releasedate: 24.10.2025

Deafened to Death is terug met een nieuwe EP dit jaar, “Malefactor”. Ongeveer een jaar na het uitkomen van hun debuutplaat Deafened to Death heeft de band al best veel meegemaakt. We spraken ze vorig jaar, net na de release, voor een interview. Toen gaf de band aan dat ze vooral gingen focussen op live spelen, en het schrijven misschien in de toekomst weer op zouden pakken. Die toekomst kwam sneller dan verwacht, want naast de single TopDog die de band eerder uitbracht, hebben we nu weer 4 nieuwe nummers voor ons liggen! Dat beloofd wat! 

Deafened to Death

Voor wie Deafened to Death nog niet kent; deze Friese hardcore band bestaat nog niet zo heel lang, maar zijn geen onbekende in de Nederlandse metalscene. Live wordt de band tegenwoordig op gitaar bijgestaan door Pieter (verder bekend van onder andere Insurrection). Een deel van de band speelt ook nog in de band Kletus. Met Deafened to Death was het plan vooral om hardcore te maken, alhowel, en daar kom ik zo op terug, de huidige invloeden toch echt wel verder gaan dan dat. Op de vorige plaat waren ook al wel wat uitstapjes naar de deathmetal te horen, maar dat is bij deze nieuwe plaat zeker ook weer het geval. 

Malefactor

Malefactor (vrij vertaald: iemand die dingen doet die niet goed zijn) begint met de kortste track die de band ooit geschreven heeft: Beneath You. Er valt wat voor te zeggen om je EP gewoon keihard te beginnen. Geen compromissen, direct knallen. In deze korte track van 34 seconden is de hardcore invloed van Deafened to Death nog heel goed te horen. Wat meteen opvalt is het ruige, nieuwe geluid van de band. De productie van deze plaat ligt een stuk hoger dan op Deafened to Death, en zelfs in vergelijking met TopDog is de band vooruit gegaan. 

Same Silent Wars gaat verder waar Beneath You eindigt, en gaat in een vergelijkbare vibe door. Op deze track is meteen het verschil met het voorgaande werk van Deafened to Death goed te horen. Ten eerste is de track bijna 5 minuten, een stuk langer dan de vorige nummers. Maar die ruimte is ook nodig, want er zijn ook veel meer interessante gitaar riffs te horen. Naast natuurlijk de nodige two-step stukjes. Op het moment dat de trage headbang riff komt, ben je blij dat je even adempauze hebt. De distortion op de vocals zorgt ervoor dat het geheel nog rauwer, grittier klinkt. Los daarvan is Arend qua vocals ook een stuk vooruit gegaan, of heeft in ieder geval veel meer zijn eigen voice gevonden.  Qua songwriting is het een heel divers nummer met een hele logische flow, van keihard naar wat rustiger, om te eindigen met, zoals het hoort, een breakdown riff. 

Corrupter hadden we al eerder gehoord. De band bracht deze track als single uit om de aankomende EP te promoten. Feedback en een drum intro gaan over in een headbang riff waarbij ik zeker weet dat de mannen van DtD tot de grond gaan. De gitaren en de bas klinken punchy, er zijn meeschreeuw-stukjes: de hardcore vibes are strong with this track. Maar ook hier weet DtD te verassen met een bijna Static-X He’s a Loser achtige vocal line. Niet dat DtD de industrial kant op gaat, maar wel die rauwe, ruige, groovy vibe. Over die vocals gesproken over; Corrupter heeft een duidelijke boodschap naar alle mensen (in de muziekindustrie) die hun macht, of fame, misbruiken om anderen te gebruiken. Met sterke teksten als ‘We all see the abuser in you” vraag ik me wel direct af op wie de band het gemunt heeft. Er lopen natuurlijk genoeg idioten rond op deze wereld… Anyway.  Op Corrupter horen we ook ineens gitaar solo’s voorbij komen – die kan ik me van de debuutplaat van de mannen ook niet herinneren. Fijn, aggressief stukje muziek, en we hebben nog een track te gaan! 

De laatste track op deze plaat heet Purple Collar Criminal. Niet Color als in kleur, maar denk eerder de Blue Collar en White Collar criminals. Een purple collar criminal bestaat misschien (nog) niet, maar als je hier op googled vind je terug dat dit gaat om mensen in de tech industrie, die daar misbruik van maken. Genoeg voorbeelden van te vinden, dus fijn dat DtD hun mening over deze sector in hun muziek naar voren brengt! Wat muziek betreft is Purple Collar Criminal de meest metal track van de plaat. Again, hele groovy riffs, maar ook de meest thrash/death inspired gitaar riffs. Met squeals! We love squeals! Deze track begint wat meer mid-tempo, maar ook hier is weer een gitaar solo te vinden over een snelle, bijna thrash riff. Met een zware breakdown aan het einde is dit de juiste afsluiter voor een boze plaat. 

Conclusie

Deafened to Death is gegroeid! Van een band die nog niet wist of ze in de toekomst nieuwe muziek gingen maken, naar een band met een heel eigen geluid. Een heel dik, rauw eigen geluid. Dat ze dat geluid en die energie ook op het podium weten waar te maken heb ik al een aantal keer in het echt mogen ervaren – en is zeker de moeite waard om te checken. Ik ben er nog niet over uit wat mijn persoonlijke favoriete track van deze plaat is. Ik denk uiteindelijk Same Silent Wars, met name vanwege de two-step riff. Maar, het was een close call want de rest van de tracks zijn ook zeker al een aantal keer in mijn persoonlijke playlist voorbij gekomen! 

Meer weten over Deafened to Death? Je vindt ze op bandcamp en op Instagram. We hadden ook pas nog een interview met de band, over deze EP. Check die op ons YouTube kanaal! 

Op 10 oktober kwam de nieuwste EP van No Kings Allowed “Dark Reign” uit. Na een jaar met ups en downs komen de mannen sterk terug met nieuwe muziek. Voor wie het niet heeft meegekregen; de band zou afgelopen zomer touren door Europa, maar helaas werd op dag 1 in Italie hun bus leeggeroofd, en moesten ze zonder spullen en zonder ook maar een set gespeeld te hebben, huiswaarts keren. Dit heeft ongetwijfeld invloed gehad op hun laatste plaat.

No Kings Allowed is een zeskoppige metalformatie uit Nederland en België die met opvallende precisie chaos en emotie weet te verenigen. Hun muziek haalt kracht uit deathcore en metalcore, met invloeden uit symfonische en filmische sferen. De combinatie van brute energie, technisch sterke riffs en meeslepende melodieën maakt de band interessant voor liefhebbers van moderne deathcore en fans van groepen als Lorna Shore, Shadow of Intent of Crown Magnatar.

Over de nieuwe EP Dark Reign

De nieuwe EP Dark Reign verscheen op 10 oktober 2025 en telt zes nummers met een gezamenlijke speelduur van 29 minuten. De band schreef en produceerde alles zelf en dat hoor je: het geheel klinkt oprecht, rauw en zorgvuldig opgebouwd. De thema’s van oorlog, onderdrukking en innerlijke strijd zijn voelbaar aanwezig.

Nummers

Dark Reign opent met een dreigende sfeer die zich langzaam opbouwt tot een filmische storm. De symfonische elementen geven het geheel iets groots, bijna apocalyptisch, terwijl de screams en strakke drumpartijen de toon zetten voor de rest van de EP.

The Day of Reckoning voelt als een oproep tot verzet. De samensmelting van clean en scream vocals komt hier sterk naar voren. Het contrast zorgt voor spanning en diepte. De melodielijn blijft lang hangen en juist dat maakt dit nummer een van de hoogtepunten.

Fated to Die is emotioneel geladen en muzikaal complex. De band laat hier horen hoe goed ze balans kunnen vinden tussen melodie en agressie. De gelaagdheid in de gitaren en de afwisseling in tempo maken dit een intense luisterervaring. De cleane stukjes zijn hier wat mij betreft de momenten die het meest zijn blijven hangen, precies de contrasten die de kracht van NKA laten horen.

Rotten to the Core begint alsof je weer even terug bent in de films van Friday the 13th, al is het vandaag dinsdag de 21e. Toch weet het nummer precies die horrorsfeer te raken die de band wil oproepen. Pas wanneer de cleane vocalen inzetten breekt er licht door. Dat moment geeft de muziek een frisse, eigentijdse lading die perfect past bij wat een nieuwe band als NKA neer wil zetten: een slimme wisselwerking tussen snoeihard en verrassend toegankelijk.

Hell on Earth laat letterlijk alles afbrokkelen. Het nummer trekt je in een vast tempo mee en doet qua snelheid geen concessies tot de cleane zang zich aandient. Vanaf dat moment krijgt het geheel een catchy randje, het soort refrein dat je direct nog een keer wilt horen.

Homesick sluit de EP af met een melancholische toon. De sfeer is donker maar menselijk, alsof de band even door het pantser heen breekt. Het nummer laat je niet los en vormt daarmee een waardige afsluiter van een indrukwekkend geheel.

Samenvatting

Dark Reign is intens, emotioneel en goed in balans. Er is helderheid in elk instrument en een sterke mix. Wat vooral opvalt is dat NKA niet kiest voor gemakzuchtige breakdowns maar juist voor dynamiek en gevoel. Het artwork past bij de thematiek: donker, krachtig en onheilspellend.

NKA is zonder twijfel een blijvertje in de scene. Of het voor iedereen is valt te betwijfelen, het is hard, het is snel en er gebeurt veel. De muziek dendert continu door en vraagt om actieve luisteraars. Juist dat maakt het interessant voor de nieuwe stroom extreme metalheads. Extreem is het zeker, maar ook extreem goed in elkaar gezet.

Tips, tops en bijzonderheden

Als NKA ergens in uitblinkt dan is het in het visuele aspect. Over alles wordt nagedacht, van de artwork tot de videoclips en de styling. De band weet precies hoe ze hun boodschap visueel kracht kunnen bijzetten zonder dat het een gimmick wordt. Overal is aandacht voor en dat maakt het totaalplaatje nog sterker.

Een kleine tip zou zijn om in de toekomst nog iets meer rust te laten tussen de zware delen zodat de emotionele impact nog beter binnenkomt. Soms gaat het alleen maar door. Nu ik dit typ vraag ik mij af of mijn tip niet het grootste compliment voor hen gaat zijn.

Eindoordeel

8,5 van de 10.
Dark Reign laat horen dat NKA stevig aan de weg timmert in de moderne extreme metal. Een intense en overtuigende release met een duidelijke identiteit en nog volop potentie om verder te groeien.

Meer lezen over No Kings Allowed? Je vindt ze op hun eigen website.

Traversus – Navigate
(Release: 12 september 2025)

Traversus uit Emmen laat met Navigate horen dat ze hun plek binnen de moderne progscene meer dan verdiend hebben. De band, bestaande uit Joey Wessels (gitaar), Diko Eleveld (bas), Madelief de Groot (zang, gitaar) en Liam de Groot (drums), viel in 2023 al op tijdens de Popronde, maar deze release tilt hun geluid naar een nieuw niveau.
De naam Traversus komt uit het Latijn en betekent ‘oversteken’ of ‘tegen de stroom in’. En dat is precies wat deze band doet: muzikale grenzen verkennen en eigenzinnig hun pad volgen.

Navigate

De zes nummers op Navigate duren samen zo’n dertig minuten en in die tijd weet Traversus een indrukwekkend breed palet aan sferen neer te zetten. Wat meteen opvalt, is de rust in hun aanpak: er is ruimte om te ademen. Niet elk stuk wordt volgezongen, waardoor de riffs en instrumentale partijen de kans krijgen om echt binnen te komen.

Qua stijl kunnen fans van Leprous en Haken hun hart ophalen, al hoor ik ook invloeden van Dream Theater, Forever Still, Elysion en zelfs dat rauwe, rollende gitaargeluid van de meer rock’n’rollgerichte platen van Satyricon. Het hele geluid is in balans. Alles is te onderscheiden maar vormt tegelijkertijd een kloppend geheel.

Uitschieters

Headline Anxiety is meteen een voltreffer: de gitaren klinken kraakhelder en beuken er stevig in. Het nummer blijft hangen, heeft een refrein dat je moeiteloos meezingt en verveelt geen seconde.

Eye to Eye katapulteert me naar de sfeer van de Satyricon-albums. Of dat bewust is of niet, weet ik niet, maar dit gitaargeluid is puur genieten. Het heeft karakter en precies de juiste hoeveelheid rauwheid. Deze songs maken Traversus metal.

Maybe in Another Life laat een andere kant van Traversus horen: een meer emotioneel geladen track met tekstuele diepgang en prachtige hoogtes. De zang zweeft hier subtiel boven de muziek, wat het geheel een bijna filmische lading geeft.

No Way to Silence Me is mijn persoonlijke favoriet. Progressief, melodieus en met een bijzonder catchy zanglijn die meteen blijft hangen. Hier wordt de Nederlandse progscene zonder twijfel blij van.

Zang en expressie

Madelief laat horen dat ze niet alleen een sterke gitarist is, maar ook een vocalist met veel gevoel. Haar stem is zuiver, aangenaam en goed verweven met de muziek. Soms klinkt ze wat lief, wat mooi past binnen de melodieuze stukken, maar ik ben benieuwd hoe het zou klinken als ze zich af en toe iets meer laat gaan. Dat zou nog wel eens een extra laag intensiteit kunnen toevoegen.
Ik sta er over het algemeen om bekend te zeuren over uitspraak, maar in dit geval hoor je mij niet: ook dat is dik in orde, zeker voor een Nederlandse band.

Artwork en presentatie

Het artwork van Navigate ligt volledig in de lijn van wat de band eerder heeft uitgebracht en past perfect bij de sfeer van het album. Het visuele concept sluit naadloos aan op de teksten en de bedoeling van deze release. Alles vormt samen een mooi en kloppend geheel. De art werd gemaakt door Kayla Cerrone, te vinden via Instagram op @kaylacerrone_art

Conclusie

Nicky wist precies wat ze deed door deze release aan mij toe te wijzen, want Navigate was een waar plezier om te beluisteren. Traversus klinkt volwassen, energiek en doordacht, en deze plaat zal hier zeker nog vaker opstaan.

Eindoordeel: Navigate is een krachtig en sfeervol album waarin alles klopt: compositie, sound en uitvoering.
Score: 9 van de 10

Meer horen van Traversus? Je vindt ze op hun eigen site.

Zaterdag 27 september was het weer zover: de tweede editie van RebellionFest knalde door de Groote Weiver in Wormerveer. Deze plek, met z’n heerlijke DIY-vibe, is de laatste tijd een serieuze hotspot voor metal. En terecht! Voor de Zaanse locals van Arising Rebellion was dit een thuiswedstrijd, en wat voor één. De band presenteerde op deze volle festivaldag hun langverwachte debuutalbum: This World is Dying. Met maar liefst zeven bands op de poster was het een dag om bij te schrijven. Wij waren erbij!

Scroll naar beneden voor de foto’s en de kleine aftermovie

Funeral Whore: Te laat, maar lekker lomp

Helaas, de eerste band moest onverwachts afhaken, dus het feest begon iets later. Met de zon op je gezicht en de vuurkorf aan bij de Groote Weiver, klagen we niet. De sfeer was er hoe dan ook.

Funeral Whore knalde er vervolgens in met pure, oldschool deathmetal. Deze lokale helden, bekend van hun laatste plaat “The Crystal Lake Massacres” (check ‘m op Bandcamp, want Spotify-loos!), openden met een epische, feedback-gevulde soundscape. Daarna doken ze in diepe, trage riffs. De frontman probeerde nog wat beweging te forceren in de vroege middag, zelfs door met z’n gitaar de zaal in te gaan, maar helaas: de pit bleef even uit.

Kleine domper: ze speelden een kwartier te lang door! Dit zorgde voor een domino-effect op de rest van de planning… Met ‘Swing of the Axe’ namen ze afscheid, en wij namen nog maar een biertje.

ONKT: De salty metal-machine

Tijd voor ONKT. Het beste optreden dat ik de afgelopen tijd van ze heb gezien! Ze waren strak en de energie op het podium was top. De vibe op het podium was ook duidelijk een stuk relaxter dan de laatste paar keer. Persoonlijk waren we blij dat de band dit optreden wel door liet gaan. Want helaas, drummer Michiel was ziek. Gelukkig nam een drumcomputer de honneurs waar. Daarnaast heeft de band al een tijdje geen vaste zanger. Vandaag sprong een invaller bij. 

De inval zanger maakte het nogmaals duidelijk op het podium: ONKT is nog steeds op zoek naar een frontman, want hij wil het niet blijven doen. Zonde! Zijn vocals waren technisch heel goed en zijn energie paste perfect. Meerdere mensen in het publiek waren het er na afloop over eens. Wie weet bedenkt hij zich nog!

ONKT was overigens duidelijk niet blij dat Funeral Whore was uitgelopen en ze daarom hun set moesten inkorten. Gelukkig was er nog tijd voor een knallende Meshuggah-cover. Nieuwe muziek van deze mannen is wel welkom, want het laatste album kwam alweer uit 2022. 

Deeproot: Deathcore in de Zaanstreek

De set van DEEPROOT was bekend terrein: krakers als ‘Gemini’, ‘Mimic’ en ‘Black Wall Protocol’ kwamen voorbij, plus hun nog-niet-uitgebrachte nieuwe track. Het geluid was super dik – het voordeel van alles digitaal meenemen. Met zo’n sound moet er gepit worden! En jawel, een kleine moshpit was geboren.

Hoewel ze uit Haarlem komen, voelde het voor frontman Sten als een thuisshow, want hij is van origine Zaanstreeks. DEEPROOT’s harde Deathcore was een beetje de vreemde eend in deze line-up (veel death, thrash en groove), maar een diverse line-up zorgt voor afwisseling, wat ik zeker waardeer. Logisch dat de zaal even wat leger was; niet iedereen is fan van Deathcore. Ondanks dat ze qua sound goed aansluiten bij de afsluitende band van de avond, Man as Plague. Misschien had een wisseling in het programma beter gepast – maar er waren nog genoeg mensen om er een feest van te maken. 

Deathmoth: Nieuw, sneller en zelfverzekerd

Waar DEEPROOT het bekende speelde, gooide Deathmoth de nieuwe nummers erin. En ze zijn nog sneller, nog lomper! Het is tof om te zien dat de band steeds meer stage presence heeft. Bassiste Kirsten straalde van zelfvertrouwen! Over zelfvertrouwen gesproken; kudo’s voor het glorious headbanghaar van de frontman.

Tijdens de aankondiging van ‘Brutality Resolved’ werd de aanstaande nieuwe EP beloofd. De track was nog wat slordig, maar dat komt vast goed. ‘Necrosis’ liet daarentegen horen hoe de band gegroeid is: een stuk technischer, een lekkere mainriff, en gitariste Ingeborg die liet horen wat ze in huis heeft. Deathmoth is gegroeid!

Arising Rebellion: De ‘Tering Vette’ Main Act

Dit was waar iedereen voor kwam. Toen de Arising Rebellion het podium opkwam, was de zaal zó vol dat je er bijna niet meer in kon. En terecht, wan het was echt een hele dikke show. Het geluid was perfect, de gitaarsolo’s loeihard en helder. De energie en power spatten ervan af.

Eerlijk is eerlijk: live is de band nog vetter dan op hun album. Hun energie komt op het podium pas écht tot zijn recht, en dat bewezen ze vanavond dubbel en dwars. Het hele debuutalbum, This World is Dying, werd integraal gespeeld. Wat een show!

Oude Mannen DJ Team

Het oude-mannen-DJ-team draaide tussendoor in het cafe de leukste plaatjes aan elkaar. Voor de mensen die wel eens bij Haltpop zijn geweest zijn ze geen onbekenden; voor de mensen die tegenwoordig naar Live&Puur op Kink Distortion luisteren ook niet! De radioshow Live&Puur wordt opgenomen in Jottem, een oefenruimte complex vlak bij de Groote Weiver, dus ook voor hen is dit een thuisshow. De gezellige sfeer van de zaal zet zich onder hun leiding tot in de late uurtjes voort in het cafe.

Degenerate: Technisch, maar mist de punch

Na zo’n main act wordt het lastig. Degenerate begon hobbelig door technische problemen, maar toen die eenmaal waren opgelost, kwam de band beter uit de verf. Veel technische stukken, tapping stukjes en solo’s. Het klonk goed, maar miste de punch in vergelijking met Arising Rebellion.

Veel mensen waren na de hoofdact al vertrokken; er stond nog maar een derde van het publiek. Het gitaargeluid was heel vet, maar de overgangen kwamen net iets te abrupt. Ook deze band heeft recent een album uitgebracht. “Rituals of Rage” kwam uit in mei van dit jaar, en de band speelde met name tracks van dit laatste album. 

Man as Plague: Feestje voor de diehards

Man as Plague sloot de avond af, voor een kleinere maar dedicated groep. Voor deze band maakt dat niet uit; waar ze ook staan, ze maken er een feestje van! De microfoon werd regelmatig aan het publiek doorgegeven, want publieksinteractie is bij hen de norm. En natuurlijk klonk hun grote hit ‘Portal’. No Rest, No Sleep! 

Gelukkig zit de track Mnemosyne (daar is je galgje woord voor de volgende keer) ook in de setlist, net als Sisyphus een van mijn persoonlijke favorieten. Over evil tracks gesproken…

Met de riffs van Man as Plague nog in mijn oren, was het tijd om naar huis te gaan. RebellionFest 205 was meer dan geslaagd, met een enorme opkomst! Het festival wordt langzaam een begrip in de Zaanstreek, maar de grootste winnaar is Arising Rebellion – zij hebben zichzelf definitief op de kaart gezet!Nog niet geluisterd naar hun debuut? This World is Dying check je hieronder!

Check hier de foto’s

Naam van de EP: Tread The Needle
Band: Rise Above
Aantal tracks: 4
Genre: Hardcore punk
Release datum: 6 juni 2025

Voor de zomer kwam de hardcoreband Rise Above uit Winterswijk met hun nieuwe EP Tread The Needle. Deze release is de opvolger van hun album For Better Or For Worse uit 2023. Ook deze plaat is weer uitgegeven door WTF-records en is uitgebracht als 7” vinyl. 

Over de EP

De EP knalt open met het nummer Trust. Met een hoog tempo van snares en kicks gaat het nummer in anderhalve minuut er met een rap tempo doorheen. Het zou geen Hardcore plaat zijn als dit niet werd opgevolgd door een lekkere 2-step groove.

Het nummer Penance zet in met een beatdown breakdown en is het traagste nummer op de EP. Dit tempo houden ze het hele nummer vast terwijl de lyrics. Aan het einde maken ze er nog een tragere breakdown van waar live zeker goed op gemosht kan worden. Dit is het langste nummer van de EP. Dat is wel in hardcore/punk termen, want het nummer duurt net geen 3 minuten.

Chains is het derde nummer van deze EP en bracht de band al op 8 mei uit. Ook dit nummer is rechttoe rechtaan hardcore. Het tikt lekker door en slaat na een hardcore/beatdown opbouw om in een sneller stuk. 

My Own Choice is het laatste nummer waar de band vol gas de punk ingaat. Rond 1 minuut neemt de bassist in de break van het nummer nog even de ruimte om wat extra noten toe te voegen. Op de valreep van het einde van de EP gooit de zanger er nog even een traditionele blegh doorheen.

Conclusie

Tread The Needle is een leuke hardcore EP met alles wat een hardcore plaatnodig heeft. Korte nummers, snelle punkriffs, beatdownbreakdowns en boze punk lyrics over frustraties, verdriet en het najagen van je dromen. Hoewel het echt bij het genre hoort, is het jammer dat de nummers zo snel voorbij zijn. Tread The Needle is een goede mix van hardcore, beatdown en punk waarvan het leuk was geweest als er nog meer nummers op de EP hadden gestaan. Het is een EP voor de echte liefhebber van het genre, maar kan voor de mensen die er niet veel mee hebben erg eentonig aanvoelen. Het blijft namelijk gewoon een rechttoe rechtaan punk EP, maar met erg veel energie waardoor de liefhebber hem snel op repeat zet. 

Meer Rise Above

Wil je de EP live horen? Op 25 oktober speelt de band samen met To The Wire, Bot Mes en Dumpvalve in de Innocent tijdens Hardcore In Hengelo. Kaarten zijn te koop via Weeztix.

Volg de band op  Facebook en Instagram en blijf op de hoogte van hun nieuw releases. Luister ook hun album For Better Or For Worse en hun andere nummers via Spotify. 

Op vrijdag 3 oktober vierde God Dethroned hun 35-jarig bestaan met een uitverkochte show die allesbehalve standaard was. Oprichter Henri Sattler zette de band in 1990 op, en ondertussen is God Dethroned uitgegroeid tot een icoon binnen de Nederlandse deathmetalscene. Enkele voormalig bandleden kwamen voor deze gelegenheid weer samen om samen met Henri het podium te betreden. Net als bij de show ter ere van het 20-jarig jubileum van het album Bloody Blasphemy in 2019, werd ook deze avond opgenomen, en er was zelfs een speciaal shirt ontworpen om de jubileumshow te vieren. Het publiek werd getrakteerd op een vier pagina lange setlist met een mix van nostalgische klassiekers en nieuwere nummers. Het was ongedwongen, hard, strak, en met een flinke dosis plezier.

Bij aankomst zie ik al een lange rij in het zwart gekleedde mensen staan, niet te missen Langzaam werk ik mij richting de ingang, en eenmaal binnen word ik vriendelijk ontvangen door Cindy van Creappp, de organisator van dit feestje. Voor de tijd had Cindy al aangegeven dat ze druk bezig zijn om metal in Groningen meer op de kaart te zetten. Dat is in ieder geval gelukt, want Vera zat propvol. Doel bereikt deze avond!

Written in Blood

Het voorprogramma wordt verzorgd door Written in Blood, een band die in 2019 opgericht werd door oud-leden van God Dethroned. De band trapt de avond af met hun single Black Dog, die vorig jaar werd uitgebracht. De set varieerde van van old-school deathmetal tot groovende riffs en down-tempo nummers met een doom-invloed zoals we in Flesh of the Dying horen. Het publiek knikt gestaag mee op de maat. Voor bij het podium is nog wat ruimte vrij, maar de zaal wordt steeds voller en voller. Vanaf het midden staat het bommetje vol. Het publiek, hoofdzakelijk bestaande uit mensen die de eerste single van God Dethroned zich nog zou kunnen herinneren, kijkt geboeid. Persoonlijke vind ik Thrown into the Bog een erg lekker nummer; vooral vanwege de fijne, gitaarlijn. De gitaarlijn is catchy maar perfect verweven in de deathmetal sound van het nummer. De setlist is heel fijn gecombineerd een fijne afwisseling die blijft boeien van begin tot eind.

God Dethroned – set 1

Hierna is het tijd voor God Dethroned, tijdens de change over verschijnt de eerste setlist op het podium, later blijkt dat er nog drie in aantocht zijn. God Dethroned komt op met de huidige line-up; Carsten Altena, Frank Schilperoort, Jeroen Pomper en natuurlijk Henri Sattler himself! Ze trappen af met Black Heart, direct een lekkere binnenkomer, wat meteen de toon zette. Rat Kingdom volgt, een lekker en herkenbaar nummer. De energie van de band slaat over op het publiek, een moshpit ontstaat en er wordt ook stevig geheadbangt. Tijdens de eerste set passeert  het gelijknamige nummer God Dethroned, Henri ligt verteld dat het zijn eerst geschreven nummer is voor de band. Deze mag daarom zeker niet ontbreken deze avond. Het publiek juicht wanneer het nummer wordt aangekondigd, de moshpit wordt groter. Tijdens de nummers Warcult en Soul Sweeper is het publiek opgewarmd het enthousiasme is zeker overgeslagen bezweette mannen, bier en lange haren vliegen in het rond. 

Set twee

Hierna is het tijd voor de tweede set voormalig bandleden; Bert Hoving, Jens van der Valk en Roel Sanders betreden het podium samen met Henri vormden zij de line-up in 1996. Het nummer The Somberness of Winter van het album The Grand Grimoire vind ik een hele fijne opbouw hebben, van black metal naar een fijne meeslepende gitaarlijn aan het einde. De setlist biedt de oudgedienden de mogelijkheid om nog een keer de show te stelen maar het is ook een moment om gewoon te plezier te hebben en te genieten. Soul Capture 1562 kende een fijne opbouw, met sferische black metal wat wordt opgebouwd naar uptempo black metal met halvewege een heavy metal gitaar sound. Dit was echt een moment om even op adem te komen, maar het paste perfect in de dynamiek van de avond.

Hiermee is ook de tweede set tot zijn einde gekomen, maar eerst hebben de voormalig bandleden nog een cadeautje om te overhandigen aan Henri; een fotoboek met (natuurlijk alleen maar keurige) herinneringen uit de afgelopen jaren. Hierna betreedt de huidige lineup weer het podium, alleen nu met Henk Zinger, ook wel ‘Henkie’ op de bas! Degenen die op voorhand niet wisten wie Henkie was; wisten dit achteraf wel. De zaal joelde uit volle borst Henkie, Henkie, Henkie! 

Set drie

Hating Life wordt ingezet, maar hier gaat Henri zelf de mist in. Hij kan er zelf hartelijk om lachen, met alle voormalig leden die toch nog weer een keer het podium betreden, gaat uitgerekend hijzelf de mist in. “We doen het wel gewoon even opnieuw.” Ondanks dat we door de rook Frank achter de drums niet altijd even goed kunnen zien, horen we ook laat hij deze avond wel horen wat voor een steengoede drummer hij is. Na setlist nummer drie verlaat Henkie het podium en zien we Jeroen Pomper weer terug op het podium. Ook Marco van der Velde betreedt het podium. Waar Henri naar eigen zeggen niet kan zingen heeft hij daar Marco voor nodig tijdens het nummer Poison Fog. Wat is ook dit weer een fijn nummer en wat een heerlijke combinatie met de clean vocals van  Marco. Na dit nummer horen we nog een paar bekende nummers waaronder Sigma Enigma en Nihilism voorbijkomen. 

Nostalgie

De avond was een geweldige reis door het muzikale verleden van God Dethroned. Van bijna elk album hoorden we wel een of meerdere nummers, waardoor de muzikale ontwikkeling van de band goed zichtbaar werd, van black naar death van moderne, strakke beats en riffs naar sferische sounds. Het was een show met zowel nostalgie als brute kracht, en God Dethroned bewees wederom dat ze na 35 jaar nog steeds niets aan scherpte hebben verloren.

Voorzichtig glibber en glij ik over de vloer vol bier richting de uitgang, de band gaat met iedereen die er nog energie voor heeft richting Cafe de Witte Wolf voor de afterparty. Ik begeef mij huiswaarts. Mocht je een keer de kans hebben God Dethroned live te zien, laat deze dan zeker niet liggen. 

Check hier de foto’s.

Foto’s door Paula Langkamp.

Jullie moeten nog even wachten op de release, maar wij hadden de mazzel de EP van XII Thorns alvast te mogen luisteren. De finalisten van de Nederlandse tak van de Wacken Metal Battle 2025 XII Thorns hebben niet stilgezeten. Ongeveer een half jaar na de finale van in Harderwijk brengt de Limburgse Blackened Deathcoreband hun EP Duyvelsziele op 17 oktober uit. 

Naam van de EP: Duyvelsziele
Band: XII Thorns
Aantal tracks: 4
Genre: Blackend Deathcore
Release datum: 17 oktober 2025

Over de EP

De EP opent met de track Duyvelsziele. De videoclip van dit nummer is eigenlijk de beste manier om de track te omschrijven. Een hoop duivels geschreeuw, zware death- en blackmetal invloeden met een hoop vuur. Het nummer heeft niet alleen Engelse tekst, maar ook nog een Nederlandse zin voor de breakdown. 

De Kelderbode is ook te vinden op deze EP. Deze track brachten ze op 8 december 2023 uit samen met Tom van de Hardcore/Deathcore band Braces en Nawoddya van de Metalcore/Deathcore band A Knight Under Maria’s Altar (A.K.U.M.A). De track is een mooie mix van tremolo gitaar, snelle kickdrums en breakdowns. Ook deze heeft een paar Nederlandse zinnen voor de breakdown. 

De derde track van deze EP is de enige track die de band nog niet eerder heeft uitgebracht. Grafstucke is de track van de EP die het zwaarste en meest log aanvoelt. Het nummer begint met een langzamere groovy riff in contrast met de rest van de nummers van de EP. Hierdoor komt de breakdown van het nummer nog harder binnen. 

De laatste track op de EP is Waecke waarbij ze samen hebben gewerkt met Sten van Deeproot. Deze bracht de band al eerder uit op 19 september van dit jaar. Dit nummer heeft minder orchestralen op de achtergrond en is meer gefocust op de instrumenten. Vooral de drummer komt goed uit de mix en laat zien hoe goed en strak die is. 

Conclusie

Deze korte EP met 4 nummers is een mooi vervolg op hun eerste EP uit 2023. Deze verzameling van singels met collabs uit verschillende hoeken van de scene, is een brute toevoeging aan het repertoire met meer orkest, meer blastbeats en meer heftige breakdowns. Eerst voelde het een beetje gek aan om de Nederlandse tekst tussen het Engelse door te horen. Na een aantal repeats vond ik het tof omdat ze zo prominent in de tracks staan. De band heeft hard gewerkt aan de EP en de video’s die erbij zitten. Vergeet daarom ook niet om de lyric video’s voor Duyvelsziele en De Kelderbode, en de videoclip voor Waecke op YouTube te kijken.

Meer XII Thorns?

Wil je de EP live horen? Zorg dan dat je 30 oktober bij de EP release show in De Nieuwe Nor in Heerlen bent. Samen met Braces, Perennial Void en Deeproot blazen ze de EP de wereld in. Volg de band op Facebook en Instagram om up-to-date te blijven en luister al hun materiaal op Spotify.