OLTAS heeft de afgelopen tijd hard aan de weg getimmerd. Met optredens in de Neushoorn, Leeuwarden tijdens Frisian Metalfest op het hoofdpodium, en spelen als voorprogramma van Cradle of Filth heeft de band laten zien mee te kunnen op hoger niveau. Dat hoor je ook als je hun laatste single Word Killer luistert. Een stap omhoog in songwriting en vooral in productie. Hoe is het met de mannen uit het Noorden? Wij spraken ze online. Check het volledige interview op Youtube, of lees een verkorte versie hieronder.
Voor de mensen die jullie nog niet kennen, stel jezelf even voor.
Mijn naam is Herman en ik ben gitarist bij Oltas. Ik ben Remy, de bassist. Fijke is ook gitarist en Peter verzorgt de vocals.
Jullie spelen Doom Metal. Van alle genres die jullie hadden kunnen kiezen, waarom is het doommetal geworden?
Is het wel puur doommetal? Het is ooit begonnen vanuit onze oude feeling met deathmetal. Daar is het geluid en het idee mee ontstaan. Maar muzikaal gezien is wat er uiteindelijk uitkwam toch wat meer richting doommetal gegaan. Daar voelen we ons tot nu toe erg lekker bij. Het was niet een hele bewuste keuze, het is gewoon hoe het ontstond.
Dat deathmetal-verleden schijnt er wel in door, want veel genres beïnvloeden elkaar. Maar de grootste drang voor ons is om zowel atmosfeer als zwaarte (heaviness) in de muziek te creëren, op wat voor manier dan ook. Peter en Remy zijn heel erg opgegroeid met bands als Bolt Thrower, Opeth en Tiamat. Dat zit in ons DNA, dus die invloedssfeer hoor je vanzelf terug in wat we maken.
Jullie noemen je muziek 'unorthodox doommetal'. Wat bedoelen jullie daar precies mee?
Anders dan anders, dat is het eigenlijk. Het is geen typische, standaard doommetal. Er zitten zoveel verschillende invloeden in en we willen altijd de vrijheid behouden om te maken wat we op dat moment willen maken.
De term 'unorthodox doom' werd ooit gebruikt door een recensent. Dat vonden we zo’n treffende omschrijving dat we die van hem hebben overgenomen. Bedankt daarvoor, Frans!
Is jullie visie op het maken van muziek of de evolutie daarin de afgelopen 4 à 5 jaar veranderd vergeleken met Illusion of Control (2021)?
Sinds de komst van Fijke bij Oltas is er een duidelijke nieuwe richting bij gekomen. Fijke bracht een prachtige toevoeging mee met zijn voorliefde voor de jaren '80 muziek, zoals Paradise Lost. Dat vloeide naadloos samen met de muziek die we toen aan het maken waren. Daardoor hebben we nieuwe stappen kunnen zetten en is ons geluid volwassener geworden en verder ontwikkeld.
Hoe is die groei met Oltas de afgelopen jaren zo gekomen?
Daar sta je niet dagelijks bij stil. Je maakt muziek en blijft dat doen omdat live spelen en creëren is wat we het liefste doen. Maar het vraagt ook simpelweg heel veel tijd en energie. Tijd steken in contacten met bands, boekers en podia. En bij elke show het beste uit jezelf en elkaar halen. Dankzij goede recensies en mond-tot-mondreclame kunnen we elk jaar stappen blijven maken.
Binnen de band zitten we gelukkig allemaal op één lijn qua ambitie. We zijn niet naïef, maar we willen er wel allemaal even hard voor werken om eruit te halen wat erin zit.
Ik zag jullie tijdens Frisian Metal Night op het hoofdpodium in de Neushoorn en dacht ‘hier staat echt een grote band’.. Hoe hebben jullie dat ervaren?
Zo hebben we dat zelf ook echt ervaren! Die avond klopte simpelweg alles. We waren ontzettend blij met de kans om zo’n show neer te zetten, compleet met visuals. Dat het zo goed uitpakte, is voor ons het bewijs dat we kwalitatief op de goede weg zijn.
Met de release van This Is Not Here (2023) hoorden we clean vocals en kwam er ook een nieuw logo. Was dat een bewust keerpunt?
Ja, dat was heel bewust. We wilden laten zien waar we creatief toe in staat zijn en waar we als band op dat moment stonden. Na gesprekken met elkaar wisten we: als we een stap vooruit willen maken naar meer volwassenheid, moeten we ook het totaalplaatje aanpakken. Dat betekende een nieuw logo, een strakker uiterlijk en betere afspraken over hoe we op het podium staan.
Waarom is de puntjes-afkorting O.L.T.A.S. uiteindelijk veranderd naar de naam Oltas?
Dat hoorden we ook van meerdere kanten: haal die punten er tussenuit zodat het minder een afkorting lijkt en meer een echte bandnaam wordt. Oltas bekt gewoon prima. Toen we met het nieuwe logo bezig gingen, hebben we het meer als één merk/naam neergezet, al blijft de oorsprong natuurlijk wel een afkorting.
Hoe belangrijk is het dat de luisteraar de teksten en de grunts goed kan verstaan?
Dat is voor ons erg belangrijk. In onze nieuwere nummers dragen de teksten en de emotie een grote rol. Omdat veel grunts in het genre lastig te verstaan zijn, vind ik (Peter) het juist mooi als de boodschap en de tekst wel duidelijk overkomen bij het publiek.
Wat voor boodschap willen jullie overbrengen met de nieuwe nummers?
Dat verschilt heel erg per nummer. We werken niet per se vanuit één vast overkoepelend concept. Het belangrijkste is vaak dat een tekst goed valt op de melodie en de dynamiek van het nummer.
We houden er niet van om hele expliciete politieke of maatschappelijke statements te maken op het podium. We laten de teksten liever open voor eigen interpretatie, zodat iedereen er zijn of haar eigen gevoel in kan kwijtraken. We willen niet in één specifiek hokje vastgepind worden; de artistieke vrijheid om te maken wat we willen staat voorop. Doommetal is bij uitstek een genre om emoties te verwerken en atmosfeer mee te bouwen. Nummers zoals 6 Million Voices raken mensen echt, en dat is precies wat we willen bereiken.
De nieuwere nummers klinken wat meer doom en wat minder deathmetal, met veel gelaagdheid en een dikke productie. Is dat de richting voor de toekomst?
Ja, nummers als World Killer vormen een soort doorgang naar de nieuwe kant van Oltas. Waar een track als The Pain Inside nog een beetje de brug sloeg tussen het oude en het nieuwe geluid, is World Killer echt het startpunt van deze nieuwe fase.
We werken nu aan nieuw materiaal voor het volledige album. Daarin zoeken we bewust de dynamiek op: snellere tempo's met veel melodie, maar ook hele trage, zware en intieme stukken. We willen dat een plaat van begin tot eind boeiend blijft om naar te luisteren.
Midden in dat schrijfproces raakten jullie de drummer kwijt. Wat doet dat met het proces?
Dat was natuurlijk even slikken en balen. Praktisch gezien is het een uitdaging, maar het schrijfproces zelf stopt gelukkig niet. Wij werken thuis al veel met pre-producties en demo's op de computer. Toch willen we voor de uiteindelijke opnames échte drums in een ruimte opnemen en geen geautomatiseerde samples gebruiken; we houden het geluid graag zo puur mogelijk. Gelukkig heeft onze oud-drummer Jos toegezegd om het studiowerk voor het nieuwe album op zich te nemen! Ondertussen zoeken we rustig door naar een nieuwe vaste drummer voor de langere termijn.
Jullie zijn een samenwerking aangegaan met het label Argonauta Records. Hoe is dat tot stand gekomen?
Onze vorige release Illusion of Control brachten we uit via op projectbasis. De singles daarna hebben we in eigen beheer uitgebracht. Voor het nieuwe album hebben we nu Argonauta Records als partner voor de komende twee jaar.
Op World Killer is gastzang van een zangeres (Rachel) te horen. Komen er meer van dit soort collabs?
We staan er altijd voor open om buiten de gebaande paden te treden. Bij World Killer ontstond het heel natuurlijk: tijdens het maken van de demo miste ik (Fijke) een bepaalde zanglijn. Ik heb mijn vriendin gevraagd om die in te zingen en dat pakte zo mooi uit dat we voor de definitieve opnames Rachel hebben gevraagd. Als een nummer in de toekomst om een specifieke gastbijdrage vraagt, sluiten we dat zeker niet uit.
Hoe is de metalscene in Friesland? Is het een hechte groep?
De scene is hier vrij hecht. Iedereen kent elkaar wel via onderlinge contacten. Bepaalde subgenres zoeken elkaar op, maar als er iets nodig is, weten bands en organisatoren elkaar snel te vinden. Podia zoals Neushoorn en initiatieven zoals Frisian Metal Nigth en Into The Grave doen erg veel voor de regio. Als Oltas voelen we ons soms een beetje een vreemde eend in de bijt door onze specifieke stijl, maar de support onderling is groot.
Wat staat er nu nog op de bucketlist voor Oltas?
Als eerste: het nieuwe album afkrijgen en uitbrengen! En volgend jaar (2027) bestaan we ook nog eens 10 jaar, dus dat willen we vieren met een mooie plaat en bijzondere shows.
Daarnaast hopen we op mooie festival plekken in Nederland, België en Duitsland. Maar het belangrijkste voor ons blijft: goede muziek maken, een goeie band zijn voor elkaar en voor de mensen om ons heen, en gewoon zien wat er op ons pad komt
