Een interview met: Trickstate

Op een zonnige dinsdag in Utrecht zat ik met Leon, Milan en Jasper om het te hebben over hun band Trickstate. De band heeft net een nieuwe single uit, Echo. Ook stonden ze in de voorronde en halve finale van de Wacken Metal Battle dit jaar. Wie zijn deze mannen uit Utrecht? En maken ze nou hardcore, of toch meer moderne metalcore? Lees een korte versie van het interview hieronder, of check de hele video op Youtube. 

Voor de mensen die nog nooit van Trickstate gehoord hebben: wat voor muziek maken jullie en hoe zou je de band omschrijven?

"We hebben er heel lang moeite mee gehad om dat voor onszelf een beetje te bepalen. We hebben best wel veel wisselingen gehad in de genres en stijlen die we spelen. Uiteindelijk zijn we een beetje geland bij metalcore, alhoewel er ook hardcore-invloeden in zitten. Die metalcore-invloeden zijn in ieder geval heel prominent aanwezig. We zijn ooit begonnen als hardcoreband, maar dat is gegroeid naar metalcore. Dat maakt het ook zo leuk, dus voor het gemak houden we het op metalcore."

Wat is voor jullie het verschil tussen metalcore en hardcore?

"Het grote verschil zit hem vooral in de metalkant van het hele aspect, en het feit dat metalcore vaak veel melodischer is. Hardcore is heel erg rechttoe, rechtaan: super heavy en meer punk. Metalcore is daarentegen gewoon super melodisch; je hoort de metalaspecten erin terug, ook in de zang, en er zitten net wat meer gitaarriffs in. Dat is wat ons betreft het grootste verschil."

Als mensen nog nooit een track van jullie gehoord hebben (en jullie hebben toevallig vandaag net een nieuwe uit), welke track kenmerkt jullie dan het beste?

"Live staan we erom bekend dat we heel explosief en energiek zijn; we geven echt energievolle shows. Als we puur naar de nummers kijken, is Fire van onze eerste EP een belangrijke track. Dat was het allereerste nummer dat we ooit uitbrachten en dat heeft ons tot nu toe het beste vertegenwoordigd.

Tegelijkertijd is onze nieuwe track Echo echt een weerspiegeling van wat er nog komen gaat. De nummers en onze manier van schrijven zijn veranderd, het is een stukje evolutie. We hebben heel lang gezocht naar de rode draad en onze eigen stijl. Nu hebben we de mix gevonden van Nick's cleans en Milans grunts, de hele heavy riffs van Leon en de poppy, melodische riffs van Jasper. Eerst hadden we vaak uitschieters naar één specifieke kant—zoals Issues, dat echt de heavy kant op schoot—maar in Echo brengen we al die elementen voor het eerst echt samen. We zijn bezig met een nieuwe plaat, en Echo staat symbool voor wie we nu zijn en wie we uiteindelijk geworden zijn."

Hoe verloopt dat bandproces met al die verschillende invloeden?

"Het is heel mooi hoe iedereen zijn eigen invloeden meebrengt. Leon is deze band ooit in zijn eentje begonnen, schrijvend in zijn kamer achter een laptop. Hij zit erg aan de hardcore-kant, maar luistert bijvoorbeeld ook veel indie en oldschool emo, wat er op de een of andere manier in door klinkt.

Toen er op een gegeven moment meer leden bij kwamen en Jasper erbij kwam, bracht dat een heel andere stijl van schrijven met zich mee. Wat Leon in zijn eentje had geschreven werd later Fire en Issues. Het eerste nummer dat we echt samen gingen schrijven was Martyr Complex, en dat werd gelijk een stuk melodischer met meer gitaarsolo's. Er ontstaat een soort magie als we de krachten bundelen: de heavy kant van de een en de wat meer poppy, mainstream metal-kant van de ander versterken elkaar enorm."

Wat zijn qua bands jullie grootste inspiratiebronnen?

"De invloeden verschillen echt heel erg per bandlid. Sommigen van ons luisteren naar dingen die de rest van de band absoluut niet opzet, zoals Drake, hiphop en de 'sad boy' Soundcloud-rap. Dat gaat ook terugkomen op de nieuwe tracks; we hebben wat beats toegevoegd en Nick, onze andere zanger, kan ook rappen. We houden ervan om te produceren en die stijlen in de mix te gooien, waardoor het echt een heel lijp album wordt. Op Instagram omschrijven we onszelf niet voor niets als genre-bending metal.

Daarnaast kijken we veel naar grote acts zoals I Prevail, Bring Me The Horizon of Landmvrks. Landmvrks brengt het ene moment een akoestisch nummer, schakelt dan over naar Franse rap en gaat daarna door naar keiharde death- of blackmetal. Dat mengen van stijlen vinden we supervet en dat gaat bij ons heel natuurlijk omdat onze persoonlijke smaken zo ver uit elkaar liggen.

Aan de andere kant zijn we ook flink beïnvloed door de nu-metal era uit de jaren '90. Korn en Deftones zijn absolute favorieten waar we veel inspiratie uit halen. Dat zijn unieke bands die destijds ook enorm geëvolueerd zijn. Buiten dat luisteren we grappig genoeg niet eens de hele dag naar metal, maar gaat het van rustige indie en hiphop tot aan klassieke muziek. Maar als het om metal gaat, is de harde jaren '90 generatie en de oldschool hardcore—zoals Terror—echt de basis waar onze passie ligt."

Toen ik luisterde naar jullie nieuwe track Echo vond ik  de kwaliteit van de productie echt heel hoog. Is het allemaal DIY of zijn jullie ook de studio in geweest?

"Goeie vraag, want het was deels DIY. We hebben Roelof Klop ingeschakeld om de hele plaat te mixen, te helpen met producen en hij heeft het ook gemasterd. Hij heeft aan het begin ook de drums opgenomen.

Voordat we met de plaat aan de slag gingen, wisten we dat we een album wilden opnemen. We hebben toen met verschillende producers gekeken wie het beste bij ons paste en wie het juiste gevoel op de plaat kon overbrengen. Met Roelof hadden we echt een goede klik; hij had eerder ook New Heights gemixt en gemasterd.

Om de kosten te besparen—we vangen immers nog niet superveel gage voor onze shows—hebben we de rest grotendeels zelf opgenomen. De drums zijn dus door Roelof gedaan, maar al het andere, zoals de vocals, de gitaren en de bas, hebben we zelf gedaan. Dat was echt een flink en slopend proces. Je moet er telkens in de weekenden en naast je werk tijd voor vinden. Het betekende heel veel Red Bull, Monster Energy, pizza en biertjes.

Leon probeerde dat een beetje in goede banen te leiden door constant achter die laptop te zitten. Take na take na take. Op een gegeven moment word je er een beetje lijp van en haat iedereen je, omdat je zoveel van mensen vraagt. Maar het was tegelijkertijd supervet om het op die manier in eigen beheer te kunnen doen in ons studiootje hierachter. Zo konden we rustig nadenken over de stukken en dingen nog een beetje tweaken, waardoor we weer op hele nieuwe melodieën en zangstukken kwamen. Het was heel gaaf, maar ik weet niet of ik het snel nog een keer zo zou doen. Ik heb mijn portie wel gehad!"

Hoeveel tijd heeft die opnameperiode uiteindelijk gekost?

"Het opnemen van de drums ging supersnel; dat was in een weekendje van twee dagen gepiept met opbouwen en al. Echt props naar onze drummer, die heeft het geweldig gedaan. Daarna dachten we dat het zelf opnemen van de rest ook binnen een paar maanden wel te doen moest zijn. Uiteindelijk is dat gewoon een half jaar keihard werken geworden. Elk vrij moment moesten we er weer gaan zitten en onszelf pushen om echt iets goeds neer te zetten. We namen geen genoegen met halve dingen en gingen door tot het perfect was, net zoals dat in een professionele studio zou gaan.

Het gevaar van zelf de tijd hebben is dat je dingen veel vaker over gaat doen. Je bent heel kritisch naar jezelf. Soms is het makkelijker als er iemand achter de knoppen zit die op een gegeven moment zegt: 'Oké jongens, dit is goed zo, klaar.' Als Roelof zei dat het prima was, hadden we zelf vaak nog zoiets van: 'Ik kan mezelf nog wel iets verder pushen, het kan nog een keer.' Ultra-perfectionisten, ja."

Jullie eerste release was in 2023. Dit wordt jullie debuutalbum. Voelt dit als het moment waarop jullie je echt als Trickstate presenteren?

"Ja, dit is echt het kindje van jarenlang sleutelen in zolderkamertjes, studentenkamertjes, op de boot en bij mij thuis. Deze plaat laat heel goed zien wat we hebben meegemaakt, waar onze emoties zitten en waar we voor staan. Wat ik heel mooi vind, is het palet aan verscheidenheid van stijlen die voorbij komen. Dit is de koers die we willen varen, waar iedereen content mee is en waar we onze energie uit putten. Mochten we ooit nog de puf hebben voor een tweede album, dan zit daar natuurlijk weer een stuk evolutie in, maar dit is nu echt onze richting."

Hebben jullie de tracks speciaal voor deze plaat geschreven, of is het een verzameling van wat jullie al hadden liggen?

"Dat is op een interessante manier gegaan. We hadden in het begin een paar tracks die door Leon geschreven waren. Daarna gingen we al snel met elkaar nieuwe dingen creëren. Op een gegeven moment ga je nadenken over wat je als eerste uitbrengt en wat je bewaart, want we wilden graag een full-length album maken.

Het voelde logisch om de eerste nummers die ooit geschreven zijn ook als eerste te releasen, omdat het daar allemaal begon. Zo hebben we onze eerste EP Resurfaced uitgebracht met nummers als Fire, Delusion Feed en Martyr Complex. Later volgde New Heights, wat ook een echte collab was met z'n allen.

We hadden op een gegeven moment een hele bundel aan tracks. Na de eerste EP wilden we niet stil blijven zitten, omdat je anders bang bent dat mensen je vergeten. We voelden de druk—en het enthousiasme—om iets te laten horen. Sommige tracks voelden we echter nét wat meer dan andere, dus we besloten de nummers die het beste bij elkaar pasten te bewaren voor het album. Met singles als New Heights en Issues (wat ook een van de OG-tracks is die eigenlijk bij de EP hoorde) gaven we alvast een voorproefje van onze zoektocht naar een sound.

Er kwam tussendoor zelfs nog een cover van Fleetwood Mac uit, die we moesten schrijven voor een festival om een prijs te winnen. Omdat we die toen toch hadden liggen, hebben we hem uitgebracht om wat tijd te overbruggen terwijl we de full-length aan het recorden waren. Al die tijd dachten we: 'Oh man, ik kan niet wachten tot mensen die plaat gaan horen.' Dat is wie we nu zijn en de beste reflectie van onze sound. Ik ben zo blij en opgelucht dat Echo nu uit is. Het was een hoop werk en we hebben veel van elkaar gevraagd, dus we voelen ons gesloopt maar heel happy."

Hardcore staat bekend om teksten met een duidelijke boodschap. Waar gaan jullie teksten over op de nieuwe plaat?

"Het gaat alle kanten op, maar we houden het voornamelijk heel persoonlijk. Ik vind het zelf makkelijker om over persoonlijke dingen te schrijven dan over zaken die ver van me afstaan. Onze andere zanger doet dat ook veel; het gaat echt over zijn emoties en levenservaringen.

Dat wisselen we af met andere thema's. Het gaat soms over politiek, over hoe de wereld op dit moment in elkaar zit, over relaties en over depressies. Echt de 'day-to-day struggles' dus. In onze nieuwste single Echo gaat het bijvoorbeeld veel over de liefde, de worstelingen daarin en de dingen waar je persoonlijk mee zit en die soms kunnen botsen in een relatie. Het zijn universele dingen die iedereen in zekere mate meemaakt. Als je doorhebt waar het over gaat, kun je er heel goed mee relaten."

Jullie single Issues was een hele 'nasty', harde track en Echo is weer wat melodischer. Wordt de rest van de plaat een mix van deze twee, of neigt het meer naar Echo?

"Het is grappig, ik ben benieuwd wat mensen ervan gaan vinden! Over het algemeen overheerst de stijl van Echo wel: de mix van het melodische en het harde. Maar we hebben flink wat uitschieters. Er staat een popachtig nummertje op, een melodisch hardcorenummer, een punknummer, een hiphopnummer en ook gewoon weer een heel hard nummer.

We houden van die variatie; dat moet er ook in blijven, anders wordt het saai voor onszelf. De plaat wordt echt een rollercoaster van allerlei stijlen en ideeën, maar er zit een lekkere rode draad in. Ik vind het juist leuk als bands niet constant hetzelfde kunstje herhalen.

Het album is geschreven over een periode van een aantal jaar, en je smaak verandert continu. Er komen steeds nieuwe dingen uit die je prikkelen, of je hebt juist een throwback-moment naar muziek die je luisterde toen je jonger was, waardoor je weer helemaal nostalgisch wordt. 

Jullie zijn gevestigd in Utrecht. Er is daar een grote black metalscene, maar hoe is de Utrechtse metalcore- en hardcorescene?

"Utrecht is echt een bakermat en een brandhaard van talent en undergroundmuziek. Je hebt hier bijvoorbeeld Statepower, een hele bekende hardcoreband die het supergoed doet.  Daarnaast heb je goede bands zoals CurseLifter en Onderaard, die nu echt aan het opkomen zijn. Ook John Coffey en Tusky komen hier vandaan.

Het is de kunst om daarin op te vallen. Wat ik zo gaaf vind aan een band als Statepower, is dat zij er met hun heerlijke, rechttoe-rechtaan hardcore dwars doorheen breken in een zee van moderne crossover bands. Dat biedt mij weer hoop; het laat zien dat die oudere stijlen nog steeds enorm gewaardeerd worden en relevant zijn.

In grote lijnen zie je dat er een pure hardcorescene is die echt op die oldschool sound gaat, en daarnaast een bredere metalcore-community die eigenlijk alles in die hoek wel prima vindt. In Nederland is het sowieso een hele hechte community waarin bands elkaar kennen en elkaar omhoogtrekken. De hardcoreband Ann My Dice had onze track laatst bijvoorbeeld ook gedeeld."

Voelen jullie je met al die verschillende invloeden wel eens een vreemde eend in de bijt binnen die scene?

"Ja, soms wel. De hardcorescene is een hechte community, maar wij vallen met onze muziek een beetje tussen alle stijltjes in. We hebben met Ann My Dice gespeeld, met Artificial, en we zijn nu gevraagd door Bone Ripper—een dikke hardcoreband uit Friesland—om op 3 juli met hen in de Neushoorn te staan. We moeten die gasten eigenlijk nog steeds vragen waarom ze ons erbij wilden hebben, haha!

Op de een of andere manier spreekt onze brede stijl verschillende mensen aan. Ik vind het juist leuk om genres te doorbreken en niet in van die hechte, afgesloten clubjes te denken. We houden gewoon van 'heavy music'. We hebben op onze plaat niet bewust voor één specifiek hokje gekozen. We schrijven wat we vet vinden en we zien wel wie erop afkomt.

Omdat we onszelf niet in één genre plaatsen, is het voor mensen soms misschien moeilijker om ons ergens te plaatsen of op een poster weg te zetten. Het is super uiteenlopend en voor sommigen lastig te volgen, maar ik merk dat het de meeste luisteraars tegenwoordig ook niet meer zoveel uitmaakt welk specifiek genre het is. Als het maar lekker klinkt. Die genrehokjes zijn inmiddels ook wel een beetje ouderwets."

Wanneer gaat de nieuwe plaat uitkomen? Is dat al bekend?

"Dat is een hele goede vraag! Wat we wel al weten, is dat onze tweede single in september uitkomt. Voor Echo hebben we een videoclip geschoten die binnen nu en twee weken uitkomt. We willen niet overal tegelijkertijd de aandacht aan besteden, dus we releasen alles een beetje gestaag. De tweede single heet Static Truth en komt in september uit, ook met een videoclip. Die track is echt heel 'nasty' en hard, mijn persoonlijke favoriet. Leon heeft daar echt mijn favoriete gitaarriff aller tijden voor geschreven, die is zo sick.

Maar om echt antwoord te geven op je vraag: het hele album komt niet meer dit jaar uit. We willen de releases echt gaan spreiden. We hebben wel al voorbereidingen getroffen om het album op vinyl uit te brengen; de testpressings zijn net binnen!

We willen ook een release-show gaan doen. Het doel is nu dat mensen de plaat waarschijnlijk eerder fysiek kunnen kopen dan dat hij in zijn geheel op Spotify staat. We bekijken het echt een beetje per nummer en stemmen daar de content en de clips op af. We willen niks helemaal in steen gebeiteld hebben van: 'Dan is de plaat klaar en staat alles op Spotify.' Tenzij je de vinyl koopt natuurlijk, dan kun je alles al eerder horen!"

Dat is best wel een ongebruikelijke aanpak voor deze tijd, toch?

"Ja, het is heel erg tegen de gangbare strategie in. Maar tegenwoordig moet je door de socials strategisch nadenken over hoe je de aandacht vasthoudt. Vroeger bracht je gewoon een album uit en was hij direct voor iedereen beschikbaar. Nu vergt het een andere aanpak om je naam en muziek onder de aandacht te houden en mee te gaan in de waan van de dag.

Het is ergens super zuur, want wij hebben zelf ook zoiets van: 'Gooi die plaat gewoon online, we willen dat mensen hem nu horen.' Maar je ziet dat veel bands er tegenwoordig maanden over doen om een plaat volledig bij het publiek te introduceren. Het is simpelweg nodig om er het maximale uit te halen en onder de aandacht te blijven, zeker omdat we er zoveel tijd en geld in hebben geïnvesteerd. Je wilt niet al je kruit in één keer verschieten."

Komen er naast de release in de Neushoorn nog andere vette shows aan?

"Op 3 juli staan we dus in de Neushoorn op 'Hardcore Fryslân' samen met Bone Ripper en Botmes. Dat wordt een hele vette show en de tickets zijn al verkrijgbaar via de website van de Neushoorn.

Verder zijn we nu vooral heel druk met de aankomende releases en het afronden van de videoclips. Nu dat achter de rug is, hebben we pas weer echt de ruimte in ons hoofd om over nieuwe shows na te denken. De shows die we tot nu toe hebben gespeeld, waren vaak optredens waar we voor gevraagd werden. Nu gaan we ons weer rustig oriënteren. Er staat in ieder geval al een hele dikke show in de planning, dus er komt sowieso nog veel meer aan!"

Ik hoop jullie binnenkort een keer live te zien, misschien wel op 3 juli. Ik ga kijken of ik kan!

"Nice, we houden een gastenlijstplek voor je vrij! Super bedankt voor je tijd en succes met de aankomende releases."