Het was al weer even geleden dat we Serotonia gesproken hadden. Sindsdien zijn ze van bassist gewisseld, hebben ze een nieuwe EP uitgebracht en hebben ze veel optredens gespeeld. Check hieronder het interview met de band, of lees de verkorte versie!

https://youtu.be/lQneqAABmRs

Hey Serotonia, hoe gaat het ermee? 

Geweldig! Uitstekend, dankjewel. We zijn heel gelukkig dat we hier zijn.

Voor de mensen die jullie nog niet kennen: wie of wat is Serotonia eigenlijk?

Serotonia is een gezellige groep idioten die toevallig ook muziek maken. We maken herrie die je zou kunnen omschrijven als melodische metal, maar eigenlijk is het een mix van alles wat we zelf leuk vinden.

---

De laatste keer dat jullie geïnterviewd werden was in 2023. Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd?

We hebben de interviewer van Metal From NL gestolen! Nee, zonder gekheid: we hebben een nieuwe bassist (Nicky), we hebben veel bier gedronken, gitaren gekocht en toffe optredens  gespeeld. En natuurlijk hebben we onze EP uitgebracht.

Die EP heet World at War en kwam uit in juni. Kunnen jullie daar meer over vertellen?

Het zijn vier nummers. Eigenlijk wilden we een heel album maken, maar we werden ongeduldig en wilden de muziek gewoon uitbrengen. De titel komt van het nummer dat we het vetst vonden. Het heeft overigens niets met Call of Duty te maken, maar meer met de huidige staat van de wereld.

Waar gaan de nummers op de EP specifiek over?

Lost at Sea gaat over Leon, die ooit bijna is verzopen in de Nederlandse zee. Dat is echt gebeurt, en daar is  zelfs een interview over te zien bij de EO. Ancient Times is een tekst over de voortgang van het leven en hoe je dat vormgeeft. Eternal Slumber gaat simpelweg over de dood. En World at War is een reflectie op de oorlogen en de negatieve staat waarin de wereld verkeert.

Hoe was het opnameproces?

Chaotisch, maar gezellig. We hebben een traditie dat we met de hele band gaan eten bij een ‘all-you-can-eat’ restaurant om de plannen te bespreken. Twan heeft de productie van de EP uiteindelijk op zich genomen.

---

Nicky, hoe voelde het om je aan te sluiten bij deze groep idioten?

Nicky: In het begin was het spannend. Ik kende ze al van interviews en vond de band erg vet. Toen hun vorige bassist vertrok, dacht ik: als ik met een groep muziek wil maken, dan zijn zij het. Ik heb keihard geoefend om alle nummers snel te leren.

Twan over Nicky: Ze is mega creatief en een geweldige bassist, maar ze is ook de chaos zelve. Ze vergeet alles, raakt spullen kwijt in Disneyland en laat alles uit haar handen vallen. Maar ze regelt ook veel, zoals de videoclips en contacten voor het nieuwe album.

---

Wat was jullie favoriete show van het afgelopen jaar?

De EP-release show in Podium Victorie in Alkmaar. Dat was legendarisch. Twee van onze bandleden lieten zich daar zelfs live op het podium tatoeëren door de zanger van de band Bloid.

Ook het optreden in het Oosterpark in Amsterdam tijdens de buurtcamping was bijzonder. Ondanks dat we een harde metalband zijn en het bloedheet was, kwamen er steeds meer mensen kijken in plaats van dat ze weg liepen.

Jullie speelden pas in Dronten. Jullie hebben daar een nieuw nummer gespeeld genaamd Terminally Online. Wat is het verhaal daarachter?

Het begon als een geintje met een bandnaam die we niet hardop kunnen zeggen. Het proces was wat moeizaam en Twan heeft een hekel aan de “kut-drumtrack” die eronder zit , maar het nummer werd live heel goed ontvangen.

Wanneer komt deze track uit?

Op 20 december 2025 komt hij online! We zijn momenteel ook bezig met het schrijven van een volledig album. Er komt zelfs een geheime samenwerking (collab) op te staan, maar we zeggen nog niet met wie.

Als jullie met één artiest mochten samenwerken, wie zou dat zijn?

Bleed From Within is een gezamenlijke favoriet. Maar Twan lijkt het ook vet om iets totaal anders te doen, zoals een samenwerking met een hiphop-artiest of een popartiest. Nicky noemde ook de klassieke pianist Ludovico Einaudi.

Meer weten over Serotonia? Je vindt ze op hun eigen website.

A while back, on september 6th of 2025 to be precise, the very first edition of Wildman Metal Fest was organized in Nirwana, Dronten. Aran Angmar was one of the bands to play that day, and we had a short interview with the band to get to know them better. 

Check out the interview on Youtube

Please introduce yourselves

Stavros: Hi, I’m Stavros, guitarist for Aran Angmar. Jesse: I am Jesse Peetoom, the singer. Ale: And I am Ale, the drummer.

I believe you had a gig yesterday as well in St. Pancras. I assume that was a much smaller setting than today?

Stavros: Yeah, quite a bit smaller, I would say. But it was good, you know. Every gig is a gig.

You’ve played some much larger stages across the Netherlands and internationally. What is the difference for you between a small, intimate club and a big festival stage?

Stavros: Personally, I believe every live show is equally important. I actually like small stages. It’s a different energy when you have a 600 or 800-person venue versus 100 people, but it’s just as vital. It’s about the music and the word, right?

Jesse: To add to that, the bigger shows usually have more professional arrangements. At a festival like this, there is a lot of crew to help you out, so things move quickly and the catering is amazing. In smaller venues, you usually have to manage everything yourself, so things are a bit slower and the schedules aren’t as strict. But for me, it’s about balance. I give 200% for every show, whether there are 20 people or 2,000. You have to be there and give everything you’ve got.

Speaking of this festival—this is the very first edition of Wildman Festival. What do you think of it so far?

Jesse: I’ve really enjoyed it. The crowd is great and it’s very well-organized. The crew is friendly and helpful, everything went smoothly. We hope to be part of this again. I love being here with the guys.

You are an international band, with Jesse from the Netherlands and the rest of you from elsewhere. What is it like to write and rehearse with that distance?

Stavros: It’s challenging. We cannot rehearse together every time we need to. It’s not exactly a “problem” because we’ve managed it well over the years, but it would be better if we were all in the same place. Even though I’m Greek, I live in Italy with the other guys. We manage it, but it takes work.

I imagine that requires a high level of professionalism to pull off with fewer rehearsals.

Stavros: That comes with years of experience. By touring with bigger bands, you learn a lot. You learn to respect the timetables and the work. It’s like a puzzle; you just have to problem-solve every time. You have no other choice.

Regarding the music—Stavros, I believe you write most of it. Jesse, do you write your own lyrics or is that a collaboration?

Jesse: We do it together. I write some, and we add or change things as we go.

What is the overall theme of the music? Is there a specific message you want to bring across?

Stavros: The concept changes from album to album. For our latest, Ordo Diabolicum, it’s about the darkness within us. We all face it, and it can be shocking at first. But if you embrace it, you find answers and grow as a person.

Jesse: It’s a powerful message. We are humans; there are periods in our lives that force us to face that darkness. When you don’t accept it, it’s worse. You have to embrace it and learn from within it.

You’ve played all over Europe. Who is the best audience? In the north of the Netherlands, we have the “Dutch Disease” where people just stand still. Is it different elsewhere?

Ale: Being the drummer, I’m a bit behind the guys, but for me, the best audiences are in the UK and Poland. It can change from venue to venue, though. We’ve played the Netherlands many times and sometimes the crowd is still, but tonight the people were on fire and very active.

Jesse: For me, the Czech Republic was crazy. Insane. But even if the crowd has the “Dutch Disease,” it doesn’t matter to me. I still give 200% to make the show epic. You can’t let your energy drop just because the crowd is low. You have to kick ass always.

Stavros: It helps when the audience is active, but you have to accept it. In the end, we just want to deliver the message.

Ordo Diabolicum has been out for a while. How has the reaction been?

Stavros: So far, so good. We’ve never had a response quite like this one. We experimented a lot on this record, so the positive reception was a nice surprise. We had some problems during the recordings, but we are very happy with the final production and sound.

Are you already working on new music?

Stavros: Actually, the next album is almost ready. Most of it is recorded, but we want to take our time to add different elements and avoid past mistakes. We also want to give Ordo Diabolicum some space to breathe. But the guitars and drums are done. It’s a step forward—pretty powerful.

Is it similar to the last record?

Stavros: It’s darker. “Evil” might be the right word. It’s much more black metal-influenced compared to Ordo Diabolicum.

To wrap up, do you guys have any “guilty pleasures” you listen to in the car or at home?

Ale: (Laughs) I’m very open-minded. I like anything that gives you “hard feelings”—classical, Celtic, folk, even country. Just open your ears; music is everywhere.

Jesse: George Michael. You can probably guess the song.

Stavros: I don’t have any secrets. Art shouldn’t have limits. As long as it creates a feeling or makes you “trip” a little bit, it’s okay. Whether it’s pop or whatever—if it makes you feel good, or helps you feel your sadness, nobody should be embarrassed by that.

Epinikion begon ooit met het schrijven van een rockopera, maar is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardige band, met binnenkort een tweede album. Wij spraken de band tijdens hun optreden in de Flux in Zaandam. 

Check het interview op Youtube of lees de korte versie hieronder.

https://youtu.be/XE2ZYGEgvJM

Stel jezelf even voor voor de mensen die jullie nog niet kennen.

Wij maken symfonische metal. We zijn ooit begonnen als een studio-project met een rockopera, waarbij we veel met sessiemuzikanten werkten. Dat was oké, maar het is niet hetzelfde als een echte band. Het heeft even geduurd voordat we deze vaste formatie hadden, maar de thema’s en de muziek zijn nog steeds geworteld in dat eerste concept.

Was het altijd de droom om met een volledige live-band te spelen?

In het begin deden we het gewoon voor de lol; we wisten toen nog niet dat we echt live wilden gaan spelen. Maar nu we met deze groep jongens zijn, werkt het geweldig. De kern van de muziek is hetzelfde gebleven, maar de energie van een band is totaal anders dan een studioproject.

Hoe hebben jullie elkaar gevonden? Want niet iedereen komt uit de metal-scene, toch?

Klopt. Het was lastig om de juiste mensen te vinden omdat we zelf uit de sportwereld kwamen en niemand ons kende in de muziekwereld. Onze zangeres vonden we via Facebook. Zij wilde eigenlijk alleen nog maar projecten doen, geen vaste band meer. Maar we hebben haar overtuigd. De gitarist kreeg ook een bericht via Facebook. Hij deed eigenlijk nooit wat met symfonische metal, maar op een vrijdagavond was er een uitdaging: de vorige gitarist (een sessiemuzikant) was niet beschikbaar en ze vroegen of hij kon invallen. Na dat optreden zat hij in de band.

De bassist en drummer hebben ook verschillende achtergronden, van funk tot reggae. Hoe bevalt dat in een metalband?

Bassist: Ik speelde hiervoor vooral funk, jazz en reggae. Dat is vaak één thema met wat solo’s. Dit is veel meer als klassieke muziek; alles staat vast op papier. Het is een uitdaging, maar heel leuk om te doen. Drummer: Ik hou van de intensiteit. Ik luister veel naar metalcore en djent, maar Epinikion heeft die Power Metal-elementen die erg fijn zijn om te drummen. Het is episch en gevarieerd.

Hoe verloopt het schrijfproces? Is het een democratie?

Renata en ik (Robert) schrijven de basisideeën. Daarna stapt de rest in en voegen ze hun eigen dingen toe of veranderen ze zaken. Aan het eind heeft iedereen zijn steentje bijgedragen aan het resultaat.

Jullie nieuwe album komt volgend jaar uit. Jullie hebben gewerkt met grote namen zoals Jacob Hansen (producent). Hoe kwam dat tot stand?

We hebben gewoon brutaal een e-mail gestuurd met wat demo’s! Hij vond het goed en wilde meewerken. Jacob heeft de mix en master gedaan. Hij heeft echt zijn magie toegepast op het geluid. De kwaliteit is daardoor enorm gestegen vergeleken met ons debuut. We zijn nu veel ervarener en wisten precies wat we wilden.

Hebben jullie tips voor beginnende bands?

Vertrouw op je gevoel (“follow your gut”). Luister naar anderen en neem advies aan, maar laat je eigen idee niet los. Blijf je eigen pad volgen.

Wat was tot nu toe jullie leukste show?

Lille (Frankrijk) was geweldig, het publiek was daar echt gek. We dachten even dat ze het podium op zouden klimmen! En Zwitserland was ook een hoogtepunt. In het buitenland is symfonische metal soms makkelijker dan in Nederland. Hoewel we hier grote bands hebben als Epica en Within Temptation, is het als kleinere band in Nederland soms hard werken om voet aan de grond te krijgen.

Waar gaat het nieuwe album over? Het vorige was een historisch verhaal over een verboden liefde tijdens een oorlog.

Het nieuwe album gaat over de krachten van de natuur en de menselijke natuur. Het is minder één specifiek historisch verhaal en meer een algemeen thema. Er zit zelfs een heel vrolijk nummer op waarin de hond van Renata en Robert een ‘gastrol’ heeft; we hebben haar voetstappen opgenomen en in het liedje verwerkt! Dat nummer spelen we vandaag ook voor het eerst.

Wanneer komt het album uit?

De release is op vrijdag 6 februari, met een release-show in Sound Dog in Breda.

Meer weten over Epinikion? Je vindt ze op hun eigen website.

Het is al weer even geleden, maar op 6 september 2025 was de allereerste editie van Wildman Metal Fest. Loyalty Ends Here was een van de bands die mocht komen spelen, en ze kwamen MET een nieuwe gitarist. Wij spraken ze kort over hoe dat zo gegaan is.

check het interview op Youtube

https://youtu.be/DzfpYbbzpFs

Ian, stel jezelf eens voor aan de mensen die je nog niet kennen. En hoe ben je bij de band terechtgekomen?

Ian: Mijn naam is Ian Smeets, 25 jaar en ik woon in Den Helder. Ik werd benaderd door Maurits met de vraag of ik auditie wilde doen. Metalcore is echt mijn genre, dus ik dacht: “Laten we kijken hoe de auditie loopt.” En zo is het gegaan.

Was het een ingewikkelde auditieperiode of wisten jullie het al snel?

Tristan: We hebben in totaal drie kandidaten gehad en Ian was de tweede. Met hem hadden we vanaf het eerste moment een goede klik. Muzikaal zat het helemaal dik in orde qua riffs en songs. We vroegen hem twee nummers te leren en die speelde hij binnen een paar dagen nagenoeg foutloos. We hebben voor Ian gekozen vanwege zijn skills, maar ook vanwege zijn enthousiasme en de passie die hij uitstraalt.

Ian, jij speelt ook in Depraved Will en zat in Black Rabbit, wat meer de death metal-kant op gaat. Wat gaat dat toevoegen aan Loyalty?

Ian: Loyalty Ends Here is vooral gericht op 2006 metalcore en die richting blijven we ook opgaan. Je zal dus niet snel death metal terugvinden in onze sound. Maar misschien wel wat technische riffs of ingewikkelde solo’s? Dat gaat zeker gebeuren.

Tristan, jij was altijd de main songwriter. Verandert daar nu iets in?

Tristan: Klopt, dat ben ik nog steeds wel een beetje, maar ik heb met Ian een hele goede muzikale klik. Hij is technisch behoorlijk op niveau, dus we kunnen steeds meer samen doen en echt ‘next level’ Loyalty-songs gaan produceren.

Vandaag is jullie eerste optreden samen op Wildman Metal Fest. Wat vinden jullie van het festival?

Tristan: Toen we binnenkwamen, zeiden we al tegen elkaar: “Wow, dit is super netjes georganiseerd.” De zaal is mooi en het is eigenlijk al gelijk vol. Dat is een teken van een gezond festival, ook al is dit de eerste editie.

Welke guilty pleasure staat er aan in de auto naar een optreden?

Ian: Goede vraag. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet echt een guilty pleasure heb.

Tristan: Ik wel, als ik met mijn vriendin rijd. Dan hebben we de anime-playlist op: anime introsongs gemixt met foute pop, K-pop of dingen zoals The Lonely Island. Gewoon blije muziek.

Welke track vinden jullie het lekkerst om te spelen?

Tristan: Ik geniet zelf erg van Deadweight of Sea of Harlots. De opener vind ik ook erg sterk; gelijk warm, gelijk knallen.

Ian: Voor mij is alles nieuw, maar Sea of Harlots vind ik sowieso echt knallen en ook Darkest Red gaat heel lekker.