Sons of Node is een driekoppige Sons of Node is een driekoppige sludge formatie uit Utrecht. Ze omschrijven zichzelf als smerige en dissonante riffs, met een basgeluid zo groot en harig als een mammoet. En als je hun muziek aanzet is het met recht smerig te noemen. Hun eerste EP Manicure kwam uit in 2018, drie jaar later kwam de band met hun debuut album DEADLOCK. Consequence of Abundance, die uitkwam op 15 mei, is de tweede full length van de mannen. Tijd om er eens goed voor te gaan zitten.
Consequence of Abundance opent met de track Back to the Mud. Het duurt even voor de track echt op gang komt, maar dan horen we zeker waarom de band zichzelf met Mastodon vergelijkt. Het ruige, crunchy geluid van de gitaren, die precies NIET doen wat je zou verwachten, zwaar op een manier die niet echt binnen de metal, niet echt binnen de rock, niet echt binnen de kaders valt. De afwisseling van de verschillende vocalisten maakt de puzzel compleet. En als je denkt, ah, nu weet ik waar de track naartoe gaat, volgt een ultra trage breakdown.
Consequence of Abundance is een deprimerende, zware plaat met bijna 50 minuten muziek verspreid over acht tracks. Wie goed kan rekenen, ziet dat de gemiddelde tracklengte dan ook behoorlijk lang is. Het tweeluik I Awake … en … In Solitude spannen daarbij wel de kroon, met ruim 13 minuten aan muziek verspreid over twee tracks. Wie de plaat ook op CD koopt bij de mannen uit Utrecht krijgen ook een cd-boekje met daarin de teksten, vergezeld door bijna dystopische zwar/wit foto’s van hele normale dingen, die hiermee de vervreemding compleet maken.
De hoorn des overvloeds op de voorkant van de cover biedt in de visie van Sons of Node zeker niet alleen maar goeds, en de teksten zijn even zwaar en deprimerend als de muziek. Het hele album luistert daarmee als een soort zwaar kunstproject - en zo moet je het denk ik ook waarderen. Neemt niet weg dat de tracks an sich super gelaagd en interessant zijn, maar als je het hele plaatje compleet hebt met teksten en foto’s, komt de muziek ook meer tot leven. De versnelling aan het einde van Final Epilogue bijvoorbeeld, past perfect bij de laatste regel tekst Deteriorate your Mind.
Een track als Phantasmagoria laat de veelzijdigheid van de band zien, door de groovy riffs van de eerste helft van de track te laten overlopen in een bijna deathmetal-achtige up-tempo beat, met de nodige gitaarsolo’s. Het crunchy gitaargeluid zorgt ervoor dat het nergens echt de deathmetal hoek op gaat, overigens. De groovy manier waarop dit weer terugkomt bij de mainriff is echt skillfully done.
De hardheid van het einde van Phantasmagoria gaat door in de korte interlude Gnashing Teeth, wat een perfecte omschrijving is van het dissonante gitaar geluid wat we daarop terughoren. Hier ook weer meer dan voldoende ruimte voor de basgitaar en een killer headbang riff. En om de diversiteit nog groter te maken, opent het tweeluik I Awake.. met een clean gitaar intro, waarmee het haast aan Opeth doet denken. Des te harder komt deel twee, …. In Solitude, binnen. Pure sludge die je voelt tot op het bot.
Final thoughts
Sons of Node heeft een super interessante plaat afgeleverd, die zeker niet voor iedereen is, maar voor de liefhebber echt een goudmijn aan toffe dingen. Normaal gesproken zou ik één track aanraden, maar in dit geval zou ik zeggen, check het tweeluik I Awake … en …. In Solitude, want dit is toch echt wel een meesterlijk stukje geweld. Heb je iets minder tijd, dan is Final Epilogue een track die net iets toegankelijker is.
Tracklist:
Back to the Mud
Final Epilogue
Phantasmagoria
Gnashing Teeth
I Awake…
…In Solitude
Kill all Captives
Council of Combat
