Heet, heter, heetst. Iedereen die je tegenkomt heeft het er over, alle bands zeggen het vanaf het podium, en wij gingen daardoor helaas een dag eerder naar huis en hebben de headliners van vrijdag helaas moeten missen (scroll naar onder voor de rest van dit verhaal). Lees hier het deel van de dag wat we nog WEL mee konden maken!
Check voor meer foto's de Gallerij.
Curselifter
Na de donderdag overleefd te hebben en 's ochtends onze tent uit gebrand te zijn op de camping, tijd voor dag twee. Het voordeel van alleen maar water drinken omdat het zo warm is is dat je wel 'fris en fruitig' (voor zover dat mogelijk is) op tijd bij de eerste band kan zijn - en we waren niet de enigen! Met een mooie introductie door Bjorn van Bjorn's Beton Uur knalt Curselifter met een korte, maar violent set de aanwezigen wakker. Fair, het staat niet zo vol als met Changing Tides twee jaar geleden, maar dat betekent alleen maar dat er voldoende ruimte is om keihard te moshen en te two-steppen; en daar wordt goed gebruik van gemaakt. Vocaliste Rosa neemt de vrijheid en de ruimte om lekker voor op de barriere te komen staan en de mic weg te geven aan mensen uit het publiek de de teksten vol overtuiging mee schreeuwen. Curselifter is met recht een crowd-pleaser - met een verhaal. Waar we gister tot Bury Tomorrow moesten wachten voor een speech over gelijkheid en dat we er voor elkaar moeten zijn, neemt Rosa van Curselifter het voortouw door heel duidelijk te vertellen dat ze als band tegen racisme, homofobie en nog veel meer van dat soort nare woorden zijn, en dat we beter voor elkaar op moeten komen en dat je altijd wat kan doen. Een positief begin van een positieve, maar vooral warme, dag.
Ilaender
Ilaender speelt in de de Hawk stage. Het is een voordeel dat Jera geen buiten podia heeft, want dan zou iedereen inmiddels levend weggefikt zijn dit festival. Maar waar de andere tenten door de open zijkanten en soms zelfs de enorme ventilatoren nog goed te doen zijn, is de Hawk dit weekend vooral een grote broeikas. Logisch dus dat het niet helemaal vol staat en dat er vooral ook mensen buiten de 'tent' van Ilaender genieten. Ilaender is ook een beetje een bijzondere keuze voor dit festival met hun bijna progressieve alternatieve metal passen ze misschien meer in het hokje progressieve nu-metal. Met voldoende groove, dat zeker, maar vooral ook sterke clean vocals en veel melodie. Dat de band ballen heeft bewijzen ze door halverwege hun set ook gewoon hun nieuwste track, de ballad 'All That I Have' te spelen. Een andere relatief nieuwe track, Inside My Head, laat zien dat de band ook wat meer power heeft, en deze track past beter in de lijn van Jera. De rest van de set bestaat vooral uit tracks van de debuut EP van de band uit 2024. En omdat de band ook wel in de gaten heeft dat wij het allemaal warm hebben, schieten ze nog even met waterpistolen op het publiek.
Ann is Okay
De sterkste vocals horen we later vandaag bij Periphery, maar Ann is Okay staat zeker op een eerste plek. Gelukkig voor het aanwezige publiek die de nummers nog niet zo goed kent (of, zoals ik, vooral een paar losse woorden kent en rest mee la-la-laaaat) heeft de band de meezing stukjes ook op visuals achter zich staan, zodat het publiekskoor lekker z'n ding kan doen. Met inmiddels een gevoelstemperatuur van 41 graden is het voor in de tent met de ventilatoren nog wel te doen, maar achter in de tent vooral heel erg benauwd. Het publiek bleef dan ook vooral stil staan tijdens Ann is Okay, alhoewel we aan het einde tijdens Shut the Fuck Up toch echt niet meer stil kunnen blijven staan. Dat de band met deze temperaturen wellicht iets minder beweegt op het podium dan normaal, wordt ze vergeven. Met tracks als Parasite en Humanity zet Ann is Okay een overtuigende set neer, waarin vooral de cleans van Christoph goed naar voren kwamen.
Periphery
En zoals ik net al zei; de beste vocals van het festival deze twee dagen horen we bij Periphery. En niet alleen super krachtige convincing vocals maken dat Periphery weet te overtuigen op Jera; ook het feit dat de band super veel plezier heeft op het podium en met elkaar maakt dat dit een van de leukere shows is van het weekend. Het feit dat de gitarist al zijn plectrums weg gooit om één persoon te raken, en constant mist, bijvoorbeeld. Of dat de gitaristen tijdens Make Total Destroy met elkaar lopen te kutten door aan elkaars knoppen te draaien. Periphery is niet alleen een skill show van de gitaristen - deze band is echt in balans, en het totaal plaatje klopt (nu alleen nog een bassist op het podium, dan is mijn basissten hart ook weer blij). De band heeft net een maandje nieuwe album A Pale White Dot uit, en speelt natuurlijk een groot deel van de tracks van dat album. En hoewel Djent natuurlijk in hun eigen woorden geen genre is zijn we toch heel blij met hun djenty tunes (en is Wildfire live ook echt wel een masterpiece)
Hollywood Undead
Tijd voor de grootste party van het festival tot nu toe; Hollywood Undead is hier met één missie en dat is een feestje bouwen. Van de gekleurde palmbomen op de achtergrond tot het feit dat ze een kind uit het publiek halen om op het podium gitaar te komen spelen, deze band is fun op alle vlakken. Het verbaasd dan ook niet dat de hele tent van voor tot achter vol staat, en bij het horen van de themesong Undead als één golvende massa op-en-neer beweegt. Ondanks de hitte gaan we los op Riot, en honestly, hoe kan je nou stil blijven staan tijdens Comin' in Hot? Extra kudo's voor de gitarist die het jongetje wat uit het publiek wordt gehaald om gitaar te mogen spelen, maar dat eigenlijk nog niet echt kan, ter plekke leert hoe hij de riff van Comin' in Hot moet spelen. Pure positivity, daar worden we blij van. Of hij oud genoeg is om de teksten van de Hollywood Undead te luisteren is niet aan ons, en met de slottrack Everywhere I Go zingen wij tijdens de terugreis in de auto nog steeds keihard mee.
Disclaimer
Want.
Helaas is de hitte mij (Nicky) teveel geworden vandaag, en heb ik besloten na Pyrus Malus het festival achter me te laten omdat ik oververhit ben geraakt. Ik ben geen opgever, met zondag gekneusde kruisbanden en mn knie in een brace, maar na de hele dag al super misselijk te zijn en barstende koppijn te hebben, is de conclusie dat naar huis gaan wellicht verandiger is. Maar Pyrus Malus is zo'n bijzonder project dat ik perse hun show wilde zien, en met mij nog een hele hoop anderen, want de Quail stage staat bomvol.
Pyrus Malus
Tijdens het interview wat ik eerder op de dag met Pyrus Malus deed hoorden we al dat het optreden op Jera pas hun tweede optreden zou zijn. Daar is niets van te zien, op wellicht de stress om de technische problemen na. Want hier staat een show die ook prima op een groter podium had kunnen staan. De aankleding, de visuals op de achtergrond, het verhaal; het hele plaatje klopt, en ondanks dat we pas één track van de band hebben gehoord voordat we ze live zien, zijn we erg onder de indruk. De muziek sluit naadloos aan op de visuals - gelaagde, conceptual metalcore, vol melodie, verhaal, maar met ook meer dan voldoende ruimte voor dikke riffs en zware breakdowns. Ondanks dat de band een moeilijke set speelt, want ze spelen op de Quail stage en dat betekent dat niet iedereen die er staat naar jouw muziek luistert, weten ze met hun stage presence toch het grootste deel van het publiek voor zich te winnen. De expressie van de vocalist, compleet gemaakt door de bloemenkroon op zijn hoofd, is dan ook zo'n imposante verschijning waarbij je haast wel MOET gaan luisteren.
Wat mij betreft een band die volgend jaar ook prima in de Buzzard zou kunnen staan, en een fijne afsluiting voor een heel, heel warm festival. Ik moest zaterdag en zondag plat op de bank bijkomen en m'n fysio vond het niet een heel erg goed idee om met mn geblesseerde knie naar een festival te gaan, maar het was het allemaal waard! Jera is het leukste festival van Nederland, hulde voor de organisatie die ondanks het extreme weer alles in goede banen wist te leiden, en volgend jaar zijn we er zeker weer bij!
