Category: Photo

Al maanden stond 17 oktober in mijn agenda, omdat HESKEN en HYLA in C-punt, Hoofddorp zouden spelen. Op een gegeven moment werd helaas bekend dat HYLA niet meer kon, en zou worden vervangen door Demichron. Jammer, want HYLA is tof, maar aan de andere kant heel fijn, want ik had Demichron zelf nog nooit live gezien. Anapoda overigens ook niet. En man man man… wat een fijne avond. Zo’n avond dat je de dag erna thuis zit en nog steeds helemaal happy band van de show. Voor foto’s, scroll naar beneden! 

Demichron

Ik kende Demichron alleen van hun twee singles die online zijn verschenen vorig jaar. En omdat zanger Jeoffrey zijn gezicht overal laat zien; net als wij van MetalFromNL heeft hij een groot hart voor de Nederlandse metalscene, maar hij is ook slim aan het netwerken om Demichron op de kaart te zetten. Dat is meer dan terrecht, want als deze band het openingsnummer inzet, blazen ze iedereen omver. Dit is echt een band die te groot is voor dit kleine podium, een band die veel meer luisteraars verdient. 

Alles klopt tot in de puntjes en iedereen is super skilled. Demichron speelt djenty progressive metal, dikke grooves, interessante riffs, en heel veel technische riffjes op zowel bas als gitaar. Pair that met dikke grunts afgewisseld met clean vocals en een industrial/synth heavy backingtrack, en de formule voor succes is compleet. Aangezien er maar twee nummers online staan, is vrijwel de hele set nieuw voor mij. Alleen het derde nummer is wellicht iets te doordacht om echt lekker binnen te komen, wellicht wat meer een luisternummer. Maar de rest van de set zie ik in het publiek ook overal de hoofdjes op en neer bewegen. 

De band is bezig met een album; wanneer dat uitkomt, zou het me niet verbazen als deze band heel snel tot de grotere bands van Nederland gaat horen. Dat verdienen ze! 

Anapoda

Anapoda speelt vandaag met een man minder, omdat de vocalist onverwachts niet aanwezig kon zijn vanavond. En in plaats van het optreden te cancellen, heeft de band besloten gewoon te spelen en de vocals over te dragen aan de bassist. Welliswaar heeft hij wat teksten op het podium nodig om dit te kunnen, maar dat maakt de show er zeker niet minder om. Met krachtige grunts had ik het ook geloofd als hij altijd de zangpartijen op zich zou nemen. 

Na het hele goede geluid en het complete plaatje van Demichron, valt Anapoda wel een beetje rauw op je dak. Het geluid is niet helemaal in balans, waardoor het lastig is de partijen uit elkaar te houden. Dat ook hier de muzikanten hoog technisch zijn is duidelijk te horen in de verschillende solo partijen die voorbij komen. 

Het gebrek aan frontman vanavond valt gelukkig niet heel erg op. Alleen het einde van de set is een beetje gek, omdat het ineens af is, zonder dat wij dit wisten. Waar het ook iets meer opvalt, is bij de twee nieuwe nummers in de set van deze progressieve blackmetal uit Utrecht. Hiervan staan de teksten denk ik nog niet op papier, en veel verder dan af en toe een schreeuw komt de bassist hier dan ook niet. Slecht? Zeker niet! Maar op album, of in een volledig setting, komt Anapoda ongetwijfeld beter tot z’n recht. 

HESKEN

Dat HESKEN een vette show neerzet kan voor niemand meer een verassing zijn. Deze vier inmiddels iets-minder-jonge jongens uit het oosten van Nederland mixen progressive metal met deathmetal, en weten met hun eigen unieke stijl een breed publiek aan te spreken. Het is, zoals het hoort in de progressieve muziek, hoog technisch. Van de drum tot de bass en met name het excellente gitaarspel van beide gitaristen; alles klopt aan deze band. 

Vorig jaar brachten ze hun album Architect of Chaos uit en hoewel die nummers nog steeds heel vet zijn (met name ook vandaag weer Fearful Leaders en Conspiracy en The Seeker) laat de band vanavond ook wat nieuwe muziek horen. De band is gegroeid. Zo is overigens ook in The Seeker te horen. Meer effectjes, meer emotie in de vocals, meer ruimte voor ieders individuele instrument. HESKEN 2.0 weet nog steeds te verbazen. En natuurlijk een moshpit neer te zetten. Want hard is het ook. Check de laatste track van de mannen, “Newspeak”, voor vast een voorproefje van wat komen gaat. 

Thanks weer, C-Punt, voor het neerzette van een hele fijne avond Nederlandse metal!

Check hieronder de foto’s!

Het eerste wat opviel aan Mad Metal Festival was de line-up van die avond. Zaterdag 20 september was de derde editie van het festival in de stadsfabriek in Alkmaar. De line-up van de avond was een bijzondere mix van coverbands en bands met eigen materiaal. Iron Fist, Coverd in Black en Anthems of Steel speelde tijdens hun shows covers van de echte metal classics zoals Black Sabbath, Iron Maiden, Motörhead, Judas Priest en Metallica. Daarom was ik erg verbaasd dat de deathcore band Depraved Will en metalcore band Serotonia die avond ook in de omgebouwde fabriekshal speelden.  

Depraved Will

Op de website van het event stond Depraved Will als laatste op de pagina. Daarom ging ik ervan uit dat de Melodic Deathcore band uit Eindhoven de avond ging afsluiten, maar niets was minder waar. Zij mochten om 7 uur stipt als eerste hun set spelen. Hun set start na een intro met Cycle of Fear om de zaal op te warmen. Het duurde even voordat de gitaren goed hoorbaar waren, maar daarna knalde die ook in. De drums waren de hele show goed en strak aanwezig, maar helaas was de bas niet goed te horen in de zaal. Erg jammer, ze hebben de hele Alethia EP gespeeld waar een aantal leuke baslijnen in verstopt zitten. 

De band is begonnen in 2019 en ondanks de jaren dat ze niet hebben kunnen spelen door corona, merk je daar niets van. De leden geven energie en maken er een echt feestje. Tijdens hun set spelen ze ook nieuw materiaal:The Hunt en The Fire Inside. Als laatste speelt de band Darkened Horizon. Met blastbeats blazen ze de zaal en na nog een laatste breakdown is hun set alweer voorbij.

Serotonia 

Na Anthems of Steel is het de beurt aan Serotonia. 19 mei van dit jaar bracht de band de EP World at War uit. Tijdens deze set opende ze met het nummer: Ancient Times van de gelijknamige EP, gevolgd door het energieke Vices. Het duurde niet lang voordat de eerste enthousiastelingen de moshpit startten. Je kan duidelijk zien dat de band de setlist al een aantal keer heeft gespeeld. Zonder enige moeite en met veel plezier knallen ze er doorheen. 

Na een korte shoutout naar de andere bands van de avond was het tijd voor het nummer Hero. Vooral tijdens dit nummer merk je hoe de band met elkaar de show maakt en het met elkaar naar hun zin heeft. Bijvoorbeeld door het stelen van de pet van de zanger en die het publiek in te gooien. Halverwege de setlist is de ruimte voor het podium spekglad van het bier. Dat hield de moshers niet tegen om alsnog door te gaan en de ruimte te veranderen in een echt bierballet. Tijdens de set spelen ze van hun laatste EP ook de nummers Eternal Slumber, World at War en Lost at Sea en de titeltrack van hun vorige EP: Choices. 

Conclusie

De coverbands hebben leuke sets gespeeld, maar het is makkelijk om een zaal mee te krijgen met oude bekende nummers. Alle bands hebben leuke shows neergezet, maar het is toch anders als je je eigen materiaal brengt. Dat maakte de shows van Depraved Will en Serotonia extra bijzonder omdat ze het publiek allebei mee kregen met hun eigen materiaal. Depraved Will heeft hun best gedaan met de hoeveelheid publiek die ze hadden. Het is jammer dat een handjevol deze show heeft gezien met de hoeveelheid energie die er vanaf kwam. Ze hebben talent en zijn zeker goed bezig. Serotonia heeft een dikke performance neergezet met hun diverse mix van genre’s, dikke backingtracks, hun performance en het plezier dat ze uitstraalde op het podium. Zoveel plezier en bier dat uiteindelijk de man met de dwijl moest komen om de zaal weer veilig te maken voor de andere acts van de avond. 

Meer info

Wil je meer Depraved Will en Serotonia? Luister dan hun muziek op Spotify en volg @depravedwill en @serotoniaofficial op instagram voor de laatste info.

Foto’s: Ruud Dumas fotografie

Wat een manier om een EP-release te vieren!

Op zaterdag 20 september vierden de gore-grinders van Rectum Stretchers de release van hun gloednieuwe EP. En hoe doe je dat beter dan door gewoon een heel eigen festival uit de grond te stampen, in hun hometown Dordrecht? Precies. En een festival met zulke bands kan natuurlijk maar één naam hebben… drie keer raden… GOREDRECHT!

Confetti, glowsticks, moshpits, brute riffs en een vrachtwagen vol knorretjes: alles zat erin.

Brute muziek met een vleugje humor

De locatie? De vertrouwde Popcentrale – een zaal die qua sfeer én formaat de perfecte match was voor dit feestje. Op de line-up alleen maar acts die feilloos aansloten bij het thema: gore, grind en alles wat daar smakelijk bij hoort.

Centrale ingrediënt van de avond: goregrind – een subgenre van grindcore waar de nadruk net zo hard op smerigheid als op humor en feest ligt. Precies dus wat Dordt op een zaterdagavond nodig had.

En wie nodig je dan uit? Uit het hoge Noorden kwamen de goregrinders van Perianal Abscess, uit het zonnige Zuiden de grindpunkers van De Stoeptegels, en vanuit het verre België de vogel-slammers van Volière. Samen goed voor een line-up waar je trommelvliezen van gaan flapperen én je dansspieren van jeuken.

Knorretjes en confetti

Perianal Abscess trapte de avond af en knalde er meteen snoeihard in. In de metal heb je herrie… en je hebt HERRIE. Deze drie man vallen zonder twijfel in die tweede categorie. Denk: laaggestemde gitaren, een snaredrum die klinkt alsof iemand op een prullenbak ramt, en gepitchshifte vocalen die zelfs Google Translate niet kan volgen. Resultaat: een muur van geluid waar je óf op beukt, óf onder verpletterd wordt.

Daarna was het de beurt aan De Stoeptegels om te laten zien wat Brabant te bieden heeft. Antwoord: catchy punkriffs, grindcore-uitbarstingen, diepe gutturals en een vleugje knor. En dat allemaal met een flinke dosis feest. Hun vaste mascotte Bob de Stoeptegel zat uiteraard ook weer trouw achter de merch-tafel.

Op drums geen oude vertrouwde Mika, maar invaller Joris van death-metal band Damnation, die alles knetterstrak neerlegde. De band speelde een mix van oud en nieuw werk – inclusief een teaser richting hun derde tegel-album! Dus: hou die socials in de gaten.

Toen was het tijd voor de Belgische vrienden van Volière. Vier kerels van middelbare leeftijd in vogelpakken die nummers brengen met titels als Flying Cletus, Spicy Slambal en Quack Sabbath. Klinkt fout? Klopt. Klinkt geweldig? Ook dat.

Hun show was een mix van logge slams, vogelgeluiden en happy hardcore-intermezzo’s. Je kon er niet níét op meebewegen. Elke keer dat ik ze zie, bewijzen ze dat ze een garantie voor feest zijn – en hopelijk vliegen ze nog vaak de Noordergrens over.

Tot slot natuurlijk de hoofdact en feestvarkens zelf: Rectum Stretchers. Zij maakten van hun releaseparty een waar slagveld van nepbloed, confettikanonnen en moddervette goregrind. Brute vocalen, ranzige teksten en een interactie met het publiek die even chaotisch als gezellig was. Biertjes vlogen over de bar, moshpits bleven draaien en de band bewees dat ze meer zijn dan alleen een jonge belofte.

Ze doen denken aan een frisse, puberale versie van Rompeprop – en dat bedoel ik als compliment.

Conclusie

Goredrecht was een knaller van een avond. De organisatie strak, de bands bruut én feestelijk, en de zaal lekker vol. Als dit de eerste editie was, mag Dordrecht zich schrap zetten voor meer – en Popcentrale alvast succes wensen met het opruimen van de laatste confettisliertjes.

Line-up

• Perianal Abscess
• De Stoeptegels
• Volière
• Rectum Stretchers

Het wemelt van de kleine festivals in Nederland. In het weekend van 6 september waren er maar liefst 11 festivals op dezelfde dag, en ook dit weekend staat er weer een klein festival op het programma. Pulverizer Metalfest, gehouden in de lokale metalheadquarters van Uden: De Pul. Er staat tegenwoordig regelmatig metal op het programma in Uden, maar een line-up zoals deze zagen we nog niet eerder. Met 9 bands, die elk een half uur speeltijd hebben zonder pauze, beloofd het een pittige avond te worden. Blijft de Pul wel heel? We gaan het zien! 

DEEPROOT

DEEPROOT was het afgelopen jaar de verassende nieuwkomer, en zoals het met relatief nieuwe bands gaat, zijn de bandleden nog niet helemaal definitief. De band is al een tijdje drummerloos. Gelukkig wordt die duty vandaag vervuld door de drummer van een van de andere bands: Sapphyr. Een klein voorproefje van de liefde voor de community, het familiegevoel en de samenhorigheid die deze avond centraal lijkt te staan. Waar Stonehenge een familiereünie voor de wat oudere metalhead was, is Pulverizer vanavond vooral een feestje voor de coremunity. Ook Casper van Changing Tides komt nog even meedoen op het podium, want waarom niet. Ondanks de wisseling van bandleden is de band niet gestopt met schrijven van nieuwe muziek; vandaag staat er ook een nieuwe track in de set. ‘Remina’ biedt meer dan genoeg leuks om naar uit te kijken, dus hou de socials van de band in de gaten. 

DEEPROOT opent hun set overigens sterk met Shadow, en knalt er in hoog tempo de tracks van hun debuutplaat doorheen. Sten spoort het publiek aan om los te gaan, maar er moet (zo blijkt later) eerst nog wat bier in, voor de sfeer er in komt. De trouwe moshers vooraan doen overigens hard hun best. Aan DEEPROOT ligt het niet; met een strakke show en het meeschreeuw momentje bij Mimic hebben ze er alles aan gedaan om hun half uur goed te vullen. More please!

ENMA

ENMA voelt tussen alle core bands een beetje als een vreemde eend in de bijt. Een beetje zoals kaas in je sushi – wel lekker, maar het hoort eigenlijk niet. De Pul is vanavond opgedeeld in twee zalen, en het helpt de band dat er in de kleine zaal veel minder mensen kunnen. Lekker intiem. Met hun gruny progressive metal is dat denk ik ook een goeie setting voor ENMA. Het is geen muziek om keihard op te moshen of te headbangen, het is vooral luister muziek. Van hun debuutplaat Apathy Awakened uit 2022 horen we als eerste Enigma en daarna de titeltrack van het album, voor we overgaan naar de laatste single van de band, ‘Obsidian’. ENMA live is wat rauwer dan op album, en dat werkt goed voor deze ‘toch net iets zwaardere’ track van de band. Maar het contrast met DEEPROOT hiervoor en Braces hierna is groot. Niet alleen in heftigheid van de muziek, maar ook in de energie van de band op het podium. De zanger en bassist doen hun best een vette show neer te zetten en het publiek te betrekken, maar of het door de ingewikkelde gitaarpartijen komt of gewoon onzekerheid, de rest van de band blijft hierin nog wat achter. 

Braces

Van de progressieve tonen van ENMA naar de hardcore van Braces. De crowd is inmiddels warm, en de moshpit komt iets meer op gang. Mag ook wel. De energie op het podium is moeilijk anders te matchen. Want Braces gaat hard. Hun nieuwste album Hostile Territory kwam op 18 september uit. We hadden van dat album al een heel aantal tracks gehoord, en vanavond komen die natuurlijk ook allemaal aan bod. Voor de mensen die deze singles nog niet hadden gehoord; tijdens de track Dog&Bone (die overigens een hele leuke videoclip heeft op YouTube), worden we geïnstrueerd om de tekst mee te kunnen schreeuwen. Daar is eigenlijk geen instructie voor nodig, want ook hier is duidelijk dat mensen de nummers kennen. Het is dan ook vooral een familiefeestje, en zo zien we de zanger van AKUMA even later op het podium springen voor een nummertje. Het is ook het eerste optreden in een rij van 3 voor gitarist Bas. Die staat vanavond met zowel Braces als AKUMA als Changing Tides op het podium. Waarom ook niet. 

Inferum

Van hard naar harder, en misschien wel hardst. Ik heb Inferum inmiddels een keer of 3 live gezien en de show van de mannen uit Brabant verbaasd toch elke keer weer. Met hun mix van progressieve deathmetal en groovy, bijna djent riffs, met de nodige breakdowns, voelt aan de ene kant als een vreemde eend in de bijt, en aan de andere kant als super logisch. Want hard is Inferum absoluut. Ze weten ook een interessante show neer te zetten om naar te kijken. De bassist staat als een soort zombie, uitdrukkingsloos voor zich heen te staren. Waar dat bij de ene band betekent dat ze juist GEEN show neerzetten, is het bij Inferum allemaal een act. Op het moment dat er geheadbangt kan worden, gaat hij daar vol in mee, en op het moment dat hij met zijn rug naar het publiek staat om contact te zoeken met de drummer zien we dat hij toch echt een maskertje op heeft. Het draagt bij aan de bijna demonische vibe die de band neerzet op het podium. Ook de frontman lijkt bezeten te zijn; in een constante squat houding krijst hij de ene na de andere lyric eruit. Om vervolgens in een kort praatje met het publiek tussendoor te bewijzen dat ook hij gewoon een maskertje op heeft. Afgelopen weekend kwam ook van Inferum een nieuwe plaat uit, MUSTH. Het stukje atmospheriche instrumental wat ze deze avond tussendoor ten gehore brengen, lijkt regelrecht hiervandaan te komen; er staat een aantal interessante interludes op de plaat. Overigens speelt Inferum vanavond niet alleen maar nieuwe nummers; ook Autophagia van hun vorige album komt aan bod. 

Reformist

Het tempo blijft hoog liggen deze avond, en na een rondje headbangen bij Inferum is het bij Reformist dan toch weer tijd voor een mosphitje. Voor het grote podium is daar meer dan genoeg plek voor – het blijft aardig leeg vooraan, terwijl de zaal toch echt goed vol staat. Een paar fanatieke moshers blijft overigens de hele avond goed hun best doen, zo ook bij Reformist. Het optreden van Reformist wordt gestart met een duidelijke boodschap van zanger Freek; hij wil dat iedereen zich veilig voelt, en hij gaat er persoonlijk zorg voor dragen dat dit ook zo blijft. Deze boodschap heeft ongetwijfeld te maken met de geluiden van verschillende festivals afgelopen zomer, waar met name vrouwen niet even goed behandeld zijn door hun mede metalheads. In de metalcore en de hardcore hebben bands vaker een hele positieve en inclusieve boodschap, maar het is mooi deze zo direct van Reformist te horen. Naast deze positieve boodschap is Reformist ook gewoon een hele blije band; we zien dan ook genoeg glimlachen voorbij komen op het podium vanavond. 

Ook deze band heeft recent een nieuwe plaat uitgebracht, Voyages. Mental health issues is een van de thema’s op deze plaat, en we horen onder andere de title track en The Rift voorbij komen in de set vandaag. Natuurlijk hoort ook Refraction in het lijstje. Overigens kost het Freek nog steeds wat moeite om de clean stukjes van die plaat meteen goed neer te zetten, maar na een kleine hick-up zijn ook deze partijen krachtig. En over zang gesproken; als Sten ergens is dan kan je er de donder op zeggen dat hij ook even op het podium springt. Het verbaast mij dan ook niets dat hij even het podium opklimt om een nummertje mee te doen. Familie is en blijft familie! 

Akuma

En van de ene naar de andere familie. Akuma is een muzikaal collectief, wat steeds uit andere samenwerkingen bestaat. Die zien we dan ook allemaal terugkomen op het podium, en ook hier staat Bas weer op het podium om de gitaarpartijen te verzorgen. Waar het feestje nog los moest komen eerder op de avond, is het feest nu echt begonnen. De kleine zaal is eigenlijk te klein voor deze band. Dat wordt nog eens versterkt door het feit dat ze opblaas zwaardjes hebben meegenomen, wat er voor zorgt dat het binnen no-time een enorme teringbende is in de zaal. De frontman trekt iemand op het podium om hem te laten crowdsurfen, en dat is het startsein voor nog meer chaos, waarin hij zelf ook de pit instapt om mee te doen. Als de Pul ergens door kapot ging vanavond, dan was hier in ieder geval het begin! 

In hoog tempo (want het blijft toch maar een half uurtje) knalt AKUMA de tracks van hun debuutalbum Heresy of Horror eruit. Na de opening met I’D Rather Be, volgen onder andere Sin OV en Now Will Pass. En met het uitdelen van de zwaardjes kon natuurlijk maar een track gepaard gaan: Violence with Consent. Het is duidelijk dat AKUMA komt om een feestje te maken, en daar werd gretig gebruik van gemaakt. 

Sapphyr

Sapphyr heb ik persoonlijk nog niet eerder live gezien, en ik weet niet precies wat ik bij een show van deze band kan verwachten. Nog meer violence, blijkt. De zanger lijkt zich op het optreden voor te bereiden door zichzelf even boos te maken op het podium. De aggressieve energie zorgt ervoor dat Bombard meteen keihard binnenkomt als ze beginnen. Overigens is ook dit een act, want tussendoor loopt ook hij constant met een glimlach op z’n gezicht en oog en aandacht voor het publiek. Deze band heeft nog maar 4 singles online staan, maar die zijn wel direct keihard opgepakt door allerlei online kanalen. Zo kwam Book of Toth ergens voorbij als zwaarste breakdown riff, and for good meassure. 

De band speelt naast Bombard, Basileus Rise, Book of Toth en Sapphire ook nog nummers die niet uitgebracht zijn. Helaas speelt de band met in-ears en heb ik dus geen setlist van vanavond, maar ik heb de hoop dat deze nieuwe tracks ook snel op een nieuwe plaat terecht gaan komen. De zwaardjes die bij Akuma waren uitgedeeld, passen ook prima bij de muziek van Sapphyr – het zorgt in ieder geval voor een gezellig pit waarin dit keer ook een zwaardvecht sessie plaatsvond. En, natuurlijk moet Sten ook hier even het podium betreden!

Changing Tides

Vorige week zagen we Changing Tides al op Wildman Fest, vanavond staan ze in Uden. Deze band gaat hard. Het verbaast me dan ook dat Changing Tides op het kleine podium staat, en niet op het grote podium. Het voordeel daarvan is wel dat het meteen zo vol staat, dat je haast niet meer kan bewegen. De mannen op het podium vinden het duidelijk heerlijk, en staan zelf ook met een big smile te stralen. De zwaardjes van AKUMA zijn nog steeds niet allemaal stuk, en ook bij Changing Tides komen ze weer naar voren. Net als de mensen, die na oproep van zanger Kasper gevraagd worden om te komen stagediven en crowdsurfen. Aan die oproep wordt massaal gehoor gegeven, en de ene na de andere crowdsurfer wordt de zaal uitgetilt. Dat zorgt ook meteen weer voor iets meer ruimte in de pit; handig! Overigens roept de bassist een paar nummer in hun set ‘Ik weet dat je nu niet meer met het OV naar huis kunt als je hier nog staat, dus je kan net zo goed helemaal los gaan’ (of iets in die trant). De band heeft er zelf duidelijk heel veel zin in, en het publiek net zo. 

Changing Tides kwam eind vorig jaar met hun album Amidst the Gray, en zit nog midden in de promotie voor die plaat. Natuurlijk horen we vandaag ook Nihilist, maar verder zijn het vooral nummers van de laatste plaat. Op die plaat stond ook een aantal features van andere muzikanten, onder andere Adam on Earth. Die is vanavond niet aanwezig, maar er zijn genoeg andere metalcollega’s die deze rol goed kunnen vervullen. Freek van Reformist bijvoorbeeld, maar ook de zanger van Akuma komt nog even zijn muzikale krachten laten horen. Ook wordt de mic aan een paar fans gegeven, die hier dankbaar (en voor ons gelukkig talentvol) gehoor aan geven. Again; Een grote familie! 

Torn From Oblivion

Na de chaos van Changing Tides, die de kleine zaal van de Pul letterlijk op z’n kop hebben gezet, zijn we aangekomen bij de laatste band van de avond. Ook Torn From Oblivion bracht dit jaar een EP uit. Transcend kwam uit in Maart, en alle nummers van deze plaat komen vanavond ook aan bod. Er staan echter nog twee andere tracks op de setlist vanavond die me niet direct bekend voorkomen, dus of die nou heel oud zijn of juist heel nieuw durf ik niet te zeggen. 

Josh (van Sugar Spine) en Mees hebben al vaker samengewerkt, dus het is geen verassing dat Josh nog even mee komt doen tijdens de set van Torn. Met een moe, maar voldaan gevoel gaan wij ondertussen beginnen aan onze tocht naar huis. Met de auto gelukkig, want Changing Tides had gelijk. Uden is tof, de avond was geweldig, maar het is nog wel een best eindje terug naar Noord-Holland! Toch jammer om te zien dat de metalscene in Brabant zoveel levendiger is dan hier! 

Check hieronder de foto’s

Nationale Metaldag. Zo hebben we 06 september 2025 maar gedoopt, want er waren maar liefst 9 festivals en minstens 11 events op deze dag. De Nederlandse Metalscene gaat hard! Misschien iets TE hard, want als je zoveel organiseert, op zo veel verschillende plekken, dan betekent dat ook dat de Nederlandse metalhead moet kiezen waar ze heen gaan, en dat je bij alle events wellicht NET iets minder mensen kan verwachten, dan je misschien had gehoopt. Voor Wildman Metalfest was dit echter geen issue; toen de deuren om 14.00u open gingen in Dronten, stond er een rij, en vanaf het eerste optreden tot de laatste band was de zaal in Nirwana goed gevuld. Met recht een geslaagde eerste editie. En wij waren er natuurlijk bij!

Suicide Prophet

Met het risico dat door deze bandnaam deze post het misschien minder goed doet (elke keer als ik deze bandnaam intyp op Instagram krijg ik de melding dat ik ook hulp kan zoeken): Suicide Prophet trapt de middag af. Het zijn in de regio wellicht local legends, en ze hebben al vaker op het podium in Dronten gestaan. Afkomstig uit het nogal gelovige Kampen, maakt Suicide Prophet vooral muziek om een beetje tegen het zere been van mensen te schoppen. Hard. Hoewel we vandaag geen crowdkills zien in de pit, is de muziek van Suicide Prophet absoluut moshpit muziek. Ik leerde de band kennen toen ik hun singel Transcending Powerlessness reviewde voor MetalFromNL. Toen schreef ik dat het zeker wel potentie had, maar dat het nog wel een beetje klonk als een band in een begin stadium. Inmiddels is de band dat stadium ontgroeit, en pakte ze niet alleen de winst in de voorronde van de Wacken Metal Battle maar speelden ook al op een heel aantal vette podia. De band zet vandaag een energieke show neer, die goed ontvangen wordt door het publiek. Geen enkele moeite om wakker te worden met deze groovende hardcore. In de set verschijnen overigens veel meer nummer dan er op de EP uit 2023 terecht zijn gekomen. Dat betekent ongetwijfeld dat we binnenkort nieuwe muziek van de mannen mogen verwachten, dus geef ze een like op social en houd ze in de gaten!

Black Rabbit

Black Rabbit hebben we al vaker gezien voor MetalFromNL, en het is elke keer goed. Deze band steekt daar dan ook heel veel tijd in. Alles moet kloppen aan hun project; van aankleding op het podium, tot het in de puntjes uitwerken van de tracks en hun setlijst. De balans klopt, de uitstraling klopt, het geluid is top en tja, met tracks als Malevolent Glare en Hollow Eyes kan je eigenlijk niet misgaan. De verassing van de laatste EP van de band, To Be Alive to Walk this Earth, That is my Curse, wordt ook gewoon in hun 45 minuten durende set meegenomen. Dapper om zo’n rustige break in je set te gooien, maar het werkt prima en zorgt net even voor een stukje rust voordat de band er weer keihard inknalt met Rancid Taste. Vervolgens sluit de band af met Descending en eindigt met Taken By the Devil. Aangespoord door de intense blikken van Jelle en Hidde kost het het publiek bijzonder weinig moeite om een moshpitje te beginnen in Nirwana vanmiddag.

Aran Angmar

Na Black Rabbit een band die ik tot op heden nog niet eerder live had mogen zien: Aran Angmar. Technisch gezien niet helemaal een Nederlandse band, want iedereen behalve de zanger woont momenteel in Italie. De van oorsprong Griekse gitarist Stavros is het brein achter deze trve symphonische black metal band, en zijn invloed uit mede-Griekse band Rotting Christ is duidelijk hoorbaar in zijn muziek. Als fan van die band vind ik het dus totaal niet erg om Aran Angmar live te zien vandaag; het helpt dat Stavros glorious metalhaar heeft waar hij graag gebruik van maakt op het podium. Zanger Jesse is wel een echte Nederlander, al kunnen we dat vandaag door zijn outfit en bebloede gezicht op het podium nauwelijks herkennen. Ook zijn ultra lage, bijna demonische grunts doen on-Nederlands aan. Er is natuurlijk een reden dat hij bij deze (stiekem toch) internationale band is gevraagd. Aran Angmar kwam in maart met hun derdede album Ordo Diabolicum, en is nog steeds bezig met de promotie van deze plaat. Ze spelen echter vooral nummers van hun eerdere twee releases, al kunnen ze natuurlijk niet om Ordo Diabolicum en wat mij betreft de beste track van dat album, Vae Victis heen. 

Loyalty Ends Here

Terug naar bands die we al wel veel vaker live hebben zien spelen: Loyalty Ends Here. Toch is dit optreden spannend voor de band. Het is namelijk het eerste optreden met nieuwe gitarist Ian Smeets, eerder bekend als bassist van Black Rabbit en ook als gitarist in Depraved Will. Achteraf horen we dat Ian de set van vandaag in een week heeft ingestudeerd; dat zegt direct iets over de skills van deze man! Op het podium is te zien dat Ian al helemaal is opgenomen in de band. De interactie met de andere bandleden is goed, en Ian zelf is het hele optreden een groot blij ei. Tenzij hij grim kijkt natuurlijk. Want dat hoort erbij, als je in een metalband speelt. 

Richard geeft halverwege aan niet helemaal in zijn hum te zijn tijdens het optreden, en draagt de track ‘The Darkest Red’ op aan een vriend van hem. Na het optreden horen we waarom. Er is tijdens het optreden van Aran Angmar iemand uit het publiek in elkaar gestort en gereanimeerd door bezoekers die het toevallig zagen gebeuren. Direct na het optreden van Loyalty wordt gemeld dat de man met hartslag is afgevoerd naar het ziekenhuis. Gelukkig kan later op de dag ook worden medegedeeld dat hij weer bij kennis is, en dat het goed met hem gaat. Maar het was wel even echt heel erg schrikken voor de mensen die het zagen gebeuren, en zeker ook voor Richard, die deze man persoonlijk goed kende. Het getuigt van de bands professionaliteit dat deze heftige gebeurtenis geen invloed heeft gehad op hun set, en dat de bezoekers er niets van hebben meegekregen, ondanks dat de hele band het had zien gebeuren. Hulde overigens aan de mannen van METALCAFE Hilversum, die het zagen, en direct actie hebben ondernomen. Ze hebben daarmee zijn leven gered. 

TerraDown

We blijven in het rijtje van Wacken Metal Battle winnaars, want niet alleen Loyalty Ends Here is een ex-winnaar, ook de volgende twee bands hebben die eer gehad. Voor TerraDown is het wel al wat langer geleden dat zij op Wacken Nederland mochten vertegenwoordigen. Inmiddels is de band een album en een paar EP’s verder, en komt er later dit jaar nog meer nieuwe muziek van de band uit. Deze band uit Brabant (waarom komen daar toch alle goeie bands vandaan?) heeft de afgelopen tijd haar sporen meer dan verdiend met onder andere een tour met Cradle of Filth en diverse andere toffe voorprogramma’s. Met tracks als Checkmate en de nieuwe Accept Your Fate zet TerraDown mensen aan het denken. Tenminste, als je thuis naar de teksten gaat luisteren. Hier in Nirwana vandaag willen we vooral genieten van de tomeloze energie van de frontman, en onze hoofden meebewegen met de groove. 

Nephylim

Ook Nephylim heeft vandaag een nieuw bandlid te presenteren. Lorenzo vervult tegenwoordig de taken op de bas. Hoewel de set rustig begint met de emotionele klanken van het tweeluik Travail, komt de stemming er goed in bij Fractured Existence. Dat zien we ook terug in zijn performance. Tijdens Travail moet Lorenzo nog een beetjeOok staat natuurlijk de misschien wel grootste hit van Nephylim, Withered, op de setlist. Gelukkig sluit de band af met het nieuwe Inner Paradigm, want dat zou toch ook best wel eens een van mijn favoriete tracks van de band kunnen zijn. Voor de mensen die Nephylim al wat langer volgen, werd er ook nog even een uitstapje gemaakt het album wat uitkwam in het Corona tijdperk. Hoewel die wellicht minder aandacht heeft gehad dan had gemoeten, staan daar ook zeker een paar pareltjes op, naast The Bitter Inheritance die vandaag aan bod komt. Check ook zeker dat album even op Spotify.

Changing Tides

Een van de grotere namen, zeker op deathcore/metalcore gebied, is Changing Tides. Na een uitverkochte albumrelease show in 013 Tilburg, zijn deze gasten niet te stoppen en speelden ze deze zomer op Roosendaal Open Air en een heel aantal andere vette shows. En hoe vaker ik naar Nihilist en Louder than Words luister, hoe beter het wordt. En het was al heel goed. Dat bewezen ze vorig jaar, toen ze de tent op Jera on Air vol kregen voor hun live videoclip. Naast dat ze hele goede muziek uitbrengen is Changing Tides vooral heel leuk om live te zien. Dat komt met name door Casper, die elke show als een blij ei met een enorme glimlach op zn gezicht over het podium heen stuitert. En zoals gebruikelijk in de core-scene, als je fans ziet in je publiek die de teksten kennen, dan geef je hun de mic. Wat maar weer bewijst dat Metalheads helemaal niet groot en scary zijn; eerder lief en knuffelig. Tenzij ze in de pit staan, want die gaat er bij Changing Tides ook vandaag in Nirwana toch een heel stuk harder aan toe dan bij de andere bands. 

Cryptosis

De headliner van deze eerste editie van Wildman Metalfest is een van de grootste aankomende bands van Nederland van het moment. En als het aan ons ligt, waarschijnlijk binnen een paar jaar groot genoeg om de Europese zomerfestivals te spelen. Hopen we. Want man man man wat is Cryptosis goed. Op het kleine podium van Nirwana kunnen ze natuurlijk niet hun grote productie meenemen, zoals we die zagen bij hun album release show in Metropool. Maar met twee verrijdbare schermen en rookmachines in plaats van pyro, kom je een heel eind. Dat extra stukje aandacht voor show, maakt de avond net even iets meer magisch. Tel daar bij op dat je met drie man op het podium als publiek ALLES ziet en dus als muzikant nog een stapje verder moet gaan. Bij Cryptosis zit dat dik in elkaar. En, special treat voor de bezoekers van Wildman Metalfest; ze spelen vanavond hun laatste album Celestial Death integraal. Dat betekent dat ze starten met mijn favoriete track van het album, Faceless Matter. Natuurlijk is hun speeltijd dan nog niet om, want als headliner spelen ze natuurlijk een uur, en niet slechts 45 minuten. Mijn batterijtje was echter leeg, dus hoewel ik op de setlist kon zien dat ik Transcendence als afsluiter aan mij voorbij moest laten gaan, heb ik niet de hele set afgekeken. 

Al met al

Wat een geslaagd feestje. De zon scheen, er was een BBQ en een eettentje geregeld, het was druk, het was gezellig, kortom; het was feest! De allereerste editie van Wildman Metalfest was een meer dan geslaagd feestje, van top tot teen goed verzorgd (check de foto’s, zelfs aan aankleding was gedacht). 

Stay tuned, want behalve dit verslag komen er ook nog wat videos van het festival online, dus hou dat in de gaten! En wie weet, tot volgend jaar, voor editie twee! Dat wil je niet missen!

Check hier de rest van de foto’s

Het is inmiddels een begrip in Zaandam. NH Metalfest Metalfest. Georganiseerd door een oude rot in het vak, Dennis Jak, zijn we inmiddels aanbeland bij alweer de 6e editie, misschien zelfs stiekem wel de 7e keer als je de special edition meetelt. Hoe dan ook; een avond NH Metalfest staat altijd garant voor gezelligheid, en toffe bands uit de omgeving. Die omgeving wordt steeds ietsjes breder, met deze keer ook een Vlaamse band op het programma. Wij waren erbij, en deden verslag!

Mutator

De eerste band van de avond is de band rondom gitarist Alex Mulder; Mutator. Deze band heeft net hun debuut plaat uit, en heeft sinds kort een nieuwe drummer. Met “Excessive Rage” in hun achterzak speelt de band vandaag vooral nieuwe nummers in hun half uur durende set. De band bestaat al wel wat langer, maar zoals nou eenmaal hoort in de scene – verschillende bandwisselingen maakten dat het nog even duurde voordat de plaat uitkwam, en ze eindelijk op het podium konden verschijnen bij NH Metalfest. De band heeft duidelijk nog wat meer live-ervaring nodig, want er ontstaan af en toe toch wat akward stiltes, met name tijdens het omstemmen voor het laatste nummer van de set. Ook de interactie met het publiek is iets waar nog aan gewerkt kan worden; na een onwennige opkomst, duurt het twee nummers voordat de frontman iets tegen ons zegt. Dat gezegd hebbende; aan gitaar solo’s van Alex geen gebrek, al zijn het met name de melodische riffs van het oudere nummer Crystal Mountain waar ik vrolijk van wordt. Al zou het qua geluid geen kwaad kunnen om een tweede gitarist in dienst te nemen. 

Gutslasher

De tweede band van de avond zijn de lokale bekenden van Gutslasher. Frontman Stefan is de drijvende kracht achter The Metal Jam, de regelmatig terugkerende jamavond in De Groote Weiver, die door bands en mensen van het hele land bezocht wordt. Zo goed bezocht zelfs, dat Headless Hunter er een track over schreven. De laatste keer dat wij Gutslasher zagen was ook tijdens The Metal Jam Presents, de bandavond van de gelijknamige organisatie. Dat was toen het eerste optreden van de band, en man, wat is deze band gegroeid! Er staat nog een demo van de band op Spotify maar eerlijk, je kunt het beter NIET luisteren, want de band is live inmiddels zo ontzettend veel beter! In gesprek met Stefan na hun optreden werd duidelijk hoe dat komt; de band zit regelmatig bij elkaar, om optredens van onder andere Cannibal Corpse te bekijken, waarbij driftig aantekeningen worden gemaakt over wat wel en niet werkt. Dat blijkt goed te werken, want er is weinig aan te merken op de set die de band vandaag neerzet. Naast het feit dat hun songs en set goed in elkaar zitten, heeft de band ook nagedacht over podium aankleding; ze hebben zelfs covers voor de amps met hun logo erop! Het plezier op het podium zorgt misschien nog wel voor de nodige schoonheidsfoutjes, maar liever dat, dan saaie standbeelden. I was impressed. 

Abrupt Demise

Voor de volgende band wijken we iets verder van regio Zaandam af, hoewel we nog wel in het Noorden van Nederland blijven. De deathmetal band Abrupt Demise komt uit het Overijsselse Steenwijk, en is de band van maar liefst twee van de organisatoren van Stonehenge Metalfest; Marc Ouwendijk en Rene Brugmans. Ook gitarist Ardy de Jong hebben we vaker gezien, zowel op Stonehenge met Rotten Remains als hier op het podium in de Flux met zijn band Anarchos. En om het plaatje dan compleet te maken, bassist Jos speelde een maand geleden nog met Marc mee tijdens het optreden van Condolence. Met recht oudgedienden dus. Ook hier meer dan voldoende plezier op het podium. Met name Jos gooit er regelmatig een ‘ joehoe’ of ‘hoi’ doorheen in de backingvocals, en staat te dansen terwijl de rest van de band hele serieuze deathmetal probeert te maken. Gelukkig nemen ze zichzelf absoluut niet serieus, gezien de lachende gezichten over en weer. Al had ik met titels als Cannibal, Murder Spree en  Human Mince misschien ook niet anders verwacht. De band bracht vorig jaar overigens nog een EP uit, Bathe in Blood, waar Flatlined en Hate Me opnieuw voor zijn opgenomen. Check deze zeker even op Spotify. 

Mordkaul

Mordkaul is de Vlaamse band van vanavond, en het is duidelijk dat ze al heel wat podia versleten hebben. Helaas voor de band krijgen ze de meegebrachte lichtshow niet aan de praat, en loopt de avond daardoor ook direct uit. De band is hier in de regio waarschijnlijk minder bekend dan de voorgaande bands, en dat betekent dat ze het met de ‘Dutch Decease” moeten doen. Nederlands staan stil, en bewegen hooguit met hun hoofd, om aan te geven dat ze je muziek tof vinden. Tenzij ze je kennen, want dan is het pitten vanaf het eerste moment. Het lijkt voor de band weinig uit te maken; ze zetten een hele professionele show neer, met glorious headbanging van de bassist. Gaandeweg de set zien we steeds meer telefoons verschijnen die het optreden van de Vlamingen vastleggen; het wordt wel degelijk gewaardeerd! Terecht ook; het geluid is super goed, de nummers zijn sterk, zeker wanneer we bij The Widow Black wat Oosterse invloeden terughoren. De band komt binnenkort met een nieuw album, daarvan spelen ze vanavond alvast de title track. Wat precies de titel was, ben ik helaas vergeten op te schrijven, maar dat ik het een vette track vond, was zeker!

The Monolith Deathcult

Na de toch wat serieuzere band Mordkaul naar The Monolith Deathcult, die hun muziek heel serieus nemen maar zichzelf misschien wat minder. Deze band heeft een druk weekend voor de boeg, want ze sluiten vanavond af in Zaandam, maar staan morgen zowel in Tilburg (Tilburg Metalfest) als in Geesteren (Weiland Fest) op de poster. Je moet er wat voor over hebben, Nationale Metaldag. Ik ga al stuk bij de soundcheck van de band. De linecheck wordt gedaan met een backingtrack, waar de meest veneukte versies van klassiekers ten gehore komen. Van Raining Blood tot Walk, Thunderstruck en Sweet Child of Mine, elke keer weet de band weer een verassende verkeerde noot of verkeerd akkoord erin te gooien, net zo dat het wel herkenbaar blijft, en ook totaal kut is. Prachtig. Als ze hier ooit een album van uitbrengen, koop ik het meteen. 

Gelukkig bewijst de band als ze eenmaal echt met hun set beginnen dat het niet alleen maar fun en games is, maar dat ze vooral komen om serieuze muziek te maken. In hoog tempo gaan de mannen door hun set heen, en wellicht met dank aan geluidsman Jan-Willem is dit het beste geluid wat we tot nu toe in de Flux hebben gehoord. Dat moet ook wel, als je zoveel lagen synths in de backingtrack laat meelopen. Hoewel vanwege het tijdstip niet iedereen meer in de zaal staat aan het einde van hun optreden, zijn ze met recht een waardige afsluiter van weer een mooi NH Metalfest. 

De volgende editie van NH Metalfest staat gepland op 07 november 2025. Ten Ton John, Remain Untamed, Massive Assault, Everything Decays en Carrion betreden dan het podium in de Flux. Ben jij er bij?

Check hieronder de rest van de foto’s:

Wat een dag! Zaterdag 6 september was door de overvloed aan metal-events omgedoopt tot Nationale Metaldag door MetalFromNL. Met maar liefst negen festivals en elf andere events, was het een uitdaging om een keuze te maken. Wij waren op drie festivals aanwezig, en één van onze stops was het gemoedelijke Weiland Metalfest. In het Overijsselse Geesteren bracht de vierde editie van dit festival een sterke line-up met lokale helden en een mix van gevestigde en opkomende namen, wat zorgde voor een energieke en feestelijke sfeer.

Zen Disdain

Zen Disdain opent het festival. De regionale band won de Calluna Metalbattle en opende daarmee Calluna Metalfest 2024. Vandaag laten ze ook in Geesteren zien wat ze in huis hebben. Frontvrouw Zoya laat brute grunts, operazang en alles daartussen horen. Het drumwerk kende wat schoonheidsfoutjes, maar de energie en het speelplezier maken veel goed. Met enthousiasme en humor praat Kilian de set aan elkaar. Zen Disdain is de enige band van de dag met clean vocals, maar weet het publiek moeiteloos vast te houden.

As Humanity Fails

As Humanity Fails zet Geesteren op z’n kop. Zanger Gerco vertelde vooraf dat dit pas hun tweede show is, ondanks vijf jaar samen als band. Na jaren van vooral gezelligheid, en minder schrijven, was er eindelijk genoeg materiaal voor een optreden. En dat werd er één vol chaos. Twee mannen met rode fakkels openen de show, gevolgd door een klapstoel, een klaptafel die het publiek in gaan en een flinke dosis gekte. De muziek is een mix van Gutalax, doom, slam en pure herrie. Het publiek kijkt geboeid toe: sommigen genieten zichtbaar, anderen proberen de gepresenteerde chaos te verwerken.

Vidarr

Vandaag heb ik zelf een ‘double duty’, het schrijven van een review voor MetalFromNL maar daarnaast ben ik ook mee met de mannen van Vidarr voor de merchandise. Vidarr heeft de afgelopen jaren al flink wat opgetreden, ze werken op dit moment hard  aan nieuw materiaal voor hun album. Met Jillis nieuw achter de drums wordt het publiek ook verrast met drie nieuwe nummers. In het publiek spotten we Daan, die zichtbaar trots zijn oud-bandgenoten komt supporten. Voor het einde van de show haast ik mij terug naar de merchstand. Ik krijg hier veel positieve reacties te horen op het optreden van Vidarr. 

De support voor de lokale bands is overduidelijk: er wordt veel interesse getoont in de merchandise, van álle acts. De sfeer is gemoedelijk, de betrokkenheid is groot. Support your locals is hier geen loze kreet, maar een zichtbaar motto.

Written in Blood

Written in Blood is inmiddels al begonnen voor ik bij de merchstand weg kan om foto’s van hen te maken. De band staat als een strakke deathmetal-eenheid op het podium. Er is duidelijk aandacht besteed aan performance en presentatie: overtuigend en strak. Muzikaal brengen ze een zware, lompe deathmetal sound met melodieuze riffs en hier en daar een fijne gitaarsolo. Voor wie dit gemist heeft of nieuwsgierig is geworden: de band speelt binnenkort in het voorprogramma van God Dethroned op 3 oktober in Vera, Groningen. Wij van MetalFromNL zijn er in ieder geval bij!

Mouflon

Daarna is het tijd voor Mouflon. De energie van frontman RJ werkt aanstekelijk en slaat snel over op het publiek. De band brengt een harde mix van deathmetal met duidelijke doom- en sludge-invloeden. De set van Mouflon overtuigt zowel op technisch vlak als in energie, en laat zien dat de band een vaste waarde is in de deathmetal-underground. 

Rotten Remains

Rotten Remains heeft vandaag een thuiswedstrijd. Wie bekend is met Boer Jan in Geesteren, kent ook deze band. Naast een optreden op Stonehenge dit jaar, zijn ze al jaren een begrip in de regio en daar inmiddels ook buiten. Rotten Remains brengt een set vol old school deathmetal-covers en weet het publiek moeiteloos mee te krijgen. Tijdens Pull the Plug van Death schreeuwt de zaal uit volle borst mee. Er wordt enthousiast geheadbangd en gepit, en zoals altijd weet Rotten Remains er een feest van te maken.

Verderbnis

Hierna is het de beurt aan Verderbnis, de enige black metalband en buitenlandse band van vandaag. De heren komen uit Kassel, Duitsland. Het is niet hun eerste optreden in Nederland, in maart van dit jaar kwamen de heren met Leaves’ Eyes mee naar Willemeen in Arnhem. Het podium is sfeervol aangekleed met schedels en zorgt samen met corpsepaint voor een passende pagan blackmetal-uitstraling. Het verschil met Rotten Remains is groot: waar net nog werd meegezongen en geheadbangd, luistert het publiek nu aandachtig.

Naarmate de avond vordert, dunt het publiek iets uit, maar de meeste bezoekers blijven wachten op de headliner. Voor The Monolith Deathcult het podium betreedt, komt er belangrijk nieuws: de organisaties van Elsrock en Weiland Metalfest gaan samenwerken. Daarmee is Weiland Metalfest verzekerd van een mooie toekomst, met vooruitblik op 2026.

The Monolith Deathcult

Dan is het tijd voor de afsluiter om het podium te slopen en  het publiek plat te spelen; The Monolith Deathcult staat als een brute machine op het podium. Met drie witte gitaren creëren ze een gelikt visueel geheel, en hun show is zowel strak als intens. De band combineert brute deathmetal met industriële invloeden en backingtracks het geheel afmaken. Drummer Frank brengt een keiharde, brute en strakke set. Voorin gaat het publiek nog één keer los, terwijl achterin sommigen zich vermoeid op een bankje hebben geinstalleerd maar desondanks zichtbaar blijven genieten. Een waardige headliner en een sterke afsluiter van deze vierde editie van Weiland Metalfest.

Het festival groeit duidelijk met elke editie. De samenwerking met Elsrock belooft veel goeds – wij zijn benieuwd wat Weiland Metalfest in 2026 gaat brengen.

Check hier de foto’s van Weiland Metalfest 2025. Foto’s gemaakt door Paula Langkamp.

HERRIE en Slamageddon

Het metalfestival HERRIE draait inmiddels al een paar jaar mee in de Nederlandse scene en doet zijn naam meer dan eer aan. Het vindt meerdere keren per jaar plaats in Alkmaar en wordt georganiseerd door lokale promotors met een voorliefde voor de extremere uithoeken van metal.

De afgelopen edities stonden er al regelmatig Nederlandse bands op het podium, maar dit keer was alles nóg bruter, nóg lager en nóg luider. Herrie toverde HAL 25 namelijk om in het  eendagsevent: Slamageddon. Deze editie draaide volledig om het subgenre slam.

Voor de niet-ingewijden: slam is een afsplitsing van death metal, maar dan met nóg lomper, trager en zwaarder beukende riffs, herhalende patronen en gutturals die zo diep zijn dat je afvraagt of er nog wel longinhoud overblijft. Denk ook aan pig squeals waar menig varken jaloers op zou zijn. Dit was de allereerste editie van Slamageddon, en meteen uitverkocht — hulde voor de organisatie!

Spelen op Slamageddon!

Met mijn band Embodiment Of Sadism kreeg ik de kans om te laten horen wat we in huis hebben, samen met nog één andere Nederlandse band: Backhoeloader!

We stonden naast een reeks indrukwekkende internationale namen, zoals Party Cannon, Visceral Disgorge, Viscral, 9DEAD en nog veel meer!

Het festival begon vroeg: de deuren gingen om 12:00 open. Wij kwamen helemaal uit Brabant en Backhoeloader uit Twente, dus tegen de tijd dat we binnenkwamen hadden beide bands al een flinke roadtrip achter de kiezen. Gelukkig werden we hartelijk ontvangen in een goed gevulde backstage waar de feeststemming al meteen aanwezig was. Want hoewel slam bekendstaat om zijn lompe sound, draait het óók om gezelligheid. Opblaashaaien, palmbomen en plastic hamers stonden al netjes opgesteld. In de zaal had het publiek zich inmiddels verzameld en werd er al vrolijk feestgevierd voordat de eerste noot geklonken had.

Backhoeloader en Embodiment Of Sadism

De Nederlandse bands trapten de dag af, maar dat drukte de sfeer allerminst. Zodra Backhoeloader om 12:30 de eerste laaggestemde noten door de zaal knalde, barstte de moshpit direct los. Hun zelfbenoemde Tukkerslam sloeg goed aan: trage, slopende ritmes, diepe grunts en gitaren die klinken alsof ze rechtstreeks uit een steengroeve komen. Voor een zondagmiddag was het publiek verrassend energiek — menig brunchbuffet verbleekte erbij.

Daarna was het onze beurt met Embodiment Of Sadism. Wij combineren brutal death metal met slam, dus we schakelen vrolijk tussen lompe grooves en gutturals, razendsnelle  blastbeats en hysterische goblin-screams. Het publiek slikte het allemaal met smaak: er werd geheadbangd, gecirclepit en er kwam zelfs een wall of death van formaat voorbij. Voor ons als band was het fantastisch om te zien dat de zaal zo intens meeleefde. Dankzij het publiek hebben wij een show neergezet die we niet snel zullen vergeten — eentje voor in de boeken.

Een supertoffe ervaring!

Omdat wij vroeg op de dag speelden, hadden we daarna alle tijd om de andere bands te checken — en dat was pure winst. Het mooie aan dit festival is de toegankelijkheid: zelfs de grotere bands, die vaak wekenlang onderweg zijn, hingen gezellig rond en maakten tijd voor een praatje.

Zo vertelde de drummer van de Italiaanse band Golem Of Gore dat ze de avond ervoor nog in Zwitserland hadden gespeeld en in de nacht naar Nederland waren gereden. Op slechts twee uurtjes slaap knalden ze tóch een show neer alsof ze net acht Red Bulls op hadden (wat trouwens nog goed gekund had ook, ook energy-drankjes ontbraken niet in de backstage!)

Elke band gaf werkelijk alles, van de vroege middag tot laat in de avond. Het publiek kreeg geen moment rust, en dat was precies de bedoeling.

Conclusie!

De eerste (én meteen uitverkochte) editie van HERRIE’s Slamageddon was een knallend succes — voor de bands én voor het publiek. De sfeer was top, de muziek keihard, de floatables onverwoestbaar, en de organisatie liep gesmeerd.

Wat mij betreft mogen er nog véél meer edities komen. Dus ben je fan van lompe riffs en een feestelijke chaos met opblaasbeesten? Dan is Slamageddon absoluut jouw natuurlijke habitat.

Slamageddon – 31/08/2025 – HAL 25, Alkmaar

Line-up:

• Backhoeloader (NL)
• Embodiment Of Sadism (NL)
• Human Vivisection (BE)
• Golem Of Gore (IT)
• Begging For Incest (DE)
• Viscral (IT)
• 9DEAD (USA)
• Visceral Disgorge (USA)
• Party Cannon (SCT)