Crisis Theory kwam in 2023 voor het eerst op onze radar met toen hun debuut track Against All Odds. Eind vorig jaar kwam de band, of eerder, collectief, met hun debuut album Black Lotus. Crisis Theory bestaat uit Nederlandse producer en multi-instrumentalist Chris, Italiaanse vocalist Fabio en variërende gast muzikanten, onder ander Sietse (onder andere bekend van Sugar Spine). Met een half uur durende EDM-inspired melodische metalcore plaat wist Crisis Theory ons eind vorig jaar lekker te verrassen.
Black Lotus
Als je nog niet eerder een plaat hebt uitgebracht is het niet meer dan logisch dat je eerdere singles ook gewoon een plek vinden op je nieuwe plaat. We vinden de eerdere singles dan ook terug op deze debuut plaat, aangevuld met een openingstrack en een afsluitende track.
Black Lotus opent met de nieuwe titeltrack en laat meteen horen waar Crisis Theory goed in is: meeslepende melodieën, met de focus op synth partijen en beats. De gitaar is een goede aanvulling om de track kracht bij te zetten, maar het meeslepende chorus en met name de emotionele vocal line is wel wat het nummer maakt. Het is wel metalcore, dus natuurlijk volgt na het eerste chorus een crazy breakdown waar we de invloed van Sietse terughoren.
Alle volgende nummers op de plaat hebben we eerder voorbij horen komen. Voor de track Outsiders krijgt Crisis Theory hulp van de Nederlandse artiest Daniel Brooke. Ook op deze track staat de sterke vocal line en een electro-vibe voorop. Anders dan bij de titeltrack is deze track bij vlagen veel harder, de crazy grunts en een two-step riff gooien dit nummer lekker over de rand. Against All Odds was de debuut track van Crisis Theory, en nog steeds een van mijn favoriete tracks van de band. Met name de reprise van de chorus in de tweede helft van het nummer, op het moment dat de beat erbij komt, maakt dat dit echt een party track is. Ook dit is weer een emotionele hoopvolle track – Crisis Theory weet de juiste snaren te raken met zowel de tekst als de melodie.
Dat is trouwens ook een terugkerend thema op de hele plaat: hoop. Het geheel voelt als een persoonlijke, emotionele uitlaatklep voor alle struggles waar we als mensen tegenaan lopen. De teksten op deze plaat zijn misschien net wat je nodig hebt om te horen.
Weight of the World heeft een nu-metal vibe met de rapgedeeltes, en die urban vibe horen we ook terug in Aria. Die eindigt overigens wel met de bijna deathcore achtige vocals van Iris Goes, wat weer een nieuwe draai aan de track geeft. Sleeping Satellites is de enige track die ik niet echt kan waarderen, waarschijnlijk omdat ik de track te chaotisch vind. Het is volgens Spotify wel de meest beluisterde track, dus er zijn meer dan genoeg mensen die het niet met mij eens zijn.
Mijn favoriete track van de plaat, en daarmee ook meteen mijn favoriete track van Crisis Theory, is de nieuwe afsluiter, Let it Go. Dit is echt een prachtige, hoopvolle, positieve poppy metalcore track. En wat dat betreft ook een mooie samenvatting van wat Crisis Theory is. Hard waar het moet, catchy chorus, epische strings op de achtergrond. Het helpt natuurlijk dat de chorus van deze track vocal harmonies heeft – ik ben een sucker voor vocal harmonies. Het enige wat deze track nog beter zou maken is een gitaar breakdown van Sietse, zoals in Black Lotus.
Final Thoughts
De debuutplaat Black Lotus van Crisis Theory is een hele fijne plaat om naar te luisteren. De toevoeging van Black Lotus en Let it Go aan de singles die we eerder al van de band hoorden, maken het plaatje wat de band wil neerzetten compleet. Electro-inspired hoopvolle melodische metalcore. Ik wordt er blij van, en ik hoop jullie ook.
Meer weten van Crisis Theory? Je vindt ze op hun LinkTree
Het is alweer even geleden dat deze plaat uitkwam, maar in een poging toch zoveel mogelijk epische Nederlandse metal aan het licht te bregen, kon de nieuwe plaat van Epistulum natuurlijk niet ontbreken. Hun debuutplaat ‘From the Dead Masses’ werd ooit ook door mij gereviewd, en was zelfs heel lang een van mijn favoriete Nederlandse albums. Ik was dan ook heel blij toen de eerste singles van deze nieuwe plaat, Cantiga Psychotica, gereleased werden afgelopen jaar. Check hieronder wat ik er van vond!
Epistulum
Epistulum is een melodische deathmetal band uit Leiden, met zanger en toetsenist Thijs Ronteltrap aan het roer. Inmiddels draait de band al weer wat jaartjes mee, en in oktober vorig jaar kwam de tweede plaat naar voren. Met twaalf nummers, waarvan er slechts twee als single naar voren waren geschoven, kan je je verheugen op bijna een uur nieuwe muziek van de band. Cantiga Psychotica bouwt voort op de stijl die we op From the Dead Masses al zo interessant vonden; denk Children of Bodom en Kalmah, maar dan met meer scifi- en trance invloeden. Ook op deze nieuwe plaat voert de synth op de meeste nummers de boventoon, en wordt gespeeld met stemvervorming en de toevoeging van electronische beats. Anders dan From the Dead Masses voelt Cantiga Pyschotica over het algemeen zwaarder, ruiger en lomper. Meer de deathmetal kant op wellicht. Daarover later meer.
Cantiga Psychotica
Het album opent met de opener ‘Prologue (Hel)’, en zet daarmee meteen de toon voor de plaat. De bijna twee minuten durende soundscape doet nog het meest denken aan de incantaties van Heilung, maar dan gemixt met electronische beats en orchestraties. Hierna knalt het album meteen met het vertrouwde geluid van Orion de speakers binnen met de eerste echte openingstrack, Behold the Carcass Messiah. Een hoopvolle track waar de inspiratie van Children of Bodom duidelijk naar voren komt. Sterk ook weer de goed meeschreeuwbare stukjes, waar je haast geen moeite voor hoeft te doen.
Na deze sterke intro volgt een album vol variatie, waar Epistulum balanceert tussen synth-heavy melodische deathmetal en meer groovy deathmetal en met vlagen zelfs een progressief uitstapje maakt. Tracks als Unearth the Dark Mother en Omen zijn vooral snel en heavy in het deathmetal genre. Een track als Invocation of Insanity wordt door de mainriff haast folky in een Amon Amarth manier. Eye of Dukkha is een wat meer groovy track, In Jungian Armageddon horen wat Epistulum uniek maakt in de Nederlandse scene – de mix van eletronische elementen en deathmetal gitaren en vervormde stem komen in deze track allemaal samen. Ook hier weer ruimte genoeg voor een toffe break, met genoeg ruimte voor de synths.
De composities op deze plaat zijn sowieso allemaal heel sterk. Geen standaard coupletje-refreintje voor Epistulum. In plaats daarvan herkenbare stukjes, goeie riffs, en meer dan voldoende afwisseling om alle nummers interessant te houden. De synths spelen over het algemeen de hoofdrol, dus zijn er ook solo’s voor de synths weggelegd. Maar naast solo’s vinden we ook (instrumentale) breaks en zwaardere breakdowns. Bijvoorbeeld in Omen, met de nodige squeals van de gitaren. Overigens ook complimenten voor de duidelijke verstaanbare, zware grunt van Thijs.
Een van mijn favoriete tracks op deze plaat is echter Pathless Wrath, ongetwijfeld vanwege het proggie karakter van deze track. Het is de rustigste track van de plaat, en valt vooral op door de meeslepende melodie. Sure, genoeg ruimte voor gitaargeweld, maar het voelt toch meer als een progressieve power ballad in de stijl van Circus Maximus.
Er is echter ook nog wel wat ruimte voor verbetering. De mix klinkt wat dof, en ik kan me voorstellen dat het zoeken van de juiste balans tussen de synths als hoofdinstrument en de gitaren lastig is. Het klinkt alsof hier voor een volgende plaat nog wel wat winst te halen is – de achtergrond strijkers staan soms net ff te hard, de gitaren klinken NET ff te dof. En dat is jammer, want ik heb deze band ook live gezien en live komt de energie van de band echt vele mate beter over.
Final Thoughts
Ik ben blij te horen dat Epistulum de stijl van From the Dead Masses heeft voortgezet op Cantiga Psychotica. Mijn favoriete nummer van de band blijft Orion, maar er staan zeker toffe tracks op Cantiga Pychotica die vaker in mijn playlist voorbij zullen komen. The Pathless Wrath en Voidwalker zijn daar zeker twee voorbeelden van.
Meer weten van Epistulum? Je vindt ze op Facebook.
Bijna is het jaar alweer afgelopen. Ook verschillende bands vieren deze kerstperiode met familie, maar vooral ook met vrienden. Dit jaar doet Distant samen met Cabal een kleine kersttour van vier shows door Nederland. De voorprogramma’s verschillen steeds per show, maar zijn wel allemaal uit de Nederlandse metalscene. Reformist, Sugar Spine, Sapphyr en Deeproot zijn ook uitgenodigd om mee te doen. Vrijdag 19 december was het kerstfeest in poppodium Willemeen in Arnhem.
Deeproot
Terwijl een aantal mensen nog de Distant kerstmutsen aan het afrekenen is bij de merchtafel, begint de intro track met trapbeats al te lopen. De avond wordt geopend door de Haarlemse band Deeproot. Het is alweer even geleden dat ik de band voor het laatst live heb gezien. De laatste keer hadden ze een backingtrack voor de drums, maar dit keer zit er wel een persoon achter het drumstel. De zaal wordt opgewarmd met de nummers Gemini, The Bladed Self en Blackwall Protocol. Op het moment dat ik mij bedenk dat het al even geleden is dat Deeproot iets nieuws heeft laten horen, krijgt de zaal niet één maar twee nummers te horen. Het is duidelijk te zien dat ook de zaal hier ook blij mee is. De zaal was al warm door de eerste paar nummers, maar nu begint het echt warm te worden. De pit die gestart was, maaktte ruimte voor de two-steppers om het nog warmer te maken. Deze energie gaat door tijdens Shadow Work en de afsluiter Mimic.
Cabal
De tweede act van de avond is de Deense Deathcoreband Cabal. Na een vredige ambient intro met windgongen, komt de band op het podium. Het valt op dat de zanger niet alleen een kerstmuts op heeft, maar ook ovenwanten draagt. In Kerstmanstijl schreeuwt hij ‘ho ho ho’ door de zaal. Dat is het moment dat er een kleine pit start en de echte show is begonnen. Ze krijgen de zaal goed mee en die energie merk je ook bij de band. Het duurt ook niet lang voordat de zanger zijn kerstmuts afdoet om los te gaan op het podium. Bij het nummer Hell Hounds springt de hele zaal mee en wordt de zaal klaargestoomd voor de energieke set.
Na een collab met de zanger van Deeproot, is het tijd voor het nummer Death March. Er zijn veel verschillende smaken deathcore en deze band neigt duidelijk meer naar de hardcore. Komt goed uit, want tijdens dit nummer was er ruimte om goed los te gaan voor de two-steppers. Dit zorgde er ook voor dat er steeds meer plek kwam voor de moshpit. Bij het nummer Snake Tongues werd er ook achter in de zaal geheadbanged. In dit nummer zat ook een korte techno break voor de breakdown. Dit hadden de mensen die speciaal voor Distant kwamen niet verwacht, maar het zorgde er wel voor dat de zaal goed mee kon stampen. Na de dikke wall of death die de hele zaal in tweeën had gesplitst en het agressieve nummer Violent Ends, begint de zaal uitgeput te raken. Na een aantal nummers met blastbeats en breakdowns met pinch harmonics, was het tijd voor het laatste nummer. Bij Magno Interitus geeft iedereen nog het laatste beetje energie om de band te bedanken voor hun harde werk.
Distant
Nadat het podium was omgebouwd, was het tijd voor het echte kerstfeest. De zaal staat goed vol en kijkt vol verwachting uit naar de set. Nadat de zaal na ongeduldig wachten ‘Slayer’ begint te roepen, komt het eerste bandlid het podium op. De als kerstelf verklede drummer staat alleen op het podium en vraagt het publiek om te helpen de rest van de band te vinden. Na het schreeuwen van de namen, komt de bassist komt op in een groen kerstmannenpak en de gitarist in een rode. Als de gitarist op het podium staat begint hij door de zaal te roepen. Door het geschreeuw van de zaal is het lastig te verstaan, maar het komt neer op: ”De eerste twee nummers zijn heftig, dus ga lekker los in de pit, maar hou het netjes. Als het te wild gaat, dan hou ik op met spelen.” Ik had wel verwacht dat de show hard zou gaan, maar ik zag niet aankomen dat er een public service announcement bij zou zitten. Nu dat uit de weg is, komt de zanger met kerstmanbaard op het podium en knalt de track Desolation in. En zoals de gitarist al aangaf, kwam er ook een heftige moshpit.
Na Desolation was het tijd voor een nieuw nummer dat nog niet is uitgebracht. Duidelijk is dat het publiek hier blij mee is. De opblaas kerstballen en zuurstokken schieten door de zaal, er wordt flink geheadbangt en er zijn genoeg moshpits en two-steppers die los gaan. Om het hele feest nog af te maken beukt er nog een bass drop door de zaal heen. Na dit nummer is het in de zaal flink heet. De leden van Distant doen ook hun kerstmuts af en gaan weer verder met proberen op ‘Santa’s Naughty List’ te komen. Tijdens de nummers Oedipism, Fleshweaver en Hellmouth gaat de chaos nog door in de zaal. Helemaal als de zuurstokken in de moshpit terechtkomen. Terwijl de solo’s, blastbeats en kicks op hoge snelheid door de zaal gaan, slaan de pitgangers als holbewoners met de floaties op de grond. Bij The Eternal Lamnent gaan de blastbeats nog langer door. Het is allemaal heel strak en hoe de drummer dat volhoudt, blijft mij een raadsel.
Als Loveless suffering is afgelopen, beginnen de mensen in de moshpit uitgeput te raken. Op het moment dat de man met de hamer voor de moshpitgangers lijkt te komen, knalt de bass drop bij de breakdown van Heirs of Torment door de zaal en is de pit weer tot leven gewekt. Het is wel een duidelijk signaal voor de band dat de zaal even pauze nodig heeft. En die pauze gunt de band gelukkig. Voordat het nummer Born Of Blood begint, roept de zanger iedereen op om door hun knieën te gaan. Ik durf te zweren dat ik hier en daar wat knieën hoorde kraken, maar de zaal werkte mee en sprong ook op het juiste moment weer op. Toen ik dacht dat de pauze misschien nog wat langer zou duren, begon het nummer Zeroten. Bij dit nummer was het de tweede keer deze avond dat de zanger van Deeproot een feature deed. De zaal kreeg daardoor weer nieuwe energie om bij de laatste twee nummers Aeons Of Oblivion en Endgame nog alles te geven wat er nog inzat. Na de laatste zware breakdown was dit kerstfeest helaas alweer voorbij.
Met de feestdagen om de hoek merk je dat het tijd is voor kerstfeesten en verschillende inzamelacties. FayFest is in dat opzicht niet heel veel anders dan de andere benefietavonden. Het grote verschil is dat dit festival een hoger doel heeft dan alleen iets aardigs doen rond de kerst. Dit is namelijk alweer de derde editie van het festival om voor de behandeling van Fay geld in te zamelen. Vanavond stonden er zeven acts op de programmering. Ik was helaas te laat voor de eerste act, maar de overige zes heb ik wel allemaal gezien.
Een festival speciaal voor Fay
FayFest is een festival dat staat in het teken van solidariteit en steun: de opbrengst gaat naar de behandeling van de 27-jarige Fay Holtjer. Fay zit namelijk gevangen in haar lichaam door de ziektes POTS en ME/cvs. POTS staat voor Postural Orthostatic Tachycardia Syndrome. Wat voor anderen vanzelfsprekend is zoals opstaan, zitten, lopen en een gesprek voeren, leidt bij haar tot onder andere hartkloppingen, een zeer lage bloeddruk, duizeligheid, koorts en extreme vermoeidheid. Elke dag voelt als een marathon, zelfs als ze de hele dag in bed blijft. Door de ME/cvs verergeren al deze symptomen als ze maar iets doet. Soms is heel even iets doen al genoeg om haar dagenlang uit te putten.
Maar er is hoop! In Amerika zijn er gespecialiseerde behandelingen met goede resultaten. Met FayFest wordt geld ingezameld voor haar behandeling. Hier is een flink bedrag voor nodig: € 35.000. Behalve het festival is er ook een GoFundMe-pagina waar je kan doneren.
Zalm
Nadat hip-hop act NOWLL heeft opgetreden is het de beurt aan de tweede act van de avond: Zalm. Als Zalm begint met zijn act, loopt niet veel later iemand van Altstadt naar hem toe. Er was duidelijk geen soundcheck geweest want er wordt gelijk gevraagd of het wat zachter kan. Daarna maakt hij met een dosis humor, samples van Nederlandse typetjes in de stijl van Man Bijt Hond, en een mix van grindcore, hardcore en geschreeuw er een unieke show van. Een paar bezoekers klommen het podium op om mee te doen en dat was prima volgens hem. Deze muziek werd, zoals hij zelf aangaf, ook mede mogelijk gemaakt door hun belastingcenten.
Inherited
Na het optreden van Zalm loopt de zaal wat voller. De vijfkoppige Inherited warmt de zaal goed op met de nummers van hun album No Regrets. Met hun catchy muziek vol thrashmetalriffs en hardcorebreakdowns geven ze een dikke show. Ze geven zoveel energie dat ze de eerste pits weten te starten en de eerste two-steppers uit de tent weten te lokken. De zaal geniet er goed van en gaat helemaal los.
Menacer
Na een korte break met een documentaire over Fay’s leven, is het tijd voor Menacer. Je merkt dat het etenstijd is geweest, want ondanks de dikke set blijft het erg rustig. Tijdens en na de after-dinner dip speelt de band eerst hun oude materiaal en daarna de Purgatorio EP. Tijdens de set benadrukken ze de veiligheid en liefde binnen de scene. Het was erg jammer dat de zaal rustig bleef, want de band heeft zeker een goede kwaliteit show geleverd.
Cellar Door
Na een korte pauze stroomt de zaal alweer wat voller. Tot mijn verbazing staan er alleen een zanger, bassist en drummer op het podium. Ik had zelf nog nooit van deze Vlaamse band gehoord, maar blijkbaar was dit de harde kern. Helaas was hun gitarist ziek en kon hij vanavond niet spelen. Gelukkig hadden ze wel de backingtrack en het juiste genre: Hardcore. Met beukende hardcoreriffs maken ze er een harde show van waarbij ze iedereen mee weten te krijgen. Als de zanger van het podium afspringt om in de zaal zijn vocals te doen, is de show aan.
Heartless Human Harvest
Daarna was het tijd voor de tweede internationale act. Het was voor de Duitse metalcoreband Heartless Human Harvest de eerste keer dat zij over de grens speelde. Hun geluid was erg kenmerkend. Veel bassen hadden deze avond een dikke distortion, maar deze Ibanez klonk meer knorrend dan een diepe bas. De band speelde een mix van melodische metalcoreriffs en dikke breakdowns. Aan het einde van de set kwamen daar ook nog riffs bij met een vieze pitchshifter. Wat erg opviel was dat de clean vocals bij de backingtrack zat. Het publiek genoot wel erg van de show. Zo erg dat de kerstboom het podium op werd gewerkt. Als klapper op de vuurpijl eindigde de set met de callout en de breakdown van Everything Is Quiet Now van Knocked Loose.
XII Thorns
Na een half uur ombouwen was het tijd voor de headliner van de avond. De zaal is wat leeggelopen, maar de liefhebbers van deathcore zijn overgebleven. Als de band begint, flitsen de omgekeerde kruizen op het podium rood en start het nummer Duyvelsziele. De zaal moet nog even wennen aan de 666 versnellingen die XII Thorns harder gaat dan Heartless Human Harvest. Niet voor iedereen want een aantal gaat al enthousiast de moshpit in die ook steeds meer violent wordt. Vooral tijdens Lumens blazen de blastbeats op hoog tempo door de zaal heen. De eerste break in de set is een opbouw naar het nummer Graefstuk. De band verwelkomt ons bij het ‘ritueel’ dat zij zijn begonnen.
Na de kleine wall of death in Edax Animae, verlaat de band via de trappen aan de voorkant het podium. Ze kleden zich snel om en komen onder begeleiding van kerkklokken en engelengezang weer het podium op. Het lijkt erop dat het ritueel geslaagd is, aangezien ze terugkomen met duivelsmaskers. Een dikke drumsolo met de aanhoudende engelengezang zorgde ervoor dat de drummer de blastbeats in kon zetten voor het nummer Den Kelderbode. Na de circle pit bij het nummer Exsilium, sluit de band af met het nummer Waecke. XII Thorns heeft met hun harde breakdowns, stevige deathcoreriffs en duivelse vocals een goede show neergezet en een aantal nieuwe fans gecreëerd.
Wat vindt Fay van FayFest?
Helaas kreeg ik Fay deze avond niet te spreken. Dat is ook niet gek met het ziektebeeld dat ze heeft. Gelukkig kreeg ik haar wel te spreken via WhatsApp.
“Ik vind het geweldig, maar ook heel gek dat Fayfest is georganiseerd. Het is gek om te weten dat zoveel mensen mij willen helpen en steunen. Het begon als een klein idee van mijn moeder om een benefiet te organiseren, maar we hadden geen idee hoe we dat moesten doen. Toen kwam Frank in beeld en die wilde het volledig op zich pakken met de hulp van een aantal mensen. Dat vond ik super lief. Het was de eerste editie wel even moeilijk voor me dat er een feestje was voor mij waar ik zelf niet bij kon zijn en dat heb ik wel echt even moeten verwerken. Maar dat door het succes er een tweede en zelf een derde is gekomen, ben ik heel dankbaar voor.”
Toen ik de GoFundMe-pagina voor het eerst online zette, dacht ik dat er gedoneerd zou worden door echt mijn directe kring. Ik had niet kunnen dromen dat er zoveel mensen die ik nooit heb gesproken heb, die ik via via ken of ik totaal niet ken, zouden doneren. Ik zakte echt een beetje weg in een depressie en was enorm bang voor de toekomst. Door alle donaties en door mijn lieve vrienden en familie die alles voor me doen wat ze kunnen, bleef ik toch dat sprankje hoop houden. Dat we dankzij de donaties en alle edities van FayFest boven de 20.000 euro zouden zitten, dat had ik gewoon echt niet verwacht.”
“Ik hoop dat iedereen weet hoe dankbaar ik hen ben en hoe erg zij mij hebben geholpen. Dankzij elk persoon en elke euro kan ik straks mijn leven weer opbouwen. Zij hebben stuk voor stuk mijn leven een kans en hoop gegeven. Ik zal nooit vergeten wat iedereen voor mij heeft gedaan. Hopelijk is er na de behandeling een kans om met zijn allen te feesten, inclusief mij.”
Ah. Kerstavond. De avond waarop familie gezellig bij elkaar komt om een drankje te doen en naar metal te luisteren. Tenminste, als je in Leeuwarden woont of gek genoeg bent om erheen te rijden. Wat traditioneel gezien is kerstavond ook de avond van Frisian Metal Night: een hectische avond vol Fries (aankomend) talent. In een wervelwind komen in 5 uur tijd maar liefst 14 bands voorbij. Zie het als een super condensed festival, met alles wat je van een festival mag verwachten. Koop merch van je locals, drink een biertje aan een picknick tafel, en luister elke twintig minuten naar een een andere band uit het hele diverse metal genre. Wij waren blij dat we er weer bij waren, en komen volgend jaar zeker weer terug!
Voor de rest van de foto’s, scroll naar beneden!
Pulsation
Pulsation, een jonge hardcore band, mocht vanavond het feest openen in de Arena stage. En zoals bij elke opener, moest het publiek nog een beetje warm worden. Hoewel de drummer en de vocalist van de band probeerden het publiek in beweging te krijgen, lukt het op een enthousiasteling na nog niet echt om mensen aan het dansen te krijgen. Er moet wat meer beer in waarschijnlijk. Met hun groovy two-step riffs hebben ze de basis voor een leuk avond in ieder geval gezet.
Ophaera
Van hardcore naar, zo blijk, progressive metal. Ik kende Ophaera nog niet, maar zoals jullie na het lezen van meerdere van mijn reviews waarschijnlijk weten ben ik een prog-head, dus dit is zeker een band die ik in de gaten ga houden. Naast groovy polyritmes staan vooral de prachtige high-pitched clean vocals op de voorgrond. Die worden afgewisseld door growls van de bassist. Als je daardoor aan HYLA moet denken snap ik dat, maar Ophaera zit meer tegen de symphonic metal aan, en is daarmee een stuk harder. Wat mij betreft zeker mainstage waardig deze avond.
Skullscraper
Skullscraper is nog een onbekende band voor mij deze avond. Ze spelen deathmetal, en doen me onmiddelijk denken aan Stoflik Omskot, maar dan met een serieuze vibe. Het staat inmiddels echt ramvol in de Arena, dus ruimte om te bewegen is er nauwelijks. Headbangen en bier drinken dan maar. Helaas heeft de band technische problemen. In een set van 20 minuten is dat best vervelend, en het betekent dat die set ingekort moet worden. De drummer van deze band zien we later op de avond nog terug, en alle lof naar deze badass. Wat een powerhouse is dat!
Oceans Turn Red
Van deathmetal naar metalcore. Inmiddels heeft het in grote getale aanwezige publiek ook wat drankjes gehad, en durft voorzichtig wat beweging te laten zien. Het helpt natuurlijk als er opblaas haaien in het publiek worden gegooid. Niet dat die het lang overleven overigens. De mannen die wellicht speciaal voor de gelegenheid netjes in pak op het podium staan, spelen vandaag voor de aanwezige fans ook wat nieuwe nummers. Strak, goeie show, niets op aan te merken.
Mourn
Mourn had wat mij betreft ook wel op de mainstage mogen staan. Zelfs de line-check van de band bewijst; hier staat een BAND. Vanaf de eerste klanken staat dit als een huis. Met hun Boltthrower-achtige deathmetal zetten ze een moderne death metal sound neer. Mourn bracht eerder dit jaar hun eerste drie singles uit en het zou mij niet verbazen als we daar komend jaar heel veel meer van gaan horen. Met hun mid-tempo evil tunes headbangen wij er rustig op los. Wat mij betreft was MOURN een van de highlights deze avond.
Super Star Gods
Nog zo’n band waar ik nog nooit van had gehoord, en waarschijnlijk ook weinig meer van ga horen. Volgens de time-table speelt Super Star Gods namelijk een reünie show vanavond. Volledig in kostuum staat dit vijftal shockrockers blij op het podium, en zetten een gezellige show neer die natuurlijk helemaal compleet is op het moment dat de opblaas piemels door de zaal vliegen. Waarom ook niet.
GRIIS
Tijd voor de meer extremere metal met de nieuwe black metal band GRIIS. Je blackmetal band grijs noemen vind ik dan weer heel grappig, maar het blijkt dat deze band zichzelf uiterst serieus neemt. Een kandelaar met zwarte kaarsen en wierrook op het podium biedt niet alleen sfeer; het zorgt er ook voor dat we lucht van de inmiddels op gang gekomen moshpit minder ruiken. Waar ik net nog zei dat MOURN een van de favorieten van de avond is, moet ik mijn mening nu alweer bijstellen. GRIIS is misschien wel mijn favoriet deze avond. Wat een energie, wat een performance. Genoeg variatie in hun muziek, want tussen de keiharde blasts is meer dan voldoende ruimte voor langzame, cleane gitaar partijen en evil zanglijnen. Het is ook de band waar ik de enige crowdsurfer van de avond spot. Alhoewel ik er ook wel en gemist kan hebben.
Boneripper
Het is kerst, dus het is volkomen logisch om je set te beginnen door Stille Nacht uit de speakers te laten knallen zodat het publiek lekker mee kan zingen. Die intro gaat natuurlijk over in de keiharde lompe hardcore die Boneripper neerzet.De hardcore scene is in Leeuwarden al jaren goed vertegenwoordigd, en Boneripper gaat ook al wat langer mee.
Dat betekent ook dat ze fans hebben meegebracht. Na het eerste nummer bewijst Boneripper wat een legends ze zijn, door een mailtje van een fan voor te lezen op het podium. Voor het podium staan namelijk een paar jongens, die kort geleden hun broer hebben verloren, die op 25 december 20 zou zijn geworden. Ter ere van hem, maar ook ten ere van alle anderen die overleden zijn, neemt Boneripper tijd uit hun toch al korte set om daar bij stil te staan, en met al het aanwezige publiek te proosten. Daar geeft iedereen gehoor aan en menig metalhead zal bij dit verhaal een traantje wegslikken.
KLETUS
De core-vibes zijn nog niet klaar vanavond, want Kletus staat al klaar in de Arena. Hun set begint met synchronized headbanging en in twintig minuten zetten ze een retestrakke set onvervalste teringherrie neer. Deze gasten staan in verschillende formaties (en op verschillende instrumenten) vaker op het podium en het is duidelijk dat ze daar elke keer opnieuw van genieten. Dylan op vocals is impressive, en de energie is hoog. Die energie slaat zeker over op het publiek, dat druk crowdkillend in deze veel te kleine zaal de tent afbreekt.
Death Möth
Death Möth lijkt in Friesland een beetje een cult-status te hebben opgebouwd. Voor de band begonnen is wordt hun bandnaam al gescandeerd door de meegebrachte fans. De openingstrack Written in Blood wordt dan ook lekker meegeschreeuwd, en ook Mammoth gaat er hard in. De erformance van de band wordt ook elke keer beter als ik ze zie; nu alleen Ingeborg nog een mic om het publiek aan te sporen een circlepit te starten en het plaatje is compleet.
Blossom & Wither
Een van de bands waar ik vanavond naar uitkeek was Blossom&Wither. Ze omschrijven zichzelf als instrumentele post-metal, maar ik vind genre labels ingewikkeld en het klinkt behoorlijk progressief in mijn oren. Hoe dan ook. Wat opbouw van de avond betreft een rare spot, want Blossom&Wither maakt vooral luistermuziek. Misschien is een rustmomentje ook wel fijn, achteraf gezien. Ondanks het feit dat de bassist tijdens hun eerste track zijn B-snaar weet te slopen, horen wij daar als publiek verder niets van, en zet de band een strakke, hoog-technische set neer waar iedereen ademloos naar luistert. Heel tof om te zien dat de band het niet alleen op plaat waar kan maken, maar zeker ook live. Het gebrek aan vocalist zorgt er wel voor dat er wat minder interactie is met het publiek, dat zou het helemaal af maken.
Bladecrusher
Aan interactie met het publiek bij Bladecrusher geen gebrek. Deze thrashers staan inmiddels al langer op het podium, en hun set voelt dan ook met recht als een van de headliners op een avond zonder headliners. De sage staat vol aankleding, van skulls op spiezen tot grote panelen, en de vocalist begint de set met een zwaard in zijn hand. Hoe metal wil je het hebben. Het bier zit er inmiddels ook goed in dus gaan we van de ene circle pit in de andere. In hoog tempo komt de ene na de andere solo voorbij, en luisteren we naar een strakke energieke thrash set. Met zo veel bands is een strakke planning noodzakelijk; helaas haalt Bladecrusher het niet om op tijd te beginnen. Aangezien ze toch een van de headliners lijken te zijn, mogen ze hun set gelukkig wel afmaken ondanks de uitloop.
Bloodsucker
Helaas betekent dat voor Bloodsucker, dat op het moment dat hun set begint het grootste deel van het publiek nog in de grote zaal bij Bladecrusher staat. Maar de planning moet door, dus moet de band beginnen. Dat geeft de aanwezige crowdkillers gelukkig alle ruimte om voor het podium helemaal los te gaan, dus voor de fans is dit alleen maar mooi. Dit is ook de laatste hardcore band van de avond, een beter excuus om helemaal los te gaan is er natuurlijk niet. Het kost de band zichtbaar even om in de juiste mood te komen, maar twee nummers later staan ze helemaal aan.
OLTAS
Tot slot de afsluiter van de avond, OLTAS. Inmiddels een gevestigde naam in de Nederlandse Doom metal scene. Ik had ze nog niet eerder live gezien en was vooral benieuwd naar hun live show. Safe to say; aan alles is gedacht. Het is de enige band met een projectie achter zich, en de beelden dragen bij aan de emotionele rollercoaster die de band neerzet. De hele show is goed uitgedacht, zowel qua choreo als opbouw in energie. En ik zei het eerder al in de review; we komen nog even terug op de drummer van Skullscrape. OLTAS heeft sinds een tijdje namelijk een nieuwe drummer, en man man man wat een goeie zet was dat. Hier op het hoofdpodium, op een drumriser, is zij helemaal in haar element en schreeuwt vanachter het drumstel alle teksten mee en spoort mensen aan mee te doen. Sowieso hebben zichtbaar alle bandleden ontzettend veel zin in dit optreden; die glimlach gaat niet meer van hun gezicht. Met recht een waardige afsluiter van een meer dan leuke avond.
Volgend jaar zijn we weer van de partij, jullie ook? Dank je wel alle bands en de Neushoorn voor een fijn kerstfeest!
Het is kerstperiode. Overal klinkt Mariah Carey en zo’n beetje iedereen zit weer in dezelfde vertrouwde decemberstand. Ik niet. Terwijl de kerstklassiekers hun rondjes draaien, zit ik dit jaar lekker met Ascension van Ilmarinen op mijn koptelefoon. Geen jingle bells, maar folk, metal en verhalen. Dat is op zich al opvallend, want folk is niet bepaald mijn vaste terrein. Toch wist dit album me meteen te pakken. Warm, melodieus en verrassend toegankelijk. En eerlijk is eerlijk: dit is precies wat ik deze kerst nodig had.
Over de band
Ilmarinen is een Nederlandse folkmetalband, opgericht in 2017. Sinds hun demo EP Tribute to a King heeft de band meerdere bezettingswisselingen doorgemaakt. De afgelopen tijd kwam de naam Ilmarinen regelmatig online voorbij en dat wekte mijn nieuwsgierigheid. Mijn eigen ervaring met folk reikt namelijk niet ver. Verder dan The Cranberries ben ik daarin nooit gekomen, en zelfs dat was vooral een band die invloeden gebruikte zonder daadwerkelijk folk te zijn. Juist vanuit dat perspectief was ik benieuwd naar wat Ilmarinen op dit album te bieden heeft.
Over de EP
Ascension is 21 december 2025 verschenen en is een conceptalbum. Het vormt het eerste deel van een tweeluik en volgt thematisch het verhaal van Ragnar Lodbrok en zijn opkomst. MetalFromNL had de eer om het album al eerder digitaal te beluisteren. De plaat is opgebouwd als één doorlopend geheel, waarin sfeer en verhaal centraal staan.
Beschrijving per nummer
Eastward
Het album opent met het instrumentale Eastward en voor mij voelt dit alsof ik de Efteling binnenstap. Laat dat vooral geen belediging zijn, want ik bedoel dit oprecht als compliment. Ik houd van de Efteling. Paarden, folk, beelden die vanzelf ontstaan. Het past letterlijk bij alles wat je voelt en waar je aan denkt op dat moment. Dit is een intro zoals een intro hoort te zijn. Het zet een warme sfeer neer en nodigt uit om de wereld van het album binnen te gaan. Een wereld waarin ik normaal niet vaak kom, maar die hier direct werkt.
On the Eastern Road
On the Eastern Road begint direct met zang en zet muzikaal stevig in. De band klinkt strak en gecontroleerd. De zanger hanteert een duidelijke vertellende stijl, terwijl de muziek juist rijk en melodieus is. Voor mijn gevoel blijft de zang wat aan de oppervlakte liggen en zou deze prominenter in de mix mogen zitten. Zodra het nummer speelser wordt, begint alles beter te lopen en valt het geheel mooier samen.
The Great Artefact
The Great Artefact opent met een echt lekkere metalintro. Dit is het moment waarop het album zijn tanden laat zien. Strakker, zwaarder, maar nog steeds vol melodie. De combinatie van metalriffs met viool en toetsen werkt hier bijzonder goed en laat horen hoe sterk Ilmarinen balans weet te houden tussen kracht en sfeer.
War on the War God
In War on the War God komt alles samen. De drummer weet hier alle elementen tot één geheel te gieten, waardoor het nummer volledig in balans aanvoelt. Waar ik eerder wat moeite had met de verhalende manier van zingen, valt hier alles op zijn plek. Zang, ritme en melodie versterken elkaar en geven het nummer een stevige, overtuigende drive.
In the Tavern
In the Tavern ademt samenzijn en vieren. Terug van verre reizen, het vuur brandt, de drank vloeit en morgen komt later wel. De herhaling in de tekst maakt het nummer bijna automatisch tot een meezinger. Je wordt hier instant vrolijk van. Dit is zo’n track waarbij je tankards omhoog ziet gaan en het refrein luid wordt meegebruld, eindigend met een welgemeende “Skål!”.
Grandfather’s Tale
Grandfather’s Tale opent heerlijk romantisch. Precies zoals ik had verwacht dat Ilmarinen zou klinken. Maar dan is daar ineens een vrij strak, moderner stuk geluid dat het nummer een onverwachte draai geeft. Die combinatie verrast en werkt uitstekend. Ik waardeer deze keuze, omdat het laat horen dat de band durft te spelen met verwachtingen.
Samenvatting
Ascension klinkt van begin tot eind heerlijk metal, maar altijd met veel aandacht voor melodie. Viool en toetsen spelen een belangrijke rol en geven het album zijn warme en herkenbare karakter. Wat mij misschien wel het meest verraste, is hoe prettig dit allemaal binnenkomt. Ik wist eigenlijk niet dat ik dit leuk vond. De melodieën blijven hangen en zorgen ervoor dat nummers niet alleen tijdens het luisteren indruk maken, maar ook daarna nog doorwerken. Ilmarinen weet kracht en toegankelijkheid overtuigend te combineren.
Tips / tops / bijzonderheden
De grootste kracht van Ilmarinen ligt in het neerzetten van sfeer en beleving. De instrumentale kant is rijk en doordacht. Een aandachtspunt blijft de balans van de zang binnen het geheel, al laat dit album ook horen dat die balans steeds beter gevonden wordt. Wanneer alles samenvalt, ontstaat er iets dat echt blijft hangen.
Aankomende gigs
10-01-2026 Midgardsblot Metalfest in Rockcafe Spider in Balk
17-01-2026 Bardiversary Metalfest in Metropool Enschede
Band: MagnaCult Genre: Death/Groove Metal Album: (Lucis) Year: 2025
(Reviewed by Raaf Atasi for MetalfromNL)
MagnaCult is a 5 piece Groove/Death Metal band from Amsterdam, the Netherlands. The band started out in the mid 2000s and has 3 albums under its belt; ‘Synoré’ in 2007, ‘Insua EnVenom’ in 2012 and ‘Infinitum’ in 2017. Now, in 2025, and after 9 years, the band graces us with their 4th full-length effort; ‘Lucis’. Interestingly, the band members have been consistent since the band’s inception, except for bassist (Robert de Gast) who is the newest member in the fold, with ‘Lucis’ being his first appearance on a MagnaCult album. I, for one, respect a band’s consistency and preservation of their lineup for as long as humanly possible. So, with that being said, how does this new MagnaCut offering sound like? And was it worth the long wait?
Composition
This album is a masterclass in groove. But it’s not just shallow groove. There is so much thought implemented in the music composition and the uniqueness of the groovy riffs. Both axemen (Tom Kurpershoek) and (David Berghoef), accompanied with the fantastic drumming style of (Patrick Oehlers) are a force to be reckoned with.
First example of those addictive riffs would be on the opening track ‘Eternity’s Gate’ minute 1:57. You will NOT be able to listen to this riff without banging your head left and right until it falls off! Especially in the context of the whole song and the death metal insanity that permeates it. This riff comes as medicine for the mind after the brutality and madness that precedes it. Great placement, great note choices and fantastic execution. The whole song is a barn burner of an opener and has some cool varieties that set the tone of diversity for the entire album. Additionally, the licks and melodic mid-section are absolutely magnificent. Moreover, vocalist (Sebastiaan Lefèvre) is crushing it with his pissed off aggressive delivery. And the low gutturals he spews at the end of the song are pure devastation.
Another example of brilliant grooves is the opening riff to ‘Darkest Truth’. Right off the bat, they hit you with a sledgehammer of a groove. This song was a grower for me. At first, it felt like it might be one of my least favourite songs on the record. However, and after I dove deeper into details, I realized that this song is an absolute beast! There is everything in it. Devastating groove, tasteful technicality, a nice clean Iron Maiden-esque mid-section, and just sheer brutality with carefully crafted dissonant chords and progressive elements. One more standout groove examples would be minute 2:29 of the song ‘The Red Circle’. Everything about this part screams TASTE. The eerie build up, the drum tom accents that end with a single ride hit before the guitar presents the riff on a golden plate for the drums to join in, with the persistent crash leading the “infectious groove”.
The ominous intro to ‘Heartless’ is brilliant. From the clean guitar to the distortion transition, building up to the vicious blast beat that follows. The whole vibe of this song is very dark and gloomy. It has speed, groove and straight up menace! The mid-section of the song is pure tension and the chorus is catchy as all hell, and you can easily picture the crowd screaming “for the heartless” with the band. Absolutely contagious. Additionally, I love the guitar effects and volume manipulation they applied to create this tension, and pave the way to the explosive riff that follows. A definite compositional (and production) stand-out.
I thoroughly enjoyed the clean guitar passages that can be heard across the album. One obvious and crucial one being the track ‘Lucia I’. A short emotional instrumental that you wouldn’t want to end. Magnacult know how to incorporate eerie and melancholic atmospheres in those clean guitar sections. The subtle synth work in ‘Lucis I’ elevates the song’s atmosphere to another level and gives it a very impactful colour of despair and sadness. Brilliant piece. Furthermore, what makes it more perfect is the transition to the next banger of a track ‘Deceived from Day One’, which is probably my favourite song on the album. The first 90 seconds of the song are predominantly melodic death (in the vein of bands like The Haunted and The Black Dahlia Murder) which ties in perfectly with the preceding emotional instrumental, and makes the transition between the 2 songs seamless. Midway through ‘Deceived from Day One’ comes another outstanding, emotion-ridden clean guitar part. Another standout piece of composition right there. Moreover, I love the solo on this song and how the band decided to end with it. Epic wrap-up.
The drum work on this album is simply outstanding. The grooves mentioned above are super addictive. The pummeling maniacal blast beats are face melting, and the tasty polyrhythmic interplays are absolutely masterful. Examples of these brilliant polyrhythms can be heard on songs such as ‘Deceived from Day One’, ‘Final Decision II’ and that stellar little part on ‘The Red Circle’ at the 3:12 minute mark.
Worth mentioning is that I absolutely loved the sporadic melodic sections found in different songs. They’re not overdone and certainly not cheesy nor repetitive. They add a very welcome flavour to the prevalent brutality and aggression on the record, and provide a different colour and emotion to each song. These can be found on songs such as ‘Deceived from Day One’, ‘Blackened Crystal’ and ‘Final Decision II’, to name a few.
Another aspect I enjoyed about this album is the odd time signatures that are spread across the whole record. A song like ‘Winds of Creation’ has a lot of unexpected odd time signatures and prolongation of measures in a very calculated manner and carefully considered placements. This song has a very strong Pantera vibe in some sections, which to me is a definite positive. Moreover, The pinch harmonics in the opening riff (which repeats again later in the song) give shivers and goosebumps due to the eerie atmosphere they create with all the other guitar layers that accompany. Absolutely haunting. Furthermore, the bass line played by (Robert de Gast) in the middle of the 2nd minute when things slow down, accompanied with the hauntingly melodic guitar harmonies and the marching snare drum beat, is fantastic. This track is another standout number on this album. So much emotion, atmosphere and groove throughout, and the lead work on it, though a bit low in the mix for my taste, is incredible.
I have to talk about the closing track ‘Final Decision II’. The opening riff to this song reminded me straight away of the intro riffs to Sepultura’s ‘Roots Bloody Roots’ and Slayer’s ‘Stain of Mind’. Groove-ridden, headbang-inducing sledgehammer. And it was a great “final decision” from the band to end with such a banger like this. I love the vocal pitch diversity on this song. From spoken words (sometimes almost whispering) to pure mid range assault. The song has so many details that encapsulate how much thought the band has put into this album. Killer guitar work throughout, the tasty audible bass line both when it’s heavy/groovy, and when it slows down to the spoken word section, and the amazing drumming that incorporates lots of polyrhythms and nasty grooves. All of these elements make for a complete and satisfying finale that ends with a bluesy, Pantera inspired riff and blazing licks.
Performance
Singer (Sebastiaan Lefèvre) is really impressive. Most of his vocal delivery is in that mid range screamy pitch, reminiscent of bands like Dying Fetus and Misery Index. Angry, aggressive and threatening to the core. However, he doesn’t stay in that lane forever. He adds a lot of texture and dynamic to his delivery and uses high pitched shrieks and really horror-inducing low gutturals. Both of these pitches can be heard on tracks like ‘Eternity’s Gate’, ‘The Red Circle’ and ‘Blackened Crystal’. This shows tremendous thought and dedication invested into the vocal composition and performance. A very much appreciated diversity that lifts the record to a higher, more enjoyable level. Moreover, the vocal placements are very entertaining and engaging. He knows how to dodge monotony and repetition and lets the vocal lines flow seamlessly in a very enjoyable and groovy manner.
The riffage on this album is immense. One killer riff after another. I’m not sure which of the 2 guitarists is the main composer or lead guitarist, but it doesn’t really matter. They are both so in synch with one another that you can literally feel their chemistry and tightness penetrate your ear hole mercilessly. A ton of tasty guitar harmonies, a good number of solos across the album, tight rhythm sections and technical proficiency. Could not ask for a better duo in this musical context.
One of my favourite aspects on this record is the drum work by the incredible (Patrick Oehlers). His drumming style never bores you. Never monotonous, Never even predictable! Pure taste and mastery of thoughtful drumming placed in every beat. Additionally, the polyrhythms are mind blowing and strategically implemented, making the songs that much more enjoyable and dynamic. Moreover, his speed and accuracy are impeccable. Sometimes you can hear the controlled chaotic insanity simply because of his drumming that puts you on the edge of destroying everything in your apartment!
Finally, bassist (Robert de Gast) has done a great job harmonizing his low end with everything else. There are moments where the bass shines and really drives the rhythm section as a whole and makes it groovier and denser. One example being in the amazing chorus of the track ‘Winds of Creation’. Such catchy part with open chords and a killer vocal line, leaving space for Robert to lay some killer licks and add a delicious dimension to this epic chorus.
Production
The album sounds massive. Very dense and aggressive and appropriately raw. You can hear every instrument clearly and they all have a punchy vibe to them. As mentioned earlier, my only comment would be a higher lead volume because the lead work itself is brilliant and I personally would have loved to hear it louder in the mix. The rhythm, however, sounds punishing and kicks you in the gut. The drums are sharp and organic. The vocals are devastating and you can feel the anger and rage in Sebastian’s diction. And finally, the bass is balanced and, at points, has its shiny moments where you can hear Robert do his tasteful fills. Overall, the production matches the assaulting aesthetic which the band clearly intended.
Critique
I really do not have much to criticize on this album. If a gun was put to my head I would say, louder lead work in the mix. And maybe also the fact that there are 3 intro/interlude songs on the album. Maybe 2 (Lucis I and II) would have been sufficient enough as they represent the album title, so it may have been a nice twist to make them stand out as interludes. But we also got ‘Final Decision I’ as an interlude for ‘Final Decision II’, which may seem a bit redundant. But nothing really major that ruins the album by any means, just splitting hairs here because I genuinely loved this record from start to finish.
Conclusion
MagnaCult’s new release ‘Lucis’ is a fantastic offering. The album is a dense and dynamic journey. Many peaks and valleys and a bit of everything from killer catchy grooves, riffs and harmonies, emotional and eerie melodic sections, technical mastery and just sheer ferocity and aggression (guitar AND vocal wise). They apply a ton of polyrhythms, haunting atmosphere, vicious blast beats and controlled insanity. Vocals are brilliant with a ton of clever placements and groove. Furthermore, the bass is proficient, audible and properly provides that low end pulsation with maximum efficiency. The production is dense and pummeling as hell, and delivers the message effectively. Overall, one of my favourite Dutch releases in 2025. Needless to say, these songs will annihilate everything in their way when performed live. I can’t wait to have that experience.
Op 28 november was de laatste METALCAFE LIVE editie van dit jaar in de Vorstin, Hilversum. Dit keer stond er een avondje thrashmetal op het programma, met een aankomende band, een band waar het op dit moment HEEL LEKKER mee gaat en een band die inmiddels al aardig wat jaren meedraait. Chaos Unleashed, Headless Hunter en Project Pain zorgden er deze vrijdag voor dat onze wekelijks portie cardio kon worden uitgevoerd, en onze nekspieren sterk en soepel blijven.
Check het einde van de review voor alle foto’s!
Chaos Unleashed
Chaos Unleashed is een driekoppige thrashmetalband uit het Noord-Hollandse Hoorn, opgericht in 2020. De band brengt agressieve, “no-nonsense in your face” thrash met duidelijke invloeden van grootheden als Kreator, Sodom en Destruction. Hun langverwachte debuutalbum, getiteld I Am Chaos, verscheen op 23 augustus 2024. De heren zijn geen onbekenden in de scene; de bandleden hebben hun sporen eerder verdiend in bands zoals Yaotzin en Sad Iron. Chaos Unleashed heeft de heren van Headless Hunter uitgenodigd voor hun album presentatie, en vandaag was dus een gezellig weerzien.
De nummers van I Am Chaos komen ook live goed tot z’n recht, met een track als American Gods erg relevant in het huidige politieke klimaat. Wel vallen de solo’s, zonder gebruik van gitaar in een backingtrack, een beetje weg. Het voelt dan toch wat kaal op het podium.
Spelen als eerste band is altijd een lastige, want het publiek heeft nog niet voldoende bier op om de schaamte thuis te laten en echt lekker los te gaan. De band doet hun best om het publiek mee te krijgen, maar behalve de harde kern van de METALCAFE crew blijven mensen nog angstvallig stil staan. Aan het einde van het optreden is dat overigens helemaal goed gekomen – dat moet ook haast wel, want de tent staat goed vol.
Headless Hunter
Afkomstig uit Eindhoven (“Rockcity”), staat Headless Hunter bekend om hun energieke mix van klassieke Bay Area thrash, crossover en een vleugje deathmetal. Sinds hun eerste show in 2022 zijn de “party thrashers” razendsnel opgeklommen in het Nederlandse circuit. Hun debuutalbum The Undertaker kwam uit op 20 april 2023 via Mosher Zero. De band staat bekend om hun humor en hoge live-energie, wat hen al plekken opleverde op gerenommeerde podia en festivals zoals Dynamo, Baroeg, en de halve finale van de Dutch Wacken Metal Battle. Onlangs deelden ze nog het podium met internationale acts als Municipal Waste en Tankard.
Headless Hunter hebben we inmiddels al een aantal keer live gezien, en elke keer blijkt dat de band weet hoe ze een energieke show neer moeten zetten. Dansen op het podium, veel grapjes onderling, en heel veel aandacht voor het publiek in combinatie met hun party thrash zorgt voor een gezellige boel in Hilversum. Gooi daar nog een thrash versie van Breaking The Law bij en het feest is compleet. Organisator Niels besluit tijdens Headless ook maar weer een te stagediven, gelukkig staat het zo vol dat dit geen enkel probleem is.
Headless Hunter speelt voornamelijk tracks van The Undertaker, maar weet ons ook te verassen met een nieuw nummer. Die voelt solid, al be it een beetje voorspelbaar. Maar Headless kennende kunnen we van hun nieuwe muziek nog genoeg twists verwachten. Hopelijk horen we daar in 2026 meer van.
Project Pain
Project Pain is een gevestigde naam in de Nederlandse thrashmetal, opererend vanuit de regio Amersfoort/Utrecht. De band combineert snoeiharde riffs met een moderne productie en maatschappijkritische teksten. Hun meest recente wapenfeit is het album Faster Disaster, dat op 29 oktober 2022 werd uitgebracht. Project Pain is een ervaren live-act die door de jaren heen op talloze podia heeft gestaan.
Inmiddels is de zaal goed opgewarmt, en kost het weinig moeite het publiek mee te krijgen. De bijna maniacale grijns van de gitarist bewijst dat de band er bijzonder veel zin in heeft om hier te spelen en uit hun opmerkingen blijkt dat ze zich verbazen over het feit dat het zo vol staat ‘voor een stelletje oude lullen’. Oud betekent in dit geval ook ervaring, en Project Pain weet een solid set neer te zetten waarbij zelfs de meest statische mensen het niet kunnen laten met hun hoofd te bewegen.
De volgende live editie van METALCAFE laat nog even op zich wachten, maar op 30 januari is er een kroeg editie van METALCAFE. En om die nog leuker te maken, sluiten wij aan voor een MetalFromNL MeetUp met de naam Heavy New Year! Kom gezellig met ons het nieuwe jaar inluiden op 30 januari in Cafe Dudok. Zie je daar!
De dag na Sinterklaas is het voor de metalscene uit Almere feest. Iedereen die zoet is geweest, kreeg deze avond lekkers in poppodium De Meester. Eerst zou Sugar Spine samen met Torn From Oblivion en I’ll Get By optreden. En hoewel ik erg uitkeek om de nieuwe EP Let The Waves Carry My Wings van I’ll Get By live te horen, hebben ze helaas afgezegd. De oplossing: de piepjonge band Arteria de kans geven om met deze zwaargewichten mee te spelen.
Arteria
Als de band opkomt, heeft de bassist een feesthoedje op. Deze show was voor hem extra speciaal vanavond: hij was namelijk jarig. De band opent de avond met een onheilspellende galm en het geluid van een gong. Ik had niet verwacht dat de band covers zou spelen deze avond. Daarom was het een leuke verrassing dat ze covers deden van Laid To Rest van Lamb Of God, Toxic Garbage Island van Gojira en Davidion van Machine Head. Ze hebben deze nummers goed uitgekozen, want het publiek gaat er goed op en headbangt erop los.
Ook heeft de band wat eigen materiaal gespeeld. Met stampende grooves in Swan Song en de snelle drums in Hound In Hell, pakken ze door op de groovemetal stijl van Lamb of God. Sanctuary zorgt ervoor dat er veel wordt gedanst en geheadbangd. De vocals klinken goed en de gitarist laat in het intro van het nummer Only Ashes Remain zien dat zijn sweep picking er goed in zit. Ik weet niet of het kwam door alle versterkers op het podium en de lampen van de andere bands, maar het lijkt alsof er weinig plek is. Hierdoor lijkt de band wat statisch.
Torn from Oblivion
Tijd voor het eerste zwaargewicht van de avond. De monitoren worden backstage gezet en de versterkers worden ingeruild voor de Quad Cortex van Neural DSP. Het podium is flink opgeruimd en er ontstaat meer ruimte voor de band. Na een intro met trapbeats knalt Banshee in met een wall of death.
De Ocean Ate Alaska-achtige band was weer in topvorm vanavond. Ook al hadden ze niet hun eigen drummer bij, heeft de invaller echt goed werk geleverd. De nummers die ze speelden, hebben verschillende tempo switches en zijn zeker niet de makkelijkste om te drummen. Dat de moshpits niet op gang kwamen, lag zeker niet aan hen. Zelfs als de zanger van Sugar Spine op het podium klimt voor Portrait Of Empty Faces en er wordt gevraagd om een moshpit, kwam deze niet. Het publiek ging wel los en genoot zeker van de show, maar de pit was nog een te grote stap.
Waarschijnlijk lag het aan de hoeveelheid bier die men had gedronken. Bij Fraud en Call upon a Nightmare kwamen de moshpits eindelijk op gang. Het publiek had ook gelijk alles gegeven in die twee pits. Bij de afsluiter Heir geeft het publiek nog hun laatste beetje energie om alles eruit te gooien voor de wisseling van de set.
Sugar Spine
De set opent met een dikke productie van static noise, een lichtshow en een drumsolo. De band zet hoog in met Chrome Colored Ribcage, het eerste nummer van hun EP Violent heaven. Vaak zetten bands in met iets dat voor hun een goede opwarmer is, maar dat is voor deze band niet nodig. In het nummer zit ook een rapstuk dat live op hetzelfde hoge tempo en zonder moeite er doorheen wordt geknald. Bij het nummer Stomping Grounds, dat ze erna spelen, hadden ze de breakdown op het einde extra verlengd. Na het nummer Burned Beyond Recognition, speelden ze Hisashi. Bij dit nummer laat de band zien dat ze zichzelf live blijven uitvinden. Ze hebben er nog een schepje bovenop gedaan met rauwere en hardere vocals. Daar genoot het publiek ook erg van.
Tussen de nummers door geeft de zanger Josh aan dat hij wat last heeft van zijn stem en z’n best gaat doen bij het nummer To Fade Quietly. Voor een gezonde stem is dit nummer al tricky met de verschillende uithalen, maar is nu een nog grotere uitdaging. Gelukkig zat er nog een rustpauze in. Halverwege de zanger van Torn From Oblivion het podium op sprong om mee te doen. Aan het einde van het nummer houdt de drummer zijn klopper van zijn bassdrumpedaal in de lucht. Hij heeft zo hard gespeeld, dat deze afbrak tijdens het nummer. Terwijl de drummer druk bezig was met een makeshift oplossing, gaf de zanger een shout-out naar een aantal namen in de Nederlandse metalscene.
Aan het begin van The Light Of An Incoming Train springt de zanger het podium af en vraagt om een circle pit om hem heen. Dit vroeg veel energie van het publiek en dat is duidelijk te merken. Bij het nummer Throat Full Of Ash was er geen puf meer over om bij de snelle stukken nog een pit te maken.
Als afsluiter speelt de band het nummer Go Outside C*nt. Zodra de eerste noten worden gespeeld gaat de zaal gelijk los. Bij deze show kon de wall of death niet ontbreken en daarom kwam die ook dit nummer. Waarschijnlijk heeft iemand hier een video van, want hier had je echt bij moeten zijn.
Helaas heeft Sugar Spine het nummer Violent Heaven niet gespeeld. Daarmee hadden ze namelijk de hele EP in hun setlist gehad. Dan moet ik maar op vrijdag 16 januari weer gaan, als ze samen met Torn From Oblivion, Bite Down en The Five Hundred in de Effenaar spelen. Er zijn nog tickets beschikbaar via de website van de Effenaar, dus wie weet zie ik je daar.
Op zaterdag 6 december speelde Terzij de Horde een nagenoeg uitverkochte hometown show in TivoliVredenburg in Utrecht. Voor deze bijzondere avond nodigden zij Teardrinker en singer-songwriter Broeder Dieleman uit als voorprogramma.
Een uur nadat de deuren opengingen, betreedt de sludge/post-hardcoreband Teardrinker uit Rotterdam het podium. Ze beginnen echter niet direct met brute riffs. In plaats daarvan zetten de gitaristen een trage, atmosferische soundscape neer, waarin de drummer subtiel meebeweegt. Over deze dromerige klanklaag neemt zangeres Kim Hoorweg (bekend van VULVA) de tijd om een speech te houden over het morele standpunt van de band: pro-choice. Zodra ze uitgesproken is, barst het daadwerkelijke geweld los: dertig minuten aan compromisloze muziek die de gemiddelde luisteraar moeiteloos afschrikt.
Het publiek blijft opvallend rustig tijdens het optreden. Er ontstaat geen pit; in plaats daarvan wiegt de zaal zachtjes mee. Die ingetogen sfeer lijkt voort te komen uit de haast hypnotische soundscapes die de band tussen de intensere passages door inzet. Achter de drummer wordt een zwart-wit video geprojecteerd, een esthetische toevoeging die het optreden een extra laag geeft. In het laatste nummer verlaat Kim het podium en slentert zingend door het publiek, waarbij ze mensen een voor een in de ogen kijkt voordat ze terugkeert naar het podium. Na een warm applaus verdwijnt de band richting backstage.
Daarna betreedt Broeder Dieleman, gewapend met zijn banjo, het podium. Wie hem eerder live zag, weet wat hij kan verwachten; nieuwkomers staan met verbazing te kijken. Hij opent met de grap: “Ik ben uitgenodigd hoor, ik ben geen podiumcrasher.” Vervolgens vertelt hij dat hij vereerd is om deze avond met zulke uiteenlopende bands te mogen delen. Wanneer hij de eerste noten aanslaat, stopt hij abrupt: hij moet opnieuw stemmen. Een moment later kan hij écht beginnen.
Tussen de nummers door deelt hij anekdotes, waaronder hoe hij als folkartiest in de metalwereld belandde en hoe hij ooit de zanger van de Vlaamse post-metalband Amenra aan het lachen kreeg. Hij staat er niet alleen voor: vier achtergrondzangeressen zorgen voor zachte, sfeervolle harmonieën. Het geheel voelt warm, intiem en huiselijk, mede door zijn spontane interactie met het publiek. Wanneer iemand iets roept, reageert hij geamuseerd terug, wat de sfeer nog losser maakt.
Dan is het tijd voor de hoofdact van de avond: Terzij de Horde. Het optreden vormt onderdeel van de release-tour van hun nieuwste plaat Our Breath Is Not Ours Alone, die in oktober verscheen. Terwijl de laatste bezoekers hun plek zoeken, betreden gitaristen Jelle Agema en Demian Snel, drummer Richard Japenga, bassist Johan van Hattum en vocalist Joost Vervoort het podium. Joost kondigt aan dat ze het nieuwe album integraal zullen spelen, aangevuld met ouder werk. De lichten kleuren diep rood en de band zet in met het openingsnummer Each Breath A Flame.
Wat onmiddellijk opvalt, is de intensiteit: razende drums, explosieve riffs en Joost’ meeslepende vocalen. Toch blijft het publiek opmerkelijk bedaard; ook hier geen moshpits. De zaal kijkt geconcentreerd toe en wiegt slechts licht mee, alsof iedereen volledig in de muziek opgaat.
Na enkele nummers spreekt Joost het publiek toe. Hij benoemt dat de wereld in brand staat en dat veel dingen “kut” zijn, maar dat het bijzonder is om juist op zo’n moment samen muziek te kunnen beleven. Hij vertelt eveneens over de podcast die de band maakte met Broeder Dieleman, Teardrinker en de Rotterdamse filosoof Savriel Dillingh, waarin ze spreken over religie, kunst en de wens om muziek te maken voor een betere wereld.
Later in de set vraagt de band om een extra microfoon. Tijdens het volgende nummer verschijnt een gastzangeres op het podium, wiens naam helaas niet wordt aangekondigd. De muziek verandert richting een meer verstilde, atmosferische passage, terwijl zij half zingend, half vertellend een spoken-word tekst voordraagt. Na een minuut verlaat ze weer het podium en hervat de band hun energieke barrage van de laatste nummers.
In het slotnummer zakt Joost langzaam door zijn knieën en blijft uiteindelijk voorovergebogen op de grond liggen, bijna als in gebed. Hij komt pas overeind wanneer het nummer eindigt en het publiek de band trakteert op een welverdiend, oorverdovend applaus.
