.

Janneke, if I’m correct, you started this band. And I think it was always the intention of starting an all-female band. Why was that?

Janneke: I’m just going to be blunt and Dutch about it—I was a little bit tired of men, and I felt there was something missing in the death metal scene. I felt, and I still feel, that women aren’t as well represented as they should be. It’s harder to find female band members, but it was time to raise those voices and really fight for the fact that we can make death metal as well.

You’re from the Netherlands, you’re all from the UK, how did you guys meet? 

Amy: Janneke slid into our DMs and recruited us. T

Georgia: the timing was strange because I’d been missing being in a band, and Janneke messaged me saying she wanted to start an all-female death metal band. I was like, “Hell yeah!”. We eventually recruited Amy, and then Nat joined in August last year.

Nat: My friend sent me an Instagram ad needing a drummer—it was a video of a laptop with a wig on! She said, “Is this you?” and I was like, “This could be me”. And now they’re stuck with me

What’s it like playing in an all-female metal band?

Amy: It’s fucking awesome. There’s no drama, there’s no stress, and it’s very supportive. We empower each other, and it’s completely different from being in an all-male band.

What’s the meaning behind your band’s name, “Maatkare”?

Janneke: It’s an ancient Egyptian word or title that pharaohs used. Our band focuses on one of the first female pharaohs, Hatshepsut. The pronunciation is “Ma’atkare” with a little hiccup between the two A’s. It means “the truth is the soul of the sun god”

Why the focus on powerful women?

Janneke: It started because I grew up abroad as a child and lived in Arabic countries, where I absolutely fell in love with the culture and the language. I always hoped I could implement some of those Arabic influences into music. When I started this all-female band, I wanted a powerful message to go along with it. For me at the time, the most powerful person in history was Hatshepsut. She still is, I think. But there are so many more stories of powerful women that have not yet been told, which we will be telling in our next album.

Speaking of powerful women, do you experience sexism as a female musician?

Amy: This is my first all-female band, and I was concerned about the backlash we might get, but so far there haven’t been as many comments as I thought. However, I have been a female musician for nearly 15 years in other projects, and I experience sexism pretty much every day. It happens on stage, off stage, in online messages, and when crew members talk to me like I don’t know what I’m doing. People have even asked if I’m the backing dancer. It’s something I’ve had to live with, and it’s really shit. There’s still a lot of work to do in the metal community to be accepting of people that don’t fit into the cis male demographic.

What needs to happen to change the field?

Amy: I think we need more representation in general. Not just females, but also non-binary and transgender people need to be accepted in metal where it’s not seen as a gimmick or a novelty. We use the term “all-female band” to appeal to other people like us so they can find us and know that we exist, not as a genre. We are seeing more females and others joining bands and becoming part of the community now compared to 15 years ago.

Are you a feminist band?

Janneke: Absolutely, 100%. I feel like the word “feminist” has a bad reputation now, but because of that, people miss what we’re fighting for. It hasn’t been that long since we got the right to vote. In 2025, you still see us having to fight for our rights just to exist. I’m a proud feminist in that sense.

What’s the inspiration for your lyrics? Is it just historical figures?

Janneke: “Yeah, so especially for this band, I really do deep dive into research.” “For the first album, Rise to Power, I heavily relied on the book of Kara Cooney. She’s an Egyptologist and she wrote a book about Hatshepsut.”

And in terms of musical inspiration, what has been some of your inspiration for either Rise to Power or the next one coming up?

Amy: “I’m a big, like, conceptual fan, so concept albums, that kind of stuff, but I really love orchestral elements as well. So bands like Septic Flesh and Behemoth and even bands like Nevermore and Symphony X, where you’ve got huge cinematic soundscapes, like really, really kind of do it for me.”

Georgia: “I love a really into the Elden Ring soundtrack at the moment., but also bands like Bleed From Within.I love writing kind of chunky gnarly riffs.”

How have the reactions to your debut album, “Rise to Power,” been?

Amy: Overall, they’ve been really great. It’s hard to break into a scene as a completely new band in 2025 with so much music out there, but we’ve amassed over 100,000 streams on digital platforms. We also sold out of a lot of our merch and had to restock, so we went from being nervous to building a really great community

What is  your writing process like?

Amy: A lot of the material is written by us (Amy and Georgia). We work really well together, and we’ve been writing together for a long time. We’ve got a really good system. We usually start with a riff that Georgia comes up with, and then we build on that. We then send it to Nat and Janneke to get their feedback.

Janneke: Usually the vocals and the lyrics come last. Amy and Georgia send us an instrumental track, and then Nat and I figure out the drums and vocals. 

You’re playing some pretty awesome gigs this summer. How did you guys manage to get those awesome gigs being just a fairly new band?

Amy: “I work in the music industry full time, so I’m very fortunate to have built up a network of contacts. I do a lot of events in the UK,  I run my own festival there called Questfest. I run the Metal to the Masses events for Bloodstock Open Air in Birmingham too. While we are a new band, we’re not new to the music scene. We know how the game is played. 

For the full interview, head over to YouTube. 

Also, if you want to know more about Maatkare, check out their website!

We spraken Tim en Robert van Man as Plague, dit keer niet over de band, maar over hun side-project Plague Promotions. Lees hieronder een verkorte versie, of check het hele interview op Youtube!

Wie zijn jullie?

Wij zijn Robert en Tim van de band Man as Plague en tevens de medeoprichters van Plague Promotions. Met Plague Promotions zetten we festivals neer, voornamelijk in en rondom Hoorn. We proberen een brug te slaan tussen bands uit Noord-Holland en daarbuiten, zoals Duitsland, België en de rest van Nederland. De meeste mensen kennen ons waarschijnlijk al van onze band, Man as Plague.

Waarom zijn jullie gestart met Plague Promotions?

Na de COVID-periode voelden we de behoefte om weer dingen te organiseren en bands een podium te geven. We wilden avonden creëren met bands die we zelf gaaf vinden. Omdat we bekend zijn in de regio Hoorn, leek het ons een goed idee om de community weer sterker te maken door shows uit te wisselen met bands uit andere regio’s. Het is een manier om elkaar vooruit te helpen. Als wij spelen, trekken we onze fan base mee, die dan weer nieuwe bands uit bijvoorbeeld Drenthe of Limburg ontdekt. Andersom werkt het net zo. Dit helpt bands om op verschillende plekken in Nederland bekendheid te krijgen. Na COVID was het lastig om de boel weer op te starten, omdat veel zalen en boekers gestopt waren. Zo is het eerste PlagueFest ontstaan, waar we bevriende bands bij elkaar brachten. Dat concept bleek te werken.

Hoe krijgen jullie het voor elkaar om op verschillende plekken te organiseren?

Net als elke andere band sturen we talloze mailtjes naar zalen en kroegjes. Soms krijgen we de vraag of we een avond willen vullen. Als die kans zich voordoet, zoals recentelijk in Lelystad, stellen we voor om er een Plaguefest-samenwerking van te maken. Wij regelen de bands, de locatie zorgt voor de venue, en we doen de promotie samen. Het helpt misschien dat we met PlagueFest al een naam hebben opgebouwd, maar het is ook een kwestie van geluk hebben dat iemand je een kans geeft.

We proberen alles heel professioneel aan te pakken. Als band weet je hoe fijn het is als alles goed geregeld is: een strakke planning, duidelijke communicatie en geen stress over geluid of op- en afbouwtijden. We zorgen dat alles soepel verloopt, en dat wordt gewaardeerd door zowel de bands als het publiek. Daarnaast hebben we iemand die supergoed is in het visuele aspect, waardoor de promotie er herkenbaar en professioneel uitziet.

Wat doen jullie anders dan andere boekers of promoters?

Onze evenementen zijn over het algemeen goed bezocht. Het succes zit hem denk ik in de strakke organisatie. We sturen van tevoren een gedetailleerd draaiboek naar alle bands. Tijdens de show zijn we zelf aanwezig om alles in goede banen te leiden. Zelfs met complexe drumstelwissels houden we ons aan de strakke ombouwtijd van 20 minuten. Zowel bands als de zalen, zoals Manifesto waar we regelmatig mee samenwerken, geven als feedback dat alles soepel loopt. Dit merkt het publiek ook; er is geen gerommel of lang wachten.

Is er verschil in de regio’s waar je het organiseert?

Ja en nee. Je hebt natuurlijk te maken met een ander publiek, dus het is altijd even aftasten. Ik probeer een avond neer te zetten die ik zelf gaaf zou vinden. Ik zou bijvoorbeeld het liefst alleen maar hardcore bands boeken, maar ik weet dat dit in de regio Hoorn niet altijd werkt. Daar willen mensen ook graag een trash- of deathmetalband zien. Dus we proberen altijd een goede mix te maken. Toen we in Lelystad iets organiseerden, hebben we bewust gekozen voor bands die relatief uit de buurt kwamen, zodat het voor mensen de moeite waard was om te komen. Toch is het geen garantie voor succes; een show in Friesland met een ijzersterke line-up was bijvoorbeeld minder goed bezocht. Waar dat aan ligt, is soms lastig te zeggen.

Zien jullie jezelf als een boekingskantoor?

Het hangt er een beetje tussenin. We organiseren evenementen en kijken welke bands daarbij passen, maar we nemen geen bands onder onze vleugel. We hebben wel de vraag gekregen, maar op dit moment zijn we daar nog niet mee bezig. Naast onze banen en gezinnen is het runnen van de band en Plague Promotions al druk genoeg. Wie weet in de toekomst, als ons netwerk nog groter wordt, maar voor nu focussen we ons hierop.

Spelen jullie zelf altijd op Plague Fest?

Niet altijd meer. In het begin was dat wel het idee, maar dat hebben we een beetje losgelaten. Plague Fest staat inmiddels op zichzelf en kan ook prima zonder ons. We organiseren nu ook evenementen waar we zelf niet op het podium staan.

Waar moet een band aan voldoen om op een Plague Fest te mogen spelen?

Ik kijk vooral naar wat een band live doet. Een goed geproduceerde plaat kan iedereen tegenwoordig maken, maar het gaat om de energie en de connectie met het publiek. We halen veel bands binnen die we zelf live hebben gezien of die een goede reputatie hebben in het circuit. Een goede, relaxte omgang is ook belangrijk. We willen een gezellige sfeer creëren, zowel voor de bezoekers als voor de bands onderling. Het moet voor iedereen goed geregeld en duidelijk zijn.

Wat is de ambitie voor over vijf jaar?

Mijn ambitie is om een keer een buitenfestival te organiseren. Niet voor 30.000 man, maar iets in de schaal van 400-500 bezoekers lijkt me echt heel tof. We zijn ook bezig met het ontwikkelen van “pakketjes” om aan te bieden bij grotere zalen zoals Neushoorn of De Vorstin, maar tijd is daarin de grootste uitdaging. Uiteindelijk hopen we het gat op te vullen dat er in Noord-Holland is voor de grotere metal-acts, die nu vaak alleen in bijvoorbeeld Tilburg spelen. Het zou fantastisch zijn als we op jaarlijkse basis een of twee avonden kunnen neerzetten met een headliner van een groter kaliber.

Hoe staat het met de band, Man as Plague?

We zijn eigenlijk alweer bezig met het schrijven van nieuwe nummers. Er liggen nu vier of vijf nummers die al best ver in de demo-fase zijn. Na de komende shows en de vakantie gaan we daar verder mee aan de slag. We hebben ook nog veel materiaal liggen van het vorige album dat het toen net niet heeft gehaald. Het is nu vooral een balans zoeken tussen shows spelen, die nu veel binnenkomen, en tijd vrijmaken om te schrijven.

Wat zijn jullie rollen binnen Plague Promotions?

Tim: Ik houd me vooral bezig met het opzetten van de shows: bands regelen, het contact met de zalen en al het voorbereidende werk.

Robert: Ik doe eigenlijk alles wat daarbuiten valt. Ik zorg dat de draaiboeken kloppen en samen met Maureen doe ik al het social media werk, de online aanwezigheid en de promotie.

Welke aankomende Plague Fest-edities moeten we naar uitkijken?

• Plague Fest 10 (16 augustus): Dit is in de Backstage in Hoorn tijdens de kermis. Het is een soort ons eigen feestje, heel laagdrempelig en gratis entree. We beginnen om 16:00 uur en eindigen om 23:00 uur, met tussendoor een pauze zodat mensen wat kunnen eten in de stad.
• Plague Fest 11 (in Manifesto): Dit is een grotere editie, met Hippotraktor als headliner. We hopen hier echt een keer uit te verkopen. Hoe meer mensen er komen, hoe meer budget we hebben voor volgende edities om nog grotere headliners te boeken. Als je van plan bent te komen, koop dan je kaartje in de voorverkoop. Dat helpt ons en de zaal enorm! KOOP JE KAARTJE HIER

Meer weten? Volg de socials van Plague Promotions!

During METALCAFE LIVE on March 30th, we had a change to talk with ONKT. These Dutch progressive metalheads have been around for a while. After a break, they’re back with ONKT 2.0. Check out the interview on our Youtube channel, or read a shorter version down below.

Can you please introduce yourselves?

We are ONKT! I’m Isaac, the guitar player, though I used to be the singer up until recently. Raaf is our new singer; he’s been with us for a few months, and this is his first show. Jordy is our other new guitar player, and it’s his first gig with us as well. Our drummer, Michiel, is backstage not feeling great, and our bass player, Rob, is… well, he’s a bass player, so who knows where he is! Today (30 maart 2025, during METALCAFE at the Vorstin, Hilversum) is the first gig for this new lineup.

How long have you been a band?

The band has been around since April 2005, so it’s been almost 20 years. Myself, Isaac, and Michiel, the drummer, are original members. Rob, the bassist, has been in the band for about 12 or 13 years, so we consider him an original member too. The rest of the lineup is new.

What led to the recent lineup changes?

We took a break for almost exactly a year. After a really fun gig last year, one of our guitar players quit because he wasn’t feeling it anymore and decided to leave all three of his bands. The other guitarist, who relied on the first one for rides to rehearsals, decided to leave as well. So, we suddenly had no guitarists. We held auditions and found Jordy. Raaf also auditioned for guitar, but it wasn’t quite the right fit for him in that role. I, Isaac, hadn’t seriously touched a guitar in 20 years, but I recently bought a tiny headphone amp that let me practice quietly at home, and I got back into it. So, I decided to switch to guitar, and we asked Raaf if he’d like to be our singer. He agreed, noting that learning the lyrics was easier than learning the complex songs on guitar.

Is it true that Meshuggah is a big inspiration?

Yes, they still are a huge inspiration. Our drummer, Michiel, is probably their biggest fan. His garage, which is our rehearsal space, is a shrine to them—filled with Meshuggah posters, shirts, and vinyl. I don’t think I’ve ever seen him wear a shirt from another band. We’re actually playing a Meshuggah cover tonight to celebrate the band getting back together.

How has your musical style evolved over 20 years?

It has mostly evolved as we’ve become better musicians. When we started, we weren’t very good. Michiel and I have been writing the music together for 20 years, and we just kept improving. We still play one of the first songs we ever wrote because it’s fun and a good song, but the rest of our material has evolved a lot, simply through experience.

What are the ambitions for the new ONKT?

The main ambition is to write and record new material with this lineup. Over the last year, we’ve focused entirely on practicing the existing set so we could get back to playing live. Now, we’re really curious to see how the band will evolve with everyone’s new styles. We want to make our music even more complex, but also catchier and more understandable for the audience. The ultimate dream is to open for Meshuggah!

What do you think of the current Dutch metal scene?

The bands in the Dutch metal scene today are really good. Thanks to the internet, musicians have so much inspiration, and the quality is high. The problem is that the scene itself feels like it’s dying out a bit. It’s much harder to get people to come to shows now than it was in the late 90s. Back then, I’d be touring with my grindcore band, barely able to play, and the places would be packed with people moshing. Now the bands are better, but the crowds are smaller.

Thanks ONKT! We’ll be staying tuned for new music! In the meantime, if you want to know more about this band, check them out on their website.

Van de grote podia na Holland’s Got Talent tot het razendsnel uitbrengen van een cover van “Europapa,” de mannen van Pene Corrida zijn een opvallende verschijning in de Nederlandse muziekscene. Wij spraken met Bart en Danny over hun onstaan, het schrijfproces en de toekomst.

Check het hele interview op Youtube, of lees de verkorte geschreven versie hieronder.

Jullie zijn bij het grote publiek bekend geworden door Holland’s Got Talent. Heeft dat veel voor jullie betekend?

“Ja, Holland’s Got Talent heeft echt een hoop voor ons gedaan,” vertelt Bart. “Daarna kwamen eigenlijk dingen als Paaspop en optredens in Patronaat en een paar van de grote zalen in Nederland. Wat heel grappig was, is dat ons publiek ineens veel breder werd. Eerst waren het vooral stoere mannen met baarden, maar na de show zagen we ook moeders met hun dochters in zelfgemaakte Pene Corrida shirtjes. Heel grappig, echt top.”

Hoe kwamen jullie erbij om mee te doen?

Danny lacht. “Soms bedenk je iets en dan is het gewoon ‘fuck it, let’s go’. We wilden het gewoon eens proberen en kijken wat er zou gebeuren.” Bart voegt toe: “We merkten dat ons publiek heel breed is en dat je metal op deze manier best makkelijk aan de man kunt brengen. Dan is landelijke tv natuurlijk een topmiddel.”

Maken jullie altijd al metal covers van popmuziek?

“De band is eigenlijk ontstaan door andere mensen die te veel gezopen hadden en dachten: we gaan dit doen,” legt Bart uit. “Het is een uit de hand gelopen grap.” Danny vult aan: “Ik zit er pas sinds 2018 bij en Bart sinds 2021. De originele oprichters zijn er niet meer bij, maar de drummer Dennis en bassist Gijs wel.

Hoe ziet jullie schrijfproces eruit?

“Als er een nummer uitkomt dat we willen coveren, zoals ‘C’est La Vie’ van Claude, dan wordt dat in de groepsapp geroepen,” zegt Danny. “Dennis begint dan met de drums. Omdat de nummers die we coveren al bestaan, heb je de basis al. Afhankelijk van of we er een trash- of speedmetal-vibe aan willen geven, wordt het tempo bepaald. Vervolgens legt de bassist zijn partij eroverheen en neemt iedereen thuis zijn eigen stuk op. Uiteindelijk komen we met z’n tweeën bij Dennis in de studio om de zang op te nemen en dan is het klaar.” Hoewel Dennis het grootste deel van het productieproces en de mixmastering op zich neemt, draagt iedereen zijn steentje bij.

Jullie basis is metalcore, maar er komen ook andere invloeden voorbij.

“Absoluut. We proberen altijd uitstapjes te maken naar andere genres,” aldus Bart. “De breakdown van ‘Europapa’ is bijvoorbeeld echt een beetje ‘Lorna Shore,” lacht hij. “Die vrijheid die je hebt binnen Pene Corrida is het leuke. Het maakt geen drol uit wat je doet, als het maar leuk is.”

Jullie cover van “Europapa” kwam razendsnel uit.

“Negen dagen,” zegt Danny. “Dennis was zelfs op vakantie. Hij heeft op zijn laptop de grote lijnen van de programmering gedaan en naar de rest gestuurd. Binnen een dag hadden we een basistrack en zijn we gaan bouwen.” Bart vult aan: “Dan moet je ook nog een videoclip maken. Dus dat was op zaterdagochtend om 8 uur verzamelen, een draaiboek schrijven en gewoon gaan. Uiteindelijk had Dennis alles binnen negen dagen af. ‘C’est La Vie’ was zelfs nog sneller, die deden we in zeven dagen.”

Wat zijn jullie plannen voor de toekomst?

“Voor 2026 zijn we nu plannen aan het maken, dus daar kan ik nog niet veel over zeggen,” vertelt Danny. “Maar 2025 wordt heel tof, met weer mooie dingen op de planning, waaronder Patronaat. We gaan dit jaar voor het eerst wat meer in Duitsland spelen om te kijken hoe dat valt. En wie weet, boren we daar een nieuwe markt aan.”

En dromen over samenwerkingen?

“Een collab met Roxy Dekker zou wat zijn,” zegt Bart enthousiast. “Als ze belt, staan we ervoor open. Morgen nog. We hebben maar zeven dagen nodig!”

Meer weten over Pene Corrida? Je vindt ze uiteraard op hun eigen website, en natuurlijk Spotify en Youtube.

Tijdens het laatste optreden van hun albumrelease-tour sprak ik met Tijn en Martijn van Nephylim. We hadden het over hun nieuwste album Circuition, het opnameproces, favoriete nummers en wat er de komende tijd op de planning staat. Check hieronder vast een ingekorte, uitgeschreven versie. Het hele interview is te vinden op Youtube.

Na een intense release-run en een reeks shows met hun album Circuition blikken de mannen van Nephylim terug op een drukke, maar vooral vruchtbare periode. We spraken ze vlak voor hun laatste show van de tour — over het proces, hun favoriete tracks én de toekomst.

Welkom terug bij deel twee van het interview! Het is alweer een tijd geleden dat we elkaar gesproken hebben. Hoe is het met jullie?

“Ja, goed hoor,”. “Druk, maar het gaat hartstikke lekker.” Ze zitten middenin de albumrelease-run. “Het is gaaf om eindelijk te kunnen laten zien waar we zo lang aan hebben gewerkt. En je merkt ook echt: het harde werk werpt z’n vruchten af.”

En is het nog steeds leuk?

“Zeker weten! Het blijft tof. De optredens, het contact met het publiek — die energie krijg je nergens anders.”

En hoe is de opkomst bij de shows?

“Echt goed”. “Vooral de hometownshow in Den Bosch sprong eruit. Zo’n muur van geluid tijdens het intro… ik dacht echt: wat overkomt me nu weer?” Ze lachen. “We zijn daar echt een soort local heroes — als ik dat zo mag zeggen.”

Jullie hebben de tour samen met Hallowed Fire gedaan. Hoe kwam die samenwerking tot stand?

“We kenden ze al van eerdere shows, supertoffe gasten. Andere stijl dan wij, maar ze weten van elk optreden een feestje te maken.” We hadden een beetje gelobbyd bij hun boeker: “Zet Hallowed Fire erbij!” En dat pakte goed uit. “We wilden sowieso altijd een lokale band aan de line-up toevoegen per show, zo hielden we het afwisselend. Voor een aantal shows hebben we dat ook kunnen doen, alleen voor deze laatste show in Hilversum helaas niet”.

Jullie album is sinds begin maart uit. Hoe zijn de reacties?

“Alleen maar positief eigenlijk,”. “Het laagste cijfer dat we zagen in de recensies was een acht.” En dat is niet verkeerd voor een plaat die voor het eerst volledig in een professionele studio werd opgenomen.

Jullie kozen deze keer voor de studio in plaats van home recordings — hoe was dat anders?

“Vooral de samenwerking met Joost en Jarne maakte het verschil. Die frisse oren, die extra push om nóg beter te presteren — dat hebben we echt gevoeld.” Ze noemen het zelfs “een externe motor”, een teamgevoel dat alles naar een hoger niveau bracht.

Waren er dingen die jullie echt anders hebben aangepakt bij deze opnames?

“Drums bijvoorbeeld, die hebben we in stukken opgenomen in plaats van in complete takes. Zo konden we elke passage 150% geven. En dat hoorde je terug — het klonk bijna al klaar voor de mix.” Er was opvallend weinig misgelopen: “We waren goed voorbereid, dankzij maanden pre-productie. Financieel was het pittig, ja, maar creatief zaten we strak in ons vel.”

De track Withered was al eerder uit. Was het altijd de bedoeling die op het album te zetten?

“Eigenlijk niet. Withered was meer een aankondiging van een nieuwe fase — een nieuwe era, met ook een nieuwe vocalist. Pas later merkten we hoe goed het nummer paste binnen het geheel. De instrumentatie hebben we opnieuw gedaan, maar de vocalen niet — die voelden nog perfect. De orkestrale stukken hebben we ook opnieuw laten opnemen, wat het nog rijker maakte.”

En wat is jullie favoriete nummer van het album?

Lachend: “Zó’n kutvraag!” Toch volgt er een enthousiaste opsomming:

• Travail: “Alles zit erin — intensiteit, melodie, groove, orkestratie. Echt een showcase.”
• Circuition: “Blijft elke keer kippenvel.”
• Amaranth: “Lekker stadionrockgevoel vanaf het drumstel.”
• Grand Denial: “Een banger met black metal-invloeden, blastbeats en een vette refrein-opbouw.”

Wat staat er nu nog op de planning?

“Eerst een korte pauze,” zuchten ze opgelucht. “Daarna spelen we op South of Heaven in Maastricht — met onder andere In Flames. En er zijn dingen in de pijplijn, maar daar mogen we nog niks over zeggen. Check onze socials!”

Voor nu: rust, bezinning… en misschien alweer wat nieuwe ideeën. “We steken binnenkort onze koppen bij elkaar. Wie weet wat er dan weer ontstaat.”

Tot slot?

“Bedankt voor het kijken. Volg Nephylim. Volg Metal from NL. Like en subscribe. En tot de volgende keer!”

Meer weten over Nephylim? Je vindt ze op hun eigen website.

https://open.spotify.com/embed/album/6mirOvrSuQ2YRPyF54vwex?utm_source=generator&theme=0

Op 5 juli lanceert Anger Machine hun aankomende nieuwe album “Human Error”. Tijd om eens met deze band de oefenstudio in te duiken voor een interview. We spraken de band over hun ontstaan, hun inspiratie en de metalscene in Noord Holland. Lees hieronder vast een verkorte versie van het interview. Het hele interview is te vinden op ons Youtube kanaal.

https://youtu.be/hLT4TF9ktEk

Voorstelrondje!

Marijn: “Ik ben Marijn en ik was ooit de beste bassist van Anger Machine. Ik heb het vermoeden dat ik dat niet meer ben, maar ik ben nog steeds de bassist.”
Corné: “Ik ben Corné, drummer.”
Thijmen: “Ik ben Thijmen, ik speel gitaar en ik zing in Anger Machine.”
Martijn: “en ik speel ook gitaar!”

Wie is nu de beste bassist van de band?

Marijn: “Dat zou Corné kunnen zijn, want hij is ook basgitaar gaan spelen. Eigenlijk kunnen alle jongens hier bassen: Martijn, Thijmen, Corné en ikzelf. Misschien oefen ik wel het minst van iedereen, dus daarom denk ik dat ik niet meer de beste ben.”

Ik zag online dat je eigenlijk helemaal geen bassist was, oorspronkelijk?

Marijn: “Ja het was eigenlijk niet de bedoeling om bassist te worden! Ik speelde eerst akoestische gitaar, daarna elektrisch. Toen ontmoette ik Thijmen als gitaarleraar. Na een paar lessen vroeg hij of ik basgitaar wilde spelen. Ik zei: ‘Nee, dat kan ik niet.’ Hij zei: ‘Wil je het proberen?’ Ik zei: ‘Misschien.’ Toen gaf hij me een basgitaar en zei: ‘Over drie weken kun je auditie doen voor mijn band in Amsterdam.’ Dus ik dacht: ‘Oké, best!’ En nu zijn we tien jaar verder.”

Was Anger Machine vanaf het begin bedoeld als een thrash band?

Thijmen: “Absoluut. Ik had hiervoor een andere band, maar die liep stuk. Toen hoorde ik een album van Exodus, Exhibit B: The Human Condition, en dacht: ‘Dit wil ik doen!’ Zo is Anger Machine ontstaan. Ik wilde graag een band starten met Tim Koole (Man as Plague), die ook had gezongen bij mijn eindexamen. Dat zag ik wel zitten, en zo begon het.”

Hoe bevalt het om nu ook de vocalist te zijn?

Thijmen: “Het is aanpoten, maar ik denk dat het altijd zo had moeten zijn. We hebben nu echt onze vorm gevonden. Het ging eigenlijk al een beetje deze kant op, dus het voelde natuurlijk. Maar het is wel hard werken!”

In 2019 kwam jullie vorige plaat uit, Trail of the Perished. Hoe was die periode na de release van Trail of the Perished? Dat was net voor de corona pandemie.

Thijmen: “Bizar. Het album werd goed ontvangen, maar door corona konden we er weinig mee doen. We hadden net een succesvolle show met Warborn Waste en Degenerate in Manifesto, Hoorn. Maar niet veel later ging alles op slot. Repeteren werd lastig en alles werd complexer. Toch gaf het ons de tijd om de band opnieuw uit te vinden.”

Is de muziek veranderd sinds Trail of the Perished?

Thijmen: “De muziek is grotendeels hetzelfde gebleven, maar nu schrijf ik alle teksten en ben ik de vocalist. Dat maakt het een geheel en volgens mij ook wat catchier. De vorige plaat had wat meer invloed van verschillende bandleden, nu is het één geheel.”

Waar gaat jullie nieuwe plaat Human Error over?

Thijmen: “Over menselijk gedrag. De titeltrack gaat over hoe we steeds dezelfde fouten maken. Een ander nummer gaat over stress, Deadline Flatline. En weer een ander nummer gaat bijvoorbeeld over schadelijke keuzes die op korte termijn goed voelen, maar op lange termijn slecht zijn voor je gezondheid of het milieu.”

Wat kunnen mensen verwachten van Human Error?

Thijmen: “Thrash metal met catchy songs, veel gitaarsolo’s en strakke structuren.”
Marijn: “Alles is een tandje sneller en strakker dan voorheen. We hebben overal een stapje extra gezet.”
Martijn: “De riffs zijn intens en de solo’s zijn echt onderscheidend. Thijmen’s solo’s zijn lyrisch en muzikaal, allemaal uitgedacht en uniek.”

Ik begrijp dat jullie de drums zonder clicktrack hebben opgenomen?

Corné: “We wilden de muziek echt houden. Zonder clicktrack voelt het levendiger en dynamischer. Het was moeilijker, maar het geeft meer vrijheid en een natuurlijke feel.”

Wat staat er nog op jullie bucketlist?

Thijmen: “Grotere shows spelen, een nog betere plaat schrijven en blijven groeien als muzikanten. Ik wil dat onze muziek echt iets toevoegt aan wat er al is.”
Corné: “Wat mij betreft spelen we overal: België, Frankrijk, Duitsland. Het kan niet gek genoeg!”

Waar zijn jullie boos op?

Thijmen: “Boosheid kan ook positief zijn. In de pit, in de sportschool—het voelt goed om boos te zijn. En dat is waar Anger Machine voor staat: positieve agressie eruit gooien.”

Meer weten over Anger Machine? Je vindt ze op hun eigen website en natuurlijk op socials.

Op 7 april was er weer een editie van METALCAFE live in de Vorstin in Hilversum, en natuurlijk hadden we daar weer een 666 interview met de bands. Deze keer de beurt aan Inferum. Lees hieronder de korte versie van het interview, of check het hele interview op ons Youtube kanaal!

Wie is Inferum?

Inferum is een alternatieve metalband uit Eindhoven, die sinds 2016 actief is. De band ontstond vanuit Metal Factory, een opleiding bij Dynamo, en heeft sindsdien een flinke ontwikkeling doorgemaakt met verschillende line-up wisselingen.

Hoe zouden jullie je sound omschrijven?

We proberen ons te onderscheiden van de moderne, soms wat plastic metal van tegenwoordig. Onze muziek bevat atmosferische elementen, en we zoeken continu naar iets nieuws en fris. We laten ons inspireren door zowel moderne bands als old-school invloeden. Nu-metal heeft een grote impact gehad op onze songwriting, maar we willen ook iets unieks brengen in onze sound.

Heeft de wisseling in bandleden invloed gehad op jullie muziek?

Absoluut. Je hoort duidelijk verschillen tussen eerdere nummers en de muziek die we nu maken. Nieuwe bandleden brengen hun eigen stijl en creativiteit mee, en dat hoor je terug in de evolutie van onze muziek.

Volgens Spotify worden jullie omschreven als “Mechanical Death metal”. Is dat nog steeds een juiste beschrijving?

Eigenlijk niet meer. Die beschrijving paste beter bij de oude line-up en sound. Tegenwoordig doen we veel zelf: van productie tot mixen en opnemen. Dat geeft ons een unieke klank en maakt ons geluid origineler dan wanneer we met externe partijen zouden werken.

Wat is er sinds jullie album in 2019 gebeurd?

We hebben ontzettend veel geschreven en de band als geheel opnieuw vormgegeven. Dit proces kostte tijd, maar zorgde ervoor dat we nu een heldere visie hebben en precies weten wat we willen met onze muziek. We werken momenteel aan twee EP’s, waarvan de eerste na de zomervakantie uitkomt. Daarnaast zullen we binnenkort een aantal singles releasen!

Wat vinden jullie van de huidige metal scene en het ontstaan van nieuwe jonge bands?

Het is geweldig om te zien hoe nieuwe bands opkomen en hoe de scene blijft groeien. Door onze achtergrond bij Metal Factory hebben we nog steeds veel contact met de metalwereld, en we zien daar veel nieuwe talenten opduiken.

Helpt het om Metal Factory te volgen als beginnende muzikant?

Zeker. Het opent deuren en biedt een netwerk dat je anders moeilijk zou kunnen opbouwen. Je leert niet alleen technische vaardigheden, maar krijgt ook inzicht in hoe de industrie werkt. Zonder Metal Factory zouden we nooit zo ver zijn gekomen.

Op welke podia zouden jullie nog graag willen spelen?

Tivoli Vredenburg in Utrecht lijkt ons geweldig! De Ronda-zaal is een prachtige plek met een bijzondere akoestiek. En als we echt mogen dromen, dan is een show in de Royal Albert Hall natuurlijk een droomscenario.

Wat kunnen we binnenkort van Inferum verwachten?

We hebben een aantal toffe optredens gepland! We spelen onder andere in De Pul en op Willems Fest in Arnhem. Maar het hoogtepunt wordt onze grote release-show in Eindhoven op 20 september, waar we de nieuwe EP voor het eerst helemaal live spelen. Dat wordt echt iets bijzonders!

Waarom moet iedereen bij de release-show zijn?

Omdat het een unieke ervaring wordt! We hebben hier zo lang aan gewerkt, en het voelt geweldig om eindelijk alles live te kunnen delen met ons publiek. Dit wordt een show die je niet wilt missen!

Meer weten over Inferum? Volg ze op socials of via hun eigen website.