Als je denkt aan het festivalseizoen, denk je vaak aan grote festivaltenten waar op meerdere dagen meerdere grote headliners langskomen. Maar ook als het hoogseizoen is voor de festivalgangers, zijn er alsnog kleine festivals die je weten te verrassen. Tilburg Metal Fest is één zo’n festival. De eerste verrassing was dat het niet in Tilburg was, maar in het dorpje vlakbij: Alphen. Het festival was in een vervallen schuur en tot in de puntjes goed geregeld door de organisatie. Het was de perfecte sfeer voor wat Nederlandse, maar ook internationale acts. En natuurlijk een klein marktje met patches, sieraden, platen en de standaard bandmerchandise.
Wil je meer foto's zien? Check dan onze gallerij via: https://metalfrom.nl/gallery/tilburg-metalfest-2026
Wakker worden met dikke riffs en solo’s van Terradown
Rond één uur ‘s middags begint de eerste band van vandaag: de Nederlandse melodic/deathmetalband Terradown. Hoewel het publiek nog maar net de koffie op heeft en de eerste bezoekers aan het bier beginnen, maakt dat de band niet heel veel uit. Met veel energie en beweging knallen ze gelijk hun show in. Het duurt ook niet lang voordat de gitaristen de eerste solo’s laten zien. Tijdens het tweede nummer van de set, de titeltrack ‘Accept Your Fate’, kreeg de band de zaal al lekker mee. Ook andere nummers van hun pas uitgebrachte album ‘Accept Your Fate’ kwamen langs, maar ook het nummer ‘Memories’ van hun vorige album. De band maakt er dankzij hun choreografie en energieke frontman een toffe show van. Alle nummers barsten van de energie en tijdens nummers zoals ‘Dumpster Fire’ en ‘Checkmate’ ontstaan al de eerste kleine moshpits van de dag. Een festival openen is altijd lastig, maar met de showmansvaardigheden van de zanger en de getalenteerde muzikanten weet de band de zaal op te warmen.
Scandinavische rituelen en blackmetal met Vr∅de
Vandaag is echt een mix van genres en dat bewijst de pagan blackmetalband Vr∅de. Deze band haalt inspiratie uit de Scandinavische cultuur en dat kan je gelijk zien. De handdrum van een van de zangeressen heeft bijvoorbeeld een afbeelding van Yggdrasil. In de Noorse mythologie is dat de grote centrale boom die alle verschillende negen werelden waaronder Asgard, Midgard en Niflheim met elkaar verbindt. De set opent gelijk al met een soort ritueel waar Oud-Scandinavisch overheen gezongen wordt. De band leunt op een backingtrack waarin veel accenten te horen zijn die het Scandinavische sfeertje aandikken. Het tweede nummer ‘Ostracized’ laat gelijk zien wat de band kan. Het is meer dan zweverig folk; het is ook blackmetal met dikke double bass-drums, diepe growls en duistere gitaarlijnen. Helaas is de bas niet te horen en viel een gitaar wat weg, maar de drummer speelt erg strak. Ook de nieuwe zangeres en gitarist weten na wat opwarmen hun plek op het podium te vinden. Na een aantal andere nummers zoals ‘Voluspa’ en ‘Hvergelmir’, deed de band ook nog een ritueel met veel rook en vuur. Dat maakte hun show tot een unieke beleving. Doordat het opbouwen allemaal wat langer duurde, kwam deze set wel helaas tot een abrupt einde.
Veel feest en ongein met Razorblade Messiah
Na de spirituele blackmetal was het tijd voor het compleet tegenovergestelde: thrashmetal dat gericht is op het maken van een leuk feestje. De thrashmetalband Razorblade Messiah heeft het podium aangekleed met banners met de art van hun laatste album ‘Age of Oppression’. In plaats van middeleeuwse klederdracht, komen de artiesten op in een traditionele metalkledingstijl. De zanger is daarbij een bijzondere verschijning. Hij draagt een battle jacket gevuld met glimmende studs en patches van bands zoals Judas Priest en Exodus, en een legging met een soort zebraprint. Thrashmetal is er in verschillende soorten en maten, maar deze band heeft gekozen voor veel energie, vrolijkheid en enthousiasme. Voordat de show begint, worden er opblaasgitaren uitgedeeld aan het publiek. Iedereen heeft meteen een leuke fidget om mee te spelen en dat gebeurt dan ook zeker. Met nummers zoals ‘The Fire Fades’ en ‘Metal Messiah’ laat de band zien hoe strak en goed ze zijn. De showmanskills van de zanger zijn echt top. Hij weet precies hoe hij de zaal mee moet laten doen. Zodra hij tijdens het nummer ‘No Motion’ merkt dat de zaal nog te weinig bier op heeft om goed los te gaan, springt hij van het podium af voor wat één-op-één interactie. Hij loopt tijdens het nummer door de zaal en laat mensen uit het publiek meeschreeuwen. Als hij later tijdens het nummer even naar buiten loopt, kwam hij later weer naar binnen gerend en heefthij een pet van een van de bezoekers gejat. Hierdoor was de show ineens veranderd in een Benny Hill-achtige achtervolging. De show was echt leuk om naar te kijken, al was het publiek nog te nuchter om volledig mee te gaan in het feest. Voor het jongere publiek was het ook een leuke show. Eén kind mocht zelfs heel even kort op het podium staan!
Een race tegen de klok met Tröjan
Langzaam loopt de dag nog wat verder uit, maar de speedmetalband Tröjan ging daar hopelijk verandering in brengen. Als eerste internationale act van vandaag, waren er flink wat verwachtingen vanuit mijn kant. Extra pech was ook dat ze bij de douane wat langer moesten wachten, waardoor de show nog verder uitliep. Thrash- en speedmetal zitten qua genre vrij dicht bij elkaar, maar Tröjan is wel echt anders dan Razorblade Messiah. Waar de vorige band helemaal los ging op het podium, is de beweging ver te zoeken bij deze band. De zanger is wel steengoed en de drummer doet tussendoor zeker wat toffe trucjes, maar dat is niet genoeg om een show te maken. Helemaal na wat Razorblade Messiah had neergezet. Ook het publiek is er duidelijk niet zo enthousiast over. De zaal is minder gevuld en de mensen die er staan, zijn duidelijk aan het wachten op de rest van de acts. Als de band interactie zoekt, doet een handje vol bezoekers uit beleefdheid mee. Geheel onterecht, want de band is wel retestrak en ze gaan ook met een vaart door hun setlist heen. Helaas niet snel genoeg, want ook zij moesten een nummer schrappen. Toen ik later die dag de drummer sprak, vond hij dat erg jammer. Het nummer dat ze niet speelden een van hun beter beluisterde nummers is, maar ook een van hun langste nummers. Aan het einde van de set, kickt bij een aantal het bier in en begint de zaal alsnog een beetje in beweging te komen. Gelukkig zijn ze dan niet voor niets helemaal uit Engeland gekomen.
Heavy metal veteranen Martyr
Na Tröjan loopt de zaal helemaal vol voor de volgende act. De Nederlandse heavy metalband Martyr is één van de oudste Nederlandse bands in het genre. Omdat de band al zo lang meegaat, weten ze ook als geen ander hoe ze een show moeten maken. De zanger voelt zich gelijk thuis op het podium. En door hun jarenlange ervaring, weten ze ook hoe belangrijk het is om mee te gaan met de tijd. Bijvoorbeeld tijdens het nummer ‘Demon Hammer’. Daar hebben ze niet alleen een nephamer die de zanger zogenaamd tegen de basdrum slaat, zit er op de backingtrack ook een harde dreun. Terwijl een backingtrack niet zo heel gebruikelijk is bij dit soort bands. Behalve techniek, gebruikt de band nog andere elementen om een show te maken. Bij het nummer ‘Raise Your Horns’ staan twee gemaskerde monniken op het podium. Zij bewegen amper, maar het voegt wel extra sfeer toe aan de show. Ook leek het alsof ze wat trucjes uit de show van Razorblade Messiah hadden gehaald. De zanger loopt door het publiek heen om bezoekers mee te laten doen en ze halen bij het nummer ‘La Diabla’ twee kinderen en een fan op het podium zodat ze mee kunnen springen. Bij het nummer ‘Legion Of The Cross’ komt er een Grim Reaper (of Magere Hein om in de Nederlandse sferen te blijven) op het podium. Tijdens de show laten ook de andere muzikanten zien dat ze goed zijn. De veel jongere gitarist speelt de gitaarlijnen erg strak en de drummer speelt met gemak de snelle drums van ‘Speed Of Samurai’. Ook de vocalen zijn loepzuiver en net zo hoog als op de platen. Ze hebben weer met deze show opnieuw bewezen dat ze, ondanks hun leeftijd, net zo goed zijn als vroeger.
De core-kids gaan van 0 naar 100 door Sun Eater
Na flink wat oldschool metal, was het tijd voor een nieuwer geluid van de Duitse deathcoreband Sun Eater. Deze band heeft ook nog een Nederlands randje. Hun zanger is namelijk een Nederlander. Ik keek er erg naar uit om deze band live te zien, en ik was niet de enige. Tijdens de soundcheck komen meer Nederlandse core-kids vanuit alle hoeken en gaten tevoorschijn. Na al dat wachten waren ze klaar om te horen waar zij van hielden. Na de introtrack knalde de band gelijk in met verschillende nummers van het album ‘Deathcrown’. De blastbeats, bass drops en breakdowns worden als een soort bom op het publiek losgelaten. Dat bracht een hoop chaos en violent moshpits met zich mee. Ook was er nog iemand die tijdens het nummer ‘Flight of Icarus’ op een luchtbed ging crowdsurfen. Er was duidelijk een soort generatie-/genrekloof aanwezig. Want de crowdsurfers snapten niet helemaal dat je niet door een violent pit moet crowdsurfen. Ook voor de band was het duidelijk dat ze met een totaal ander publiek te maken hadden. Daar speelde de zanger ook gelijk op in door tijdens het nummer ‘Wounds’ alle headbangers naar voren te roepen. Elk nummer dat de band speelt gaat harder dan de vorige en de muziek wordt ook steeds smeriger en gewelddadiger. De zanger had smerig goede vocals, de gitaristen speelden dikke riffs en de drummer was extreem strak. En dat terwijl ze alle vier helemaal los gingen op het podium. Maar behalve violent moshpits, wisten ze ook nog een goede two-step moshpit te openen. Na de nummers ‘Harakiri Suicide’ en ‘The Nemesis’ was het alweer tijd voor het laatste nummer: ‘Moira’. Hier riep de band iedereen nog één keer naar voren om nog een laatste keer los te gaan. En dat deed het publiek zeker, ook de oldschool metalliefhebbers gingen los. Dat is zeker een prestatie voor een band waar de meeste traditionele en oldschool metalheads weinig van moeten hebben. Voor iedereen die een keer de kans krijgt: ga deze band live zien.
Spin kicks en breakdowns met Kanine
Sun Eater was vandaag niet de enige deathcore band. De core-kids waren nu echt warmgedraaid en konden nog meer energie kwijt bij de Franse deathcore/slam band Kanine. De set opende met een mix van de ‘Crab Rave’ en het nummer ‘Lose Yourself’ van Eminem. De eerste bassdrop van de set was het startsignaal voor alle violent moshers dat ronde twee was begonnen. Met nummers zoals ‘Doom Bringer’, ‘Attack On Guinea Pigs’ en ‘Shinra Tensei’ trakteert de slam deathcoreband de core-kids op lekker veel slamgeweld en introducerde ze de oldschool metalfans aan het fenomeen slam. Bij het nummer ‘808’ ging de breakdown steeds langzamer en langzamer, gevolgd door een bassdrop die de zaal en het publiek voor twintig seconden liet trillen. Dat heeft iets aangewakkerd in de moshpit want tijdens het nummer ‘Gangrene’ kwamen ook de eerste spin kicks voorbij. Bij de nummers ‘Rage’ en ‘Frost’ durfden ook de wat meer oldschool fans meer mee te doen. Zij hadden ondertussen genoeg bier op om zich ook te wagen aan het violent moshen. Ook was er nog iemand die weer wilde crowdsurfen, maar dan wel met een biertje. Bij één van de laatste intro’s van de set konden de traditionele metalfans het niet laten om hun instinct te volgen en met z’n allen te zitten en te roeien. De laatste twee nummers waren een goede afsluiter van de set vol met samples. Het nummer ‘Salade De Phalanges’ had wat samples van Mortal Kombat geleend. Tot mijn verbazing had het nummer ‘Counter Slam Bassdrop Offensive’ een sample dat ik ken van het EDM-nummer ‘One Click Headshot’ van Feed Me in het nummer verwerkt. De laatste twee nummers sloten ook af in stijl met vuurwerk en, traditiegetrouw binnen het genre, een popnummer voor de foto. In dit geval was het ‘Everytime We Touch’ van Cascada. Voor de liefhebbers van slam en breakdowns was dit echt een geweldige show en het was tof om te zien dat ook de veteranen in het metalgenre op hun eigen manier ervan konden genieten.
Epische snelle en technische deathmetalriffs met Obscura
Na het breakdowngeweld van Kanine was het tijd voor de afsluiter van de avond en ook de tweede band waar ik vandaag naar uitkeek. De Duitse band Obscura. Deze technische deathmetalband met Nederlandse bassist zag ik voor het laatst bij Hedon Zwaar aan het begin van dit jaar en ik was bang ze voorlopig ook niet meer te zien. Gelukkig waren ze wel op Tilburg Metal Fest! Het duurde wel even voordat de band begon te spelen. Het podium moest flink verbouwd worden en er waren wat issues met het geluid. Maar na wat wachten was het eindelijk zover. Zodra de bassist de eerste noten van ‘Forsaken’ speelde, kwam er alweer een grijns op mijn gezicht terug. Als de nummers ‘Silver Linings’, ‘Evenfall’ en ‘Emergent Evolution’ gespeeld zijn, voelde het alsof het dezelfde setlist was als die ze aan het begin van dit jaar speelden. Dat maakte mij niet uit, want een tweede keer een goede show zien is nooit een straf. En dit keer ook nog eens met vuurwerk. Bij het nummer ‘In Solitude’ schiet het volume van één van de gitaristen ineens omhoog. Dit verbrak wel een beetje de trans waar ik in zat en keek daardoor een rondje door de zaal. Het viel me toen pas op hoe de rest van de zaal erbij stond. Na negen uur festival was iedereen wel een beetje op en gaar. Een handjevol mensen was nog in de pit en een paar werken nog mee met een enkele crowdsurfer. Maar of de band nu voor 10, 100 of 1000 man staat, ze maken er een strakke, technische en vooral vette show van. De bandleden gaven alles wat ze hadden en daardoor gaf het publiek dat ook terug. ‘Gelukkig’ was er iets met het geluid van de gitarist en niet de bassist. Ondanks alle chaos en de snelle technische riffs in het nummer, kan je deze altijd door de mix horen. Extra bijzonder omdat deze fretloos is en zonder plectrum wordt bespeeld. Na nummers zoals ‘Akróasis’ en een aantal nummers van het album ’A Sonication’, was het tijd voor de encore. Met veel vuurwerk speelden ze de nummers ‘Septuagint’ en ‘Incarnated’. Het was een mooie afsluiter van de dag en de band had de technische set weer super strak neergezet.
