“In het voetspoor van de eerste editie vindt deze zorgvuldig samengestelde bijeenkomst opnieuw plaats in de Hall of Fame in Tilburg (Nederland), ditmaal op 4 en 5 september 2026.
Een festival dat niet draait om commerciële waarde of ‘de industrie’, maar om intentie, een meeslepende en authentieke sfeer en compromisloze sonische integriteit; een plek waar chaos en schoonheid voelbaar zijn. Niet voor iedereen bedoeld: een kruisbestuiving tussen death-, black- en doommetal en genres als dark, industrial, ambient en noise. Een plek om ongemak te doorstaan en te doorleven, met muziek die je werkelijk raakt. Met optredens van zowel cult- en undergroundacts als opkomend talent uit het extreme metalgenre.”
Zo omschrijft Nox Occultum zichzelf op hun website. Dit jaar vond de tweede editie van het festival plaats. Hoewel het festival dit keer ook niet uitverkocht was, waren er wel meer bezoekers dan tijdens de eerste editie. Op de eerste dag werd alleen het grote podium gebruikt. Hierdoor zat er na iedere set ongeveer een half uur tussen de optredens, wat zorgde voor de nodige rustmomenten tussen de verschillende acts.
Bloed
©Björn Oldyck
De eerste band die het podium mocht betreden en daarmee het festival mocht openen, was Bloed. Bij het begin van de set was het nog erg rustig in de zaal. Dat is natuurlijk niet geheel onverwacht voor een openingsband die op een vrijdagavond om half zes moet beginnen. Gedurende de set kwamen er echter steeds meer mensen binnen.
De band speelde erg goed en vooral energiek. Ze hadden een originele sound, al was de mix niet altijd even sterk. De vocals hadden een harde, duidelijke delay en stonden een stuk luider dan de rest van de band, waardoor een groot deel van het muzikale gedeelte wegviel. Wat daarentegen wel goed te horen én te voelen was, was de basgitaar; die stond ook behoorlijk luid in de mix.
Het was voor mij even inkomen in de sfeer en de muziek die de rest van de avond in de zaal te horen zou zijn. Toen ik eenmaal in de muziek zat, bleek het uiteindelijk zeker geen verkeerd optreden.
Het podium van Bloed viel op door zijn leegte. Er waren geen stageprops aanwezig; naast de bandleden en hun gear stond er helemaal niets op het podium. Voor een blackmetalband is dat toch anders dan wat je normaal gesproken op het podium ziet.
Shewolff
©Abyssalvoid
De tweede band van de avond was Shewolff, die muzikaal weer een compleet andere richting opging. Shewolff combineert black metal met een duidelijke punkinvloed. In plaats van eindeloze blastbeats krijgen we riffs waarop je bijna kunt two-steppen.
De band was een stuk beter te horen dan Bloed, waardoor vooral opviel dat ze een aantal ontzettend lekkere riffs hebben. De Belgische band begon als soloproject van Katrien, beter bekend onder haar stagename K. Von Shewolff. In mei van dit jaar bracht Shewolff hun eerste EP uit, een heropname van de demo uit 2023.
Hadopelagyal
©Abyssalvoid
Na een half uur duisternis en stilte tussen de optredens betrad de band Hadopelagyal het podium. Daar stonden twee kandelaars met een flink aantal brandende kaarsen. Toen de band begon te spelen, bleven de podiumlichten uit. Het enige licht kwam van de kaarsen op het podium.
Persoonlijk vond ik dit een erg gave toevoeging aan de sfeer van de set. Ook muzikaal zat het goed in elkaar. De band wist een sterke atmosfeer neer te zetten waarin je jezelf, mede dankzij het minimale kaarslicht, volledig kon verliezen. Het geheel klonk ontzettend duister, bijna duivels.
Lucifericon
©Abyssalvoid
Vijf dagen voordat het festival begon, werd bekend dat Cirith Gorgor helaas moest afzeggen. Gelukkig werd er snel een vervanger gevonden in de vorm van Lucifericon, afkomstig uit het Nederlandse Bladel. In tegenstelling tot de voorgaande bands bracht Lucifericon een veel duidelijkere death metal sound, gecombineerd met teksten over het occult.
Waar de vorige bands met slechts twee of drie leden op het podium stonden, betrad Lucifericon het podium met vier muzikanten: twee gitaristen en een bassist die ook de vocalen verzorgde.
De band had een duidelijk professionelere uitstraling dan de voorgaande acts. Ze kwamen zelfverzekerd over en speelden erg strak op elkaar in. Tijdens het optreden kondigden ze bovendien aan dat er volgend jaar een nieuwe plaat verschijnt.
Voor mij was Lucifericon uiteindelijk het op één na beste optreden van de avond.
Beherit
©Abyssalvoid
Het beste optreden van de avond was voor mij zonder twijfel Beherit. Deze Finse band kwam helemaal vanuit Finland naar Tilburg. Dat de band hier speelde, was op zichzelf al bijzonder, aangezien ze niet vaak in dit deel van Europa optreden. De meeste shows spelen ze in hun thuisland, aangevuld met af en toe een festival in het buitenland.
Beherit bracht een ontzettend duistere sfeer met zich mee, die perfect aansloot bij de rest van de avond. De band wist bovendien goed op het publiek in te spelen en nam de zaal zichtbaar mee in hun optreden.
De zanger heeft een distortion op zijn stem zitten, wat de vocalen een bijzonder duister karakter geeft. Hij had het tijdens het optreden druk: naast het zingen speelde hij ook tussendoor wat keyboard.
Tijdens het concert ontstond er een kleine moshpit, de enige pit die ik de hele avond heb gezien. Daarmee sloot Beherit de eerste festivaldag op een sterke manier af.
