Zaterdag 14 maart was het tijd voor Apocalypse Heavy V2. Het hele spectrum van lenteweer is langsgeweest van zon, regen en zelfs hagel, maar dat mocht de pret niet drukken. Met een dikke line-up van acht bands, moest het wel een mooie dag worden. De meeste heb ik al eens gezien, maar er spelen ook wat namen die ik voor het eerst live ga ervaren.
Foto's door Nicky
Heretix
De middag werd rond kwart over vier geopend door Heretix uit Katwijk Aan Zee. Met een onheilspellende backingtrack vol met politiesirenes zetten ze de sfeer neer voor hun set. In de Tiplijst van februari hadden Nicky en ik deze band aangedragen om kans te maken op een plek op Wildman Metalfest. Na deze show blijkt weer dat we het goed hadden en dat deze band er zeker een feestje van kan maken. Met nummers zoals ‘Come Down’, ‘In Nothingness I Dwell’ en hun laatste single ‘Borderline’ zetten ze de zaal op z’n kop. Met hun dikke showmanship, dikke two-stepriffs, zware breakdowns en harde grooves zorgden ze ervoor dat de eerste violent pits en circle pits losbraken.
Salvage
Na een korte ombouwpauze was het de beurt aan Salvage. Dit keer met een zo goed als compleet nieuwe line-up! De laatste keer dat ik de hardcore/metalcore band zag bij Nieuwegein Heavy, was het de vaarwel show van de gitaristen en bassist. Nu hebben ze weer nieuwe leden en waren ze weer klaar om verder te gaan waar ze waren gebleven. Met nummers zoals ‘Hollow Eyes’, ‘Currents’ en ‘Way Of The Knife’ maakten ze er een leuke show van. De moshpits bleven wel doorgaan, maar het miste wel iets. De band stond het grootste deel van de set wat stil en ik kreeg het gevoel alsof ze hun fretboard vaker gezien hadden dan de zaal. Het was wel leuk om te zien dat de bassist zelf ook nog even de moshpit insprong om de zaal mee te trekken. Ook de laatste breakdown van ‘The Year Of The Gallows’ was leuk, maar hopelijk komt er ook wat meer energie van het podium af als ze nieuwe muziek spelen. Ik had ook nieuw materiaal verwacht, maar ik ben blij dat ze in ieder geval een line-up hebben om dat mee te schrijven.
Backhoe Loader
De piepjonge band Backhoe Loader trok gelijk mijn aandacht toen ze aan het opbouwen waren. De bassist had namelijk een Pokémonkaart van Gyarados tussen zijn slagplaat zitten. De bandleden oogden ook nog aardig jong in vergelijking met de rest van de bands van de avond. De band noemt zichzelf Tukkerslam. Dat was al gelijk duidelijk toen de Twentse band de setlist opende met het Twentse volkslied. Na het volkslied kwam gelijk een dikke breakdown met een grote moshpit. Hun set zat vol smerige slamriffs, trage breakdowns en goede slamvocals. Ze hebben op dit moment een demo op cassette met twee nummers, en daarom kwamen er ook wat covers voorbij van onder andere ‘Devourment’ en ‘Arcanius’. De pit smulde er in ieder geval van en de persoon die het meest los ging, won ook de Pokémonkaart. Ook hun eigen nummers ‘Killdozed’ en ‘Ambatuslam’ zorgen ervoor dat de zaal helemaal los ging. Ik weet niet veel over beatdown slam, maar het was een goede set waar de zaal van genoot. Echt een aanrader om een keer te zien.
Reformist
Na alle nieuwe indrukken van de avond, werd het tijd voor wat oude vertrouwde bands. Reformist had ik al niet meer gezien na hun albumrelease van vorig jaar, dus het was fijn om de band weer in actie mee te maken. Voordat de show begon, gaf de zanger aan dat het een veilige plek moet zijn voor iedereen en dat we het moeten melden als dat niet zo was. De kwaliteit van de band lag weer hoog en als ze openen met ‘Don’t Even Try’, ging ook gelijk de hele zaal mee. Tijdens de hele set maakten ze er weer een goede show van. Van het uitpakken van een pakje Yu-Gi-Oh kaarten tijdens de solo tot een collab met de zanger van Deeproot tijdens ‘The Rift’ en een dikke wall of death. Ook kreeg de eerste crowdsurfer van de avond van de band een petje. Eerder riep de zanger nog “Arnhem sla je bestie” om de zaal extra op te jutten. Maar om de moshers ook wat rust te gunnen, speelden ze ‘Voyages’ als enige rustige nummer van de set. Ze sloten hun show af met het nummer ‘Hivemind’ vol met smerige vocals en een grote circle pit. Als er nog een zanger uit het publiek even meedoet, is de show compleet en hadden ze weer een dikke set neergezet. Ook deze zanger kreeg een petje voor zijn goede werk.
XII Thorns
Terwijl Reformist bezig was met het weggeven van petjes, werd de stage volgebouwd met veel extra lampen. De omgekeerde kruizen gaven aan dat het tijd was voor het 'ritueel' van XII Thorns. De laatste keer dat ik de band tijdens Fayfest zag, waren alleen de liefhebbers van Blackened Deathcore over. Nu stond de zaal voller met fans van het genre. De set opende met het nummer ‘Duyvelsziele’ van de gelijknamige EP. Ook ‘Valacc’ werd door de zaal goed ontvangen en de lichten zorgden ervoor dat het een spektakel was om te zien. De band was beter in vorm dan toen ze tijdens Fayfest speelden en dat was duidelijk te horen aan de duivelse vocals. Wel een beetje balen dat er wat minder mensen in de zaal waren. Een groot deel van de moshers was gaan eten, maar het overgebleven publiek deed actief mee met de wall of death bij ‘Graefstuck’ en ‘Exsilium’. Ook bij ‘Den Kelderbode’ lieten ze zien dat de zaal nog steeds zin had in een pit bij de dikke breakdown van het nummer. Als afsluiter speelden ze ‘Waecke’ samen met de zanger van Deeproot. Zo staat die ook op de EP ‘Duyvelsziele’ en live was dat echt een ervaring.
Deeproot
Voordat Deeproot hun set begon, kwam eerst nog even de organisator van de avond het podium op om iedereen klaar te stomen voor de show. “Moshers en stagedivers allemaal die kant op” riep hij terwijl hij wees naar het midden van de zaal in plaats van de rand van het podium. De moshers waren weer terug van hun dinerpauze en gingen gelijk van start als de eerste vocals van ‘Gemini’ door de zaal galmden. En voor extra motivatie werden er opblaaszwaarden en -schilden het publiek ingegooid. Het was erg slim om de rij vooraan vrij te houden. Hierdoor konden de headbangers bij het podium los gaan en was voor iedereen duidelijk waar je ‘veilig’ kon genieten van de show. De twee unreleased nummers kwamen weer voorbij en bij ‘Blackwall Protoco’l kwam de zanger die meedeed bij Reformist ook weer het podium op. Ook werd er bij ‘Mimic’ meer gecrowdsurfd dan gemosht om wat ademruimte te geven aan het publiek. Na deze set was de after-dinnerdip weer voorbij en was de zaal weer klaar voor de rest van de avond.
Braces
Na een snelle sprint om zelf even wat te eten te regelen, was ik net op tijd voor Braces. De laatste keer dat ik iets van hun set meekreeg was vorig jaar op Jera on Air. De tent stond toen alleen zo vol, dat ik er niets van zag. Gelukkig is deze zaal wat kleiner en was alles beter te zien. De band knalde gelijk hard in met flink wat bassdrops tijdens Tyranny Of Self. Dat was ook het startsignaal voor de moshers om verder te gaan waar ze waren gebleven. Als de set naadloos overgaat in ‘New Order’, veranderde het moshen al snel in een pit vol two-steppers. Ook bij deze show mocht de collab niet ontbreken. Alleen dit keer met de zanger van A Knight Under Maria’s Altar. Ik had alleen niet verwacht dat de collab bij het rapstuk van het nummer was, maar daar bleef het niet bij. Ook bij de breakdown leverden beide zangers vieze screams. Tijdens het nummer ‘Paridise Denied’ hadden ze er dit keer alleen geen tamboerijn bij. Daarom vroeg de zanger de zaal om even te doen alsof en zelf maar de tamboerijn bewegingen te maken. De zaal ging letterlijk met die banaan als de opblaasbanaan met de setlist tijdens ‘Seratonin’ door de zaal wordt gegooid en in de moshpit terechtkomt. De pit wordt daarna ook erg violent omdat ze weer een nieuw wapen hadden om mee te spelen. De zaal was door deze set vrij uitgeput geraakt en dan moest er nog één act komen.
Torn From Oblivion
De Eindhovense band Torn From Oblivion sloot deze avond af. Ze hadden begin van het jaar wat pech met de EU-tour die niet doorging, maar ik was erg benieuwd naar hun show. Je merkte dat de zaal wat moe was geworden en daarom duurt het even tot de two-steppers van start gingen bij het openingsnummer ‘Banshee’. Als er iemand knock-out gaat bij de laatste breakdown van het nummer en weggedragen werd, zakte ook de pit in. Hij kon nog zijn duim opsteken, dus gelukkig kon de show gewoon doorgaan. Bij het nummer ‘Once Bitten Twice Shy’ ging de pit ook gewoon weer vrolijk verder en was het weer een oud en vertrouwd feestje. De band maakte er weer een goede show van, ook al werkten niet alle lichten even goed mee. De trapbeats, polyritmes en de dynamische nummers zorgden ervoor dat de zaal en de pit scherp bleven. Bij ‘Portret Of Empty Faces’ was de pit ook heel gezellig en kon de organisator het ook niet laten om zelf even te crowdsurfen. De zaal genoot van de show en de pit werd dan ook steeds groter. Tot mijn verbazing stond de jongen die eerder knock-out ging bij ‘Fraud’ weer in de pit. Dat zegt wel wat over je show als iemand zo graag de pit in wil. Bij de afsluiter ‘Heir’ deden de zanger van Deeproot en de zanger uit het publiek nog mee met een collab en was deze show weer geslaagd. Helaas zaten er geen nieuwe nummers in, maar de EP Transcend is bijna 1 jaar oud. Dus het kan niet lang duren voordat ze weer met iets nieuws komen.
