Category: Reviews

Mijn vorige recensie schreef ik over het debuut van de Friese black metal-formatie Drôvich en het toeval wil dat ik voor deze recensie in dezelfde provincie blijf. De noorderlingen van Ter Ziele hebben onlangs namelijk hun eerste langspeler uitgebracht. Drie jaar na hun eerste dubbelsingle presenteert het viertal vijf nummers waarin doom metal verrijkt wordt met invloeden uit de post- en black metal. Fans van bands als Amenra en Old Man Gloom, spits uw oren!

Blackened post-doom, of geef het maar een naam

“Embodiment of Death” vangt direct aan een onheilspellende sfeer te creëren op introstuk “As Long As I Breathe”. Of het nu aanzwellende ambient gitaren zijn of juist een fraai staaltje synthesizerwerk is (of een combinatie van die twee), de toon wordt hoe dan ook direct gezet: Ter Ziele is hier niet om een verzameling plezierige liedjes ten gehore te brengen. Dat wordt nog een beetje duidelijker wanneer op “The Separation of Body and Soul” meteen na de korte introductie van zojuist een logge doomriff wordt ingezet. De titel lijkt overigens te verwijzen naar het dualisme zoals Descartes dat ooit beschreef.

Zodra de vocalen hun intrede maken, bewijst het Friese kwartet nogmaals dat het hier geen dertien-in-een-dozijn-doomalbum betreft. De screams neigen eerder naar black metal dan wat typisch te horen is op een plaat in dit genre. Ergens zou echter ook de vergelijking met een band als Amenra gemaakt kunnen worden, maar wellicht is dat ook te makkelijk.

Hoewel ik persoonlijk vaak sneller neig naar de simpele zielen-doom met non-stop logge beukriffs en teksten die uitsluitend over drugsgebruik en alcoholconsumptie gaan, kan ik sonische experimenten en bovenal afwisseling in een ietwat statisch genre ook altijd heel erg waarderen. Niet alleen op muzikaal vlak, maar ook tekstueel lijkt Ter Ziele behoorlijk diep te graven. De titel van “Of Noumenon Reality” verwijst, althans, dat denk ik, naar het “Ding an sich”-principe dat een grote rol speelt in de Kantiaanse filosofie. Niet mals!

Spanning en dynamiek

Waar de voorganger direct met zware, sludgy doom-riffs begon, wordt op “Of Noumenon Reality” wat tijd genomen om rustig op te starten. De vocalen schuiven pas na ruim anderhalve minuut aan en de drummer hoeft gedurende de eerste twee minuten niet veel meer te doen dan af en toe de hi-hat aan te tikken. Een paar stevige rammen op de toms geven vervolgens aan dat het tijd is om te beuken. Op nummers als deze laat Ter Ziele zien uitstekend een heftige sfeer te kunnen creëren. Bovendien hebben de mannen sinds hun debuutsingle voldoende tijd gehad om zich de opbouw van een post-metalnummer meester te kunnen maken en dat blijkt op deze langspeler: ze weten voortdurend de spanning vast te houden en spelen doorgaans op interessante wijze met dynamiek.

De titel van het voorlaatste nummer, “This Mortal Coil”, roept tussendoor de vraag op of de mannen van Ter Ziele zich hebben laten inspireren door het Britse gothic-collectief met dezelfde naam uit de jaren 80, een bepaalde passage uit Hamlet of toch de Californische psych-proggers Spirit, die ook naar het begrip van een sterfelijke spoel verwezen. De dromerige intro lijkt in de zoektocht naar een antwoord op deze vraag een bepaalde kant op te sturen, maar gelet op de tekstuele inhoud die Ter Ziele tot nu toe heeft gepresenteerd, valt

Shakespeare toch ook zeker niet uit te sluiten. “Embodiment of Death” bespreekt immers zware thema’s als vergankelijkheid, menselijk leed, existentialisme, gitzwarte toekomstbeelden en eenzaamheid. Het is simpelweg een duister geheel; een epos waarin alle facetten van zielesmart de revue passeren.

Afsluitend

De titel van de intro wordt in verlengde versie gebruikt als titel van het laatste nummer, “As Long As I Breathe, I Am To Suffer”. Het vormt een mooi full circle-moment. Het nummer begint met een uitgebreide inleiding waarin de huiveringwekkende, desolate sfeer die de luisteraar vanaf het begin gegrepen heeft wederom in vol ornaat aanwezig is. De eerste knallende riff na de intro toont het meest evident de black metal-invloeden die Ter Ziele meeneemt. Let wel, het gaat hier om invloeden uit black metal in zijn meest melancholische en nihilistische vorm en dat sluit natuurlijk perfect aan bij de mistroostige en vreugdeloze sludge en doom die op dit album voornamelijk de boventoon heeft gevoerd.

Na de muur aan geluid is er halverwege het nummer even tijd om bij te komen. Er wordt afgesloten met een goede minuut aan instrumentale chaos, waarin er met de knoppen van een delay-pedaal gespeeld lijkt te worden en plots is daar het einde van het album.

In zo’n 38 minuten, verdeeld over vijf tracks, weet Ter Ziele te bewijzen dat ze de intensiteit van hun liveshows (waarvan ze er de afgelopen jaren flink wat hebben gehad!) ook buitengewoon goed over kunnen brengen op band. Tussen de loodzware instrumentale passages en zwartgallige materie is er voldoende tijd en ruimte voor introspectie, waarna de luisteraar vervolgens weer het diepe dal ingesleurd wordt. Tijdens de speelduur van dit debuutalbum is er nagenoeg geen ruimte voor andere tinten dan zwart, grijs en al wat grauw is. Dat kan een overweldigende luisterervaring opleveren, maar als het zo vakkundig als hier wordt opgediend, ben ik best bereid me even te wanen in een wereld waar de zon daadwerkelijk nooit meer schijnen zal.

Meer weten over Ter Ziele? Je vindt de band op Facebook, of natuurlijk op hun eigen website.

De derde maand van het jaar begint goed! Reformist heeft hun debuutalbum Voyages aangekondigd en meteen hun nieuwe single Refraction uitgebracht, met een videoclip. De album release show is op zondag 1 juni in 013, samen met Changing Tides en Torn From Oblivion.

Reformist

De vierkoppige band uit Rotterdam en Eindhoven is alweer een aantal jaar aanwezig in de scene. De afgelopen jaren, laten ze elk jaar wel iets van zich horen. In 2021 kwam hun debuut EP “Reform, Rebuild” uit, in 2022 deden ze mee aan de Popronde, in 2023 brachten ze de singles Hivemind en Oblivion uit. Tot slot brachten ze vorig jaar nog het nummer “Venomous” uit met de band Changing Tides en hebben ze meerdere shows in Nederland en Europa gespeeld. 

Refraction

Bij dit nummer heeft reformist van alles uit de kast gehaald. De gitaren zetten in met een zware groovy riff die je meeneemt naar het refrein. De catchy melody in het refrein zorgt voor veel ruimte en sfeer in het nummer. De overgang van de solo naar de laatste breakdown komt ook lekker hard binnen. 

De songtekst van “Refraction” gaat over het herstel na een periode van trauma of verslaving, de mentale strijd met jezelf en de meest donkere hoeken van je gedachten waarin je gevangen kunt zitten. Uiteindelijk draait het om losbreken want er is altijd licht aan het einde van de tunnel.

De clip benadrukt het vast zitten in je gedachten en de industriële setting maken het helemaal af.

Conclusie

Reformist heeft weer een banger van een plaat gemaakt. De zware riffs, het catchy refrein en de smerige breakdown op het einde smaken naar meer. Als Refraction de toon zet voor het album, ben ik heel benieuwd wat er nog meer uitkomt. 

Wil je meer van Reformist horen en zien? Luister hun muziek op Spotify, bekijk de videoclip van Refraction op YouTube en volg ze op Instagram, Facebook en Bandcamp. Of kom langs bij de album release show van in 013.

Het Friese black metal-drietal Drôvich presenteert hun debuutalbum “Weagen fan pine”. Met teksten in het Fries trekken de Noorderlingen inspiratie uit de black metal van weleer, maar putten ze ook uit death- en thrashvaatjes. Fans van klassiekers als Mayhem, Gorgon, Marduk en Darkthrone kunnen hun lol op, maar er is op “Weagen fan pine” ook genoeg te genieten voor zij die toe zijn aan een frisse wind in hun black metal.

Yntro en De Stoarm

“Yntro” begint met een sample van onheilspellend onweer, overeenkomstig de weersomstandigheden op de albumhoes. Drôvich windt er op die afbeelding geen doekjes omheen: een verdorde treurwilg, donkere wolken, bliksemschichten en in het midden een figuur dat pas uit de dood lijkt te zijn opgestaan. Voeg daar het bandlogo met al zijn vertakkingen aan toe en het is absoluut duidelijk: we hebben hier met een black metalband te maken.

De drums die al snel hun intrede maken, hebben op zichzelf staand iets weg van een marching band. Na ongeveer een halve minuut sluiten gitaar en bas aan en wordt er een signaal gegeven dat het hier toch echt om een metalplaat gaat. Pick scrapes introduceren “De Stoarm”. Drôvich is hier om ouderwets te rammen, blastbeats en tremolo riffs vliegen je om de oren, gepaard met de ijzingwekkende krijsen. Opvallend is de cleane zang die als tweede stem aansluit in de refreinen. Het doet bijna denken aan de klaagzang van een geest die al eeuwen opgesloten zit in een verlaten kasteel. De Friezen weten zeker aan sfeer te creëren.

Het middelste hoofdstuk

Na iets meer dan twee minuten, heeft de luister krap een seconde de tijd om bij te komen. “De Balt Fan Myn Siel” pakt de draad direct weer op met volop gebeuk. De riffs doen hier wat meer denken aan de punkier kant van thrash metal. De tweede stem die op “De Stoarm” zong stapt hier met vlagen over spoken word. Dit keer zijn er daarnaast ook screams te horen in de backing vocalen. Uit het niks volgt een solo, ongetwijfeld geïnspireerd 80’s thrash en misschien een band als Bulldozer. De solo blijft niet lang hangen: een paar seconden shredden en daarna weer door naar het rammen.

Het tempo wordt wat verlaagd op “Drôvich”. We naderen doomsnelheden totdat de drums plotseling versnellen. Hiermee wordt er een fraaie dynamiek toegevoegd aan het album. “Ik bin drôvich” wordt door het hele nummer herhaald. Dat past zonder meer bij de sfeer, want het trio weet de treurnis en ellende goed over te brengen. In de laatste minuut is er dan toch nog even tijd om terug te keren naar het geram van de twee nummers hiervoor. Dynamiek is prima, maar er moet natuurlijk ook gebeukt worden.

Wat volgt is “Kannibalisme Yn Holodomor”, dat eind 2022 al in iets andere vorm als debuutsingle werd uitgebracht. Zoveel als ik ook van de abstractere vormen van black metal houd die bands als Liturgy en Wiegedood presenteren, gaat mijn hart toch ook altijd wat sneller kloppen van onverdund hakken en zagen. “Aesthetica” vind ik fantastisch, maar vaak is het toch ook gewoon tijd voor “A Blaze In The Northern Sky”

De bas klinkt op de hele plaat overigesn vrij clean en ligt lekker in de mix. Dat doet me in eerste instantie denken aan Florida death metal-legendes Death, die daar vaak ook een voorkeur voor hadden. De korte solo in dit nummer die meer neigt naar death metal lijkt die invloed toch ergens te bevestigen. De toevoeging van een guitig basloopje op een moment van rust in “Kannibalisme Yn Holodomor” maakt dit één van de meest diverse nummers op het album. De eerder gehoorde klaagzang keert ook hier weer terug en is een perfecte match voor een nummer dat de verschrikkelijke hongersnood in Oekraïne ten tijde van de vroege Sovjet-Unie beschrijft.

Myn Bestean in drie delen

Het Drieluik Myn Bestean vangt aan met een rustige gitaarpartij die me direct in Middeleeuws sferen plaatst. Later sluit een kalmerende piano aan en een akoestische gitaar vervangt de Middeleeuwse riff van eerder. Er wordt zelfs plaats gemaakt voor een gastsolo. Als er dan ook nog fijne, laid-back percussie wordt toegevoegd, ben ik voor zo’n vijf minuten even vergeten dat ik middenin een black metal-album zit. Eerlijk gezegd waan ik me min of meer in een Twarres-album bij “Myn Bestean I”. Dat is natuurlijk cliché om te noemen in een recensie over de muziek provinciegenoten enok niet heel trve kvlt, maar toch doet het me specifiek denken aan Children van het voornoemde Friese duo. Dat is zeker niet negatief en maakt eigenlijk ook helemaal niet uit, omdat de mannen van Drôvich hun black metal-sporen dubbel en dwars verdiend hebben met de knallers op deze plaat. Het is juist prijzenswaardig dat de black metal-makkers een geheel andere stijl weten te presenteren die ook nog eens goed binnen het album past.

“Myn Bestean II” trekt je overigens direct uit de weelderige droom van deel I. Er wordt meteen in de hoogste versnelling gescheurd. Tussen de tremoloriffs door is nog ruimte voor een smaakvolle solo en samen met het derde deel van deze trilogie zet Drôvich hier een mooi black metal-opus neer.

Naar het einde

“Heap” heeft instrumentaal, toepasselijk, een wat hoopvollere toon. Het klinkt triomfantelijk tussen de melancholiek die dit genre, en een groot deel van “Weagen fan pine” zo kenmerkt. Het refrein van “Kom werom” heeft diezelfde hoopvolle sfeer ook en staat in mooi contrast met de sombere teksten. Die triomfantelijke toon is zeker verdiend, want we hebben het hier over een sterk en goed geproduceerd debuutalbum. Drôvich is overduidelijk zeer bekend met de geschiedenis van dit genre en alle mijlpalen door de jaren heen. Met titels als “Stjerrend Pracht” en “Ein Fan’e Tiid” is dit ook onmiskenbaar een black metal-album. Ook de golven van pijn die de albumtitel beschrijft zouden dat eigenlijk direct duidelijk moeten maken. Toch weet Drôvich hier een interessante mix van stijl neer te zetten. In “Stjerrend Pracht” denk ik zelfs wat van crustpunkers Wolfbrigade terug te horen.

Wat Drôvich ook siert is dat alle teksten en titels in het Fries zijn. Dat geeft net wat meer eigenheid aan het geheel en sluit behoorlijk goed aan bij de sfeer. De mannen kiezen ervoor om nog één keer knallen op het slotnummer en daarmee is de langspeler met een speeltijd van ruim driekwartier alweer voorbij. Tussen alle mistroostigheid is “Weagen fan pine” vooral een vermakelijke plaat en een goede toevoeging aan de verzameling van Nederlands beukwerk.

Meer weten over Drôvich? Je vindt ze op socials.

Vier jaar na het debuutalbum is de Tilburgse post-black metalformatie Noctambulist terug met een nieuwe langspeler. Op “De Droom” combineert het Brabantse vijftal net als op voorganger “Elegieën” onder meer blackgaze, post-metal en post-punk, maar lijkt er nog meer ruimte te zijn voor de shoegaze- en überhaupt niet-metalkant. De mannen beschrijven onder meer ogenschijnlijk onbereikbare dromen en hartzeer en beschilderen het sonische canvas met melancholiek en hoop.

De ondraaglijke last van de blackgazeband

Bands die zich ook maar enigszins begeven in het domein van de blackgaze en post-black metal hebben het sinds 11 juni 2013 net een tikkeltje zwaarder dan daarvoor. Vanaf die dag is het namelijk verplicht geworden voor iedere minder creatieve recensent in het hippere segment om te verwijzen naar en waar mogelijk een vergelijking te maken met “Sunbather” van Deafheaven.

Ik beloof hierbij plechtig dat ik dergelijke verwijzingen en vergelijkingen koste wat het kost zal mijden in deze recensie. Andere verboden woorden zijn onder meer “MØL”, “Alcest”, “Bosse-de-Nage” en “Harakiri for the Sky”. Het naast elkaar leggen van quasi-genregenoten doet immers tekort aan de eigen stijl waaraan de leden van Noctambulist hard hebben gewerkt en die zij hebben weten te bevatten in zo’n drie kwartier aan muziek. Wel plaats ik daar maar al te graag de kanttekening bij dat het voor liefhebbers van eender welke van de eerdergenoemde bands absoluut de moeite waard is om deze nieuwe lp van dit kwintet uit Kruikenstad eens aandachtig te gaan beluisteren. We trappen af!

De droom is dood en Petrichor

“De droom is dood” begint met rustig gestrumde gitaarakkoorden die niet zouden misstaan aan het begin van een Touché Amoré-plaat. Na een halve minuut sluiten de andere instrumenten en de vocalen ook aan en ontstaat er een heerlijk muzikaal samenspel dat je qua stijl ergens tussen dreampop en een bepaalde stroming emo zou kunnen plaatsen. Twee verzen over gestorven dromen, willen dansen en willen schreeuwen worden plechtig uitgesproken. De spoken word-intro maakt al gauw plaats voor het eerste volledige nummer van het album.

Bij de opening van “Petrichor” zwellen de gitaren aan gelijk een accelererende motor. Het geheel komt snel op tempo en de eerste krijs van de plaat maakt ondubbelzinnig kenbaar dat we begonnen zijn. De teksten beschrijven stedelijk verval en de thematiek van verloren gegane dromen komt direct al duidelijk naar voren. Na de post-black metal van de eerste minuten gaan de drums kortstondig over in een soort new wave- of post-punkdrumbeat, om vervolgens weer volop door te beuken. Het is een fraaie dynamiek die uiteindelijk opbouwt naar de verlossende coda. Samen met de intro is dit nummer een ijzersterk één-tweetje om de plaat mee af te trappen.

Petrichor verwijst overigens naar de geur die ontstaat als droge grond natgeregend wordt. Het is een geur waarmee we in Nederland met enige regelmaat worden geconfronteerd en die wordt geassocieerd met sterke nostalgische gevoelens. Gezien de tekstuele inhoud van niet alleen dit nummer, maar ook de rest van het album, is het een niet onlogische titelkeuze.

De singles

“Aderlater” was het eerste voorproefje van dit album dat in de herfst van 2024 als single online kwam. De openingsriff wordt omhuld door een goede laag galm en chorus en zou zo uit de koker van Robert Smith kunnen komen. De cleane zang van de coupletten maakt plaats voor karakteristiek black metal-geschreeuw in de refreinen; de vocalen beschrijven het continu spelen van een rol in het circus van het leven. Los van enige dikdoenerij is het soms ook op zijn plaats om domweg te zeggen: “vette plaat”, en daar is dan geen woord aan gelogen.

De singles “Lichteter” en “Gevoelsmens” laten ook voldoende ruimte voor wat kalmere instrumentele passages; gitaren en bas die niet altijd in standje tremolo staan en drums die even pauze nemen van blastbeats. Even pauze, want gelukkig zijn er nog genoeg momenten waarop Noctambulist heerlijk beukwerk presenteert. Thema’s omtrent het dromen over en verlangen naar betere tijden, toekomstig of in het verleden, lopen als een rode draad door het album. Ondanks de misère die in menig lied beschreven wordt, lijkt “De Droom” vaak ook juist erg hoopvol in toon. Het is een delicate balans.

Andere hoogtepunten

In “Godvormig gat” staat de worsteling met de plek die men op de wereld in kan of moet innemen en het in dat kader verkennen van theïsme centraal. Een dusdanig genuanceerde en level-headed verkenning van religie kom je maar zelden tegen in de black metal van weleer.

De gelaagde gitaren neigen erg naar de shoegaze-kant en roepen zo nu en dan herinneringen aan My Bloody Valentine op. Op dit lied komen de uiteenlopende inspiratiebronnen die Noctambulist heeft verzameld voor deze tweede langspeler prominent in beeld.

De voor velen ogenschijnlijk onbereikbare droom om een koophuis te bemachtigen komt aan bod in “Vinex”. Het toeval wil dat ik “De Droom” voor het eerst luisterde op de terugweg van de zoveelste bezichtiging op een markt waarop het lijkt alsof je een ton aan eigen geld nodig hebt om kans te maken op een huis in een hogere klasse dan “krot” of “opknapper”. Noctambulist weet deze treurnis kleurrijk te verpakken in rijke instrumentatie en gooit zelfs wat metalcore-chugs in de mix die een aangename verrassing waren.

Afsluiting

Natuurlijk zijn er nog veel meer gave aspecten van dit album om te benoemen: of het nu de prachtige sfeer op afsluiter “Lang leve de droom” is of het gebruik van het woord “bazuingeschal” op het emotionele “Duivenbloed & suiker”. Toch moet er ook nog wat overblijven voor alle potentiële luisteraars om zelf te ontdekken op dit prachtige album.

Buiten de digitale variant op streamingdienst of downloadwebsite naar keuze, heeft Noctambulist ervoor gekozen “De Droom” ook een fysieke vorm te geven. De plaat is namelijk op het in 2023 opgerichte Italiaanse label These Hands Melt uitgebracht (in zeer smaakvol roze vinyl!). Gelukkig heb ik zelf een exemplaar bij de (stijf uitverkochte!) releaseshow in de Tilburgse Little Devil weten te bemachtigen, want naar het schijnt was de eerste batch van de lp in no-time uitverkocht. Niet gek, want “De Droom” is een meer dan waardige opvolger voor het debuut uit 2021.

Meer weten over Noctambulist? Je vindt ze op socials.

Anderhalve maand geleden kwam het debuutalbum Headbanger van Phobia Unleashed uit. Hoewel dit album uit is gebracht in 2025, neemt Headbanger je terug naar het einde van de jaren 80 en begin jaren 90. De jaren waarin heavy metal en thrash metal de grootste genres waren en Metallica nog maar net was begonnen.

Over Phobia Unleashed

Phobia Unleashed is een metal/hardrock studio project van Robbie Pennings en verschillende muzikanten uit Noord-Limburg. Robbie schrijft de muziek, speelt de bas- en gitaarlijnen in en programmeert de drums. De tekst en zang zijn gedaan door Bob Paulus, Joost Silvrants, Dorus van Ooij, Eric Schoemakers, John Holterman, Wouter Wagemans en Jeroen Joosten. Michel Zeelen, Frans Wulms, Sander Thonen en Paul Janssen hebben extra lead gitaarstukken toegevoegd aan de nummers.

Headbanger

Het debuutalbum Headbanger is een mix van onder andere heavy metal, thrash metal, punk en hardrock. Alle 14 nummers tikken elke keer een ander genre aan. De verschillende zangers en zangstijlen zorgen ervoor dat je niet naar één brij metal aan het luisteren bent, maar dat er veel afwisseling is tussen de nummers. 

Bij verschillende nummers kun je goed horen door wie deze zijn geïnspireerd. Bratwurst mit Sauerkraut begint bijvoorbeeld met een deel van de cover van het Amerikaanse volkslied dat Jimi Hendrix speelde tijdens Woodstock. Ook lijken stukken uit bepaalde nummers op die van andere artiesten. Door de zangstijl en gitaar lijkt bijvoorbeeld Deathcult op de oude Trivium en Die Welt brennt op Rammstein. Ook stukken geïnspireerd door Metallica, Motörhead, Megadeath en andere grote bands uit het genre zijn terug te horen in de nummers. De hardrock en punk invloeden zijn vooral goed te horen in nummers zoals Headbanger, Rubber Duck, Schmetterling en Verdammte Scheisse. 

De lyrics op het album gaan alle kanten op. Maar met nummers zoals Unkraut vergeht nicht, Schnurrbart, Schmetterling en Rubber Duck weet je al dat de tekst niet heel diepgaand zal zijn. De verschillende zangstijlen passen vaak bij de verschillende nummers, maar niet altijd. Bijvoorbeeld bij Schweinhund, Schnurrbart en Rubber Duck vind ik de vocals een beetje vreemd in combinatie met de instrumentale muziek.

Black hole vindt ik persoonlijk een van de mindere nummers op het album. Het instrumentale nummer heeft voor mijn gevoel weinig variatie en voelt eentonig.

Conclusie

Headbanger is gemaakt met plezier, vriendschap en passie voor muziek. Dat hoor je terug in alle nummers op het album. De verschillende genres met hun eigen clichés, de invloeden van verschillende bands, de verschillende muzikanten die hebben meegewerkt en de absurde titels van de nummers. Alles op dit album wijst erop dat er met veel plezier aan gewerkt is. Headbanger is een goed album om iemand te introduceren aan de genres van die tijd of om oude tijden te herbeleven. Bij sommige nummers hoor je duidelijk dat niet elke zanger even goed is, maar het zijn allemaal leuke nummers. Headbanger, Bratwurst mit Sauerkraut, Deathcult en Schmetterling zijn aanraders om een keer te luisteren. 

Wil je meer weten over Phobia Unleashed? Bekijk dan de facebookpagina, of luister Headbanger op Spotify en YouTube. 

Tracklist:

1. Headbanger
2. Loss of sanity
3. Unkraut vergeht nicht
4. Schweinhund
5. Bratwurst mit Sauerkraut
6. Die Welt brennt
7. Deathcult
8. Black hole
9. Schnurrbart
10. Doom eternal
11. Rubberduck
12. Schmetterling
13. Augwiedersehen
14. Verdammte Scheisse

Releasedate: 15.01.2025

Alweer bijna een maand geleden kwam de laatste EP van Sacramental Carnage uit; een EP die meer dan 20 jaar op zich liet wachten. Death Is On The Way is de debuut EP van de band, en markeert de terugkomst van de band in de Nederlandse metalscene. Wat vonden we van deze zes nieuwe tracks? 

About Sacramental Carnage

Sacramental Carnage werd in 1994 opgericht in het Friese Dokkum. In 2002 bracht de band een demo uit, maar verdween daarna uit de schijnwerpers. Na meerdere wisselingen in de drummers besloot de band in 2006 definitief te stoppen. Vorig jaar blies oprichter Rutger het project nieuw leven in, en op 15 januari verscheen de debuut-EP Death Is On The Way. Voor zover ik kan zien, lijkt Sacramental Carnage nu een soloproject van Rutger. De band speelt blackened death metal, waarbij de nadruk op death metal ligt, met sporadische invloeden uit de black metal.

Death is on the way

Met Death is on the Way levert Sacramental Carnage een rauwe en ongeslepen EP af die teruggrijpt naar de DIY-vibe van de jaren ‘90 black en death metal. De productie klinkt wat dat betreft ook echt als een  thuisopname, wat zowel een charme als een beperking met zich meebrengt.

Een van de meest opvallende aspecten van de EP is de drumproductie. De drums klinken vaak als een drumcomputer, met weinig variatie in patronen en een beperkte hoeveelheid fills. Dit geeft de nummers een repetitieve vibe, wat in sommige gevallen werkt, maar vaak ook ten koste gaat van de dynamiek. Het ontbreken van duidelijke eindes versterkt dit onaffe gevoel.

De gitaarpartijen zijn over het algemeen simpel en rechttoe rechtaan. Vooral bij de titeltrack Death is on the Way valt op dat de opnamekwaliteit wisselvallig is; de gitaren klinken alsof ze in een badkamer zijn opgenomen, en de aanslag van de plectrum is duidelijk hoorbaar. Dit roept de vraag op of deze track live is ingespeeld. Tegelijkertijd draagt deze gruizige sound bij aan het oldschool karakter van de EP, wat voor fans van vroege black en death metal aantrekkelijk kan zijn. 

Death is on the Way in detail

Zoals eerder al genoemd, is Death is on the Way vooral simpel, met weinig variatie. De plaat opent met de track Reclaiming my Soul, die wat mij betreft vrij plotseling eindigt en het lijkt alsof de track nog niet af is. The End is Near heeft een groovy riff die uitnodigt tot headbangen, maar biedt weinig variatie. Een sample van een luchtalarm voegt een extra laag toe, maar de track heeft wederom een vreemd einde. Death is on the Way toont iets meer variatie in de riffs en heeft moshpit-potentie. Opvallend is dat de drums hier minder als een drumcomputer klinken, wat doet vermoeden dat er misschien toch een echte drummer aan het project is toegevoegd. A Price to Pay komt het meest in de buurt van oldschool death metal. De track heeft potentie, vooral door de mainriff, maar mist variatie en een solide einde. Verlaten Woud is de meest pure black metal track op de EP. De simpele drumpatronen en minimalistische gitaarpartijen passen hier beter dan bij de meer death metal georiënteerde nummers. Deadly Twist heeft de meeste melodie, met een clean intro, dat helderder klinkt dan alle gitaar partijen verder op de EP. Deze gaat over in eenzelfde riff met distortion, die dan weer een heel stuk zachter staat en veel droger klinkt, waardoor we toch weer in de gritty crunchy 90’s sound belanden. Er is in deze track wel iets meer aandacht besteed aan de drumpartijen, met tomfills en variatie in de riffs. Echter, er zit een hoorbare fout in de gitaar die niet is weggewerkt, wat eigenlijk gewoon zonde is.

Final thoughts

Death is on the Way voelt als een EP die te gehaast is uitgebracht. Met een extra laag gitaren, minder fouten en een meer gebalanceerde mix zouden de nummers sterker tot hun recht komen. Hoewel de gritty sound past bij het blackened death metal-genre, had de kwaliteit van de opname, en ook van de mix, echt wel beter gekund. 

Sacramental Carnage slaagt erin om een rauwe, nostalgische sfeer neer te zetten, maar mist verfijning in zowel compositie als uitvoering. Vooral de bas mist een prominente rol, en een extra laag gitaren zou de tracks voller kunnen maken. Desondanks zitten er momenten in de EP die potentie tonen, vooral bij A Price to Pay en Deadly Twist. Voor een toekomstig project zou een betere mix en iets meer aandacht voor detail deze band een niveau hoger kunnen tillen.

Tracklist:

1. Reclaiming my soul
2. The end is near
3. Death is on the Way
4. A Price to Pay
5. Verlaten Woud
6. Deadly Twist

Meer weten over Sacramental Carnage? Je vindt ze op Instagram en op Bandcamp. 

Distant is niet meer weg te denken uit de Nederlandse en internationale Deathcore scene. Na hun Amerika tour met niemand minder dan Fit for an Authopsy, Sylosis, Bodysnatcher en Judicairy heeft de Nederlandse Deathcore band op 22 november hun tweede EP opnieuw uitgebracht.Tsukuyomi: The Origin is het album waarmee de band terugblikt op waar ze vandaan komen en wat ze de afgelopen 7 jaar hebben bereikt.

Over de band Distant

Distant is een 4-koppige downtempo deathcoreband met leden uit het Sloveense Bratislava en het Nederlandse Rotterdam. Na de release van hun eerste EP Slither in 2015, brachten ze in 2017 de EP Tsukuyomi uit. Tsukuyomi heeft DIstant op de kaart gezet in de Nederlandse metalscene. Met de release van Tyrannotophia in 2019 wist de metal/deathcorescene over de wereld dat er een nieuwe band is om rekening mee te houden. En dat is ze goed gelukt! Ze touren door Europa en Amerika en hebben nummers samen met verschillende artiesten zoals Will Ramos van Lorna Shore. Ook heeft WaveMind Audio in samenwerking met gitarist Nouri Yetgin een Distant Tone Suite uitgebracht.

The Origin

In 2017 bracht Distant de Tsukuyomi EP uit. Deze EP bestond uit 5 nummers en had verschillende features zoals de Nederlandse band Colombian Necktie. De 2024 versie heeft de 5 nummers van de EP en 7 nieuwe nummers. Een van de verschillen tussen deze en de release uit 2017, zijn de feature artiesten. In plaats van Nederlandse bands, zijn dit artiesten zoals Matthew K. Heafy van Trivium en Ibaraki, Alex Erian van Despised Icon, Travis Worland van Enterprise Earth en David Simonich van Signs of the Swarms. Ook kun je duidelijk horen dat de mix flink is veranderd sinds 2017.

The Pale moonlight

Het album opent met een EDM/trap beat die langzaam opbouwt naar een zware breakdown. Na ongeveer anderhalve minuut komen de eerste vocals schreeuwend de track binnen. 

Fleshweaver

Het tweede nummer begint met vocals, pitchshifter/tremolo riff, snelle drums en een breakdown. Hiermee zet het nummer gelijk een zware toon en groove neer die het hele nummer doorgaat. Dit nummer heeft alles waar een deathcore fan van kan houden. Snelle en zware riffs, veranderingen van tempo en een snelle solo die weer eindigt in een zware breakdown.

Voor dit nummer heeft de band ook een videoclip gereleased op YouTube die ook zeker het bekijken waard is. 

Feast of Misery

Feast of Misery begint met een snelle opbouw en couplet naar een steady groove. Het refrein biedt de vocals en gitaren genoeg ruimte om een mooie scape te maken en de ruimte op te vullen. Daarna slaat dit weer om in een zware breakdown.

Torturous Symphony ft. Matthew K.Heafy

Het nummer begint met een Japanse sample en slaat daarna om in een blastbeat groove. De zanger van Trivium en Ibaraki, hoor je het meest duidelijk tijdens het refrein. Ook proef je dat er een klein hintje Trivium in de solo zit verwerkt qua sound.

Cradled in Shards of Glass

Cradled in Shards of Glass laat goed horen waarom Distant een downtempo deathcore band is. Hoewel het aantal bpm niet hoog is, vermaakt de drummer zich goed met snel voetenwerk. Ook zorgt de downbeat accenten ervoor dat het nummer zwaar aanvoelt. De laatste paar breakdowns worden er extra vocal effecten gebruikt om extra zwaar effect mee te geven.

Loveless Suffering

Als Loveless suffering als zesde nummer aan de beurt is en voelt net wat anders dan de andere nummers. De vocals van dit nummer hebben net een andere techniek waardoor de track net een andere agressieve sfeer krijgt. Het nummer lijkt erg op het materiaal van Within Destruction en dat is niet geheel toevallig. In de credits van de videoclip wordt Howard Fang van Within Destruction genoemd als een van de producenten van het nummer. 

Ook Loveless Suffering heeft ook een videoclip op YouTube. Let wel op: de video heeft een triggerwarning. 

The Undying

The Undying begint vrij rustig voor een deathcore nummer, maar bouwt op naar een zware breakdown waar ze ook alles bij uit de kast halen. Snelle drums, pitchshifters, tempoveranderingen. Daarna glijdt het nummer door naar een langere solo met veel ambience. De solo voelt meer metalcore dan deathcore, maar door de ambient effecten is het een goede afwisseling. Er is genoeg ruimte voor de gitaar en alle ruimte wordt ook gebruikt tijdens de solo. Het nummer eindigt uiteindelijk in een breakdown die steeds langzamer en langzamer gaat. 

Voor The Undying heeft de band ook een videoclip op YouTube.

De ‘oude’ nummers

De nummers Apex, Acolytes of Damnnation, Tsukuyomi, Malice en Broken Cross komen van de originele Tsukuyomi EP uit 2017. Door de nieuwe mix en de andere feature artiesten, klinken deze 5 nummers een stuk harder, heftiger en bruter dan hun voorgangers. Helemaal als je de oude en nieuwe tracks na elkaar luistert, hoor je duidelijk de verschillen. In hun nieuwe sound zijn de gitaren meer aanwezig, heeft de drum een flinke boost gekregen en zijn de vocals nog agressiever dan op de oude versie.

Eindoordeel

Tsukuyomi: The Origin is een mooi eerbetoon aan de groei van Distant van de afgelopen 7 jaar. De nummers op het album en de mix in vergelijking met de versie uit 2017, laten zien dat de band tijdens het schrijven, touren, mixen en releasen veel heeft geleerd. Ook met de features laat de band zien dat ze niet net begonnen zijn, maar al bijna 10 jaar hard aan het werk is. Het zou mij niets verbazen als het album net zo’n goede indruk gaat maken als dat het 7 jaar geleden deed. De nieuwe mix voegt een nieuwe ervaring toe aan de originele nummers en de extra nummers geven meer content om van te genieten. Mijn favorieten van dit album zijn Fleshweaver, Loveless suffering, Acolytes of Damnation en Tsukuyomi.

Wil je ook horen hoe deze nieuwe 2024 versie klinkt? Luister het album dan op Spotify. Volg ook Distant op Instagram, Spotify, YouTube of een van hun andere kanalen voor de nieuwste updates van de band, hun muziek en de tours. Vrijdag 31 januari staat Distant samen met Enterprise Earth, The Last Ten Seconds Of Life en Harbinger in 013 voor een show die je niet snel gaat vergeten. Voor de show zijn nog tickets beschikbaar op de website van 013.

Tracklist:

• The Pale Moonlight
• Fleshweaver
• Feast of Misery
• Torturous Symphony (feat. Matthew K. Heafy)
• Cradled in Shards of Glass
• Loveless Suffering
• The Undying
• The Apex 
• Acolytes of Damnation (feat. Alex Erian of Despised Icon)
• Tsukuyomi ( Feat. Travis Worland of Enterprise Earth)
• Malice (feat. David Simonich of Signs of the Swarms)
• Broken Cross

Net op tijd voor de jaarwisseling, komt er TOCH nog een nieuwe plaat uit van Nederlandse bodem. Reality Spill, een metalcore band uit Deventer, lanceert vandaag op 28.12.2024 hun debuut album ‘The End Of The World’. Met 8 tracks is het een mooie kennismaking met de band, voor wie de naam nog onbekend is. We mochten er vast naar luisteren, en vanaf vandaag kunnen jullie dat ook, dus check vast welke tracks je niet mag missen!

Ik ken Reality Spill sinds ze vorig jaar de single ‘Make Waves’ de wereld in stuurden. Die track, met hele technische riffs, hardcore vocals, en vooral veel rauwe energie smaakte naar meer. De heavy breakdowns gecombineerd met de technische snelle riffs is een sound die we in metalcore Nederland verder niet echt voorbij zien komen. Maar toen dit jaar Spoils of an Empire uitkwam, een totaal andere track wat sound betreft, werd ik helemaal enthousiast. Niet alleen vanwege de totaal andere sound, maar Spoils of an Empire is mijn top track van afgelopen jaar. Dat is vooral vanwege de goeie melodielijn waar het nummer mee begint en afsluit, en die ook weer terugkomt in de chorus. Na die track was ik dan vooral benieuwd welke kant het album op zou gaan; meer zoals Make Waves, of meer zoals Spoils of an Empire?

Allereerst krijgt Reality Spill bonuspunten, omdat ze geen waterfall release hebben gedaan. Op ‘The End of the World’ vinden we gewoon 8 nieuwe tracks, 7 als je de losse release van de titeltrack niet meerekent. Van die 8 tracks is het grootste deel gewoon hard, maar een vergelijking met Make Waves of Spoils of an Empire is eigenlijk niet te maken. Reality Spill is een hele veelzijdige band, en zet met The End Of The World een goed samenhangend album neer, met een sound die herkenbaar is, maar afwijkt van wat we eerder dit jaar van de band hoorden. Behalve wellicht de titel track, die met de toevoeging van de synths en het herkenbare chorus toch wel aan Spoils of an Empire doet denken.

Een herkenbaar chorus vind je ook terug in The Storm, wat qua sound doet denken aan Loyalty Ends Here, maar vanwege de clean melodie in de chorus toch weer totaal anders. Door die chorus brengt het me eerder terug naar de 90’s van, bijvoorbeeld, Sum41. Want niet alle tracks zijnhard en agressief.

Aftermath is de punkrock anthem van de band, en hoewel totaal anders in stijl, een welkome break aan al het geweld. Aftermath doet vooral denken aan bands als Sum 41 en Blink 182, en is met recht een blije partytrack, die het goed doet op een roadtrip naar een festival in de zomer.

Het album zit vol groovy riffjes, hardcore vocals, af en toe wat technische gitaar riffs. Het geheel is vooral hard, beukend, aggressief. De toevoeging van de synths op sommige stukken is meer een aanvulling om het geluid nog voller en dikker te maken, in plaats van dat het een eigen melodielijn toevoegt. Wat melodien betreft trouwens, er zitten vooral veel dissonante chords in dit album, wat bijdraagt aan de agressieve vibe. Mask On is daar trouwens een goed voorbeeld van.

Ook met de drie tracks aan het einde van het album krijgen we weer iets meer ademruimte. Stargazing (overture) is een korte interlude, en een warm-up voor Until The Sky Falls Down. Dat is dan misschien ook wel mijn favoriete track van dit album, vanwege de herkenbare chorus, de goede melodielijnen. Vergis Het is met bijna 4 minuten ook de langste track van het album.

Het album wordt afgesloten met de outtro track And Nothing Remains (coda). Ik snap dat ze dit als losse track op het album hebben gezet, zodat je ‘m kan skippen. Zo’n track werkt natuurlijk live heel goed aan het einde van je set, ik had hem zelf misschien gewoon aan Until The Sky Falls Down vastgeplakt, want als losstaande track slaat het niet echt ergens op.

Final Thoughts

The End of the World is een toffe, diverse debuutplaat van Reality Spill, waarin ze vooral hun rauwe energie goed over weten te brengen. Met tracks als The Storm en daarna Aftermath weet de band me absoluut te verassen. Reality Spill komt binnen met een eigen geluid, en weet zich in het (best wel volle) core landschap van Nederland wel te onderscheiden. Favoriete track van dit album is denk ik Until The Sky Falls Down, maar ik moet eerlijk toegeven dat Aftermath inmiddels toch wel mijn guilty pleasure is.

Tracklist

The End of the World

Born Sleeping

The Storm

Aftermath

Mask On

Stargazing (overture)

Until The Sky Falls Down

And Nothing Remains (coda)

Je vind Reality Spill op Facebook.

Twintig jaar Frisian Metal Night. Dat is een hele lange tijd, en deze afgelopen dinsdagavond bewijst dat de Friese Metalscene nog steeds meer dan levend is. In een uitverkochte Neushoorn stonden 10 topacts uit de Friese Metalscene. Op een avond die om 20.00u begint en tot 01.00u duurt, betekent dat wel dat alle bands maar 20 minuten speeltijd hebben, maar dat is misschien net genoeg om het allerbeste van jezelf te laten zien Het zorgt in ieder geval voor een afwisselende, energieke avond. Als de pyrotechnics op het hoofdpodium aangaat, is het feest compleet. Een  betere kerstavond had ik in ieder geval niet kunnen wensen!

(voor meer foto’s, scroll naar beneden)

Na Kronol de beurt aan Deafened to Death, een band die afgelopen jaar hun self-titled debuut EP uitbracht en komend jaar meedoet aan de Wacken Metal Battle. Deze band had in het interview wat ik met ze had aangegeven dat ze altijd alles geven en helemaal kapot van het podium komen – en na het zien van dit optreden geloof ik dat laatste meteen. Het geluid is uitmuntend, en de mannen hebben er duidelijk zin in. De zaal staat inmiddels ook goed vol, en de energie van het publiek straalt duidelijk over op het podium.

Drovich biedt met hun black metal weer een heel ander genre, maar de invloeden van heavy thrash en death zijn bij deze band duidelijk aanwezig.  De momenten waarop bassist Mike een deel van de vocalen voor zich neemt zijn wat mij betreft wel een hoogtepunt in de set – ik hoop daar meer van te horen op het album wat in Februari uit gaat komen.

Hun oorspronkelijke post-metal heeft inmiddels wel een metalcore randje gekregen (wat wij absoluut kunnen waarderen), dus er is zeker ruimte om te headbangen.  Ze spelen wel de kortste set van de avond, of in ieder geval, dat voelt zo, want net op het moment dat we er lekker in beginnen te komen kondigt de zanger aan dat ze klaar zijn. Op zich een goed teken als je meer van een band had willen horen, dus kom maar door met die nieuwe muziek Dimaeon.

Speciaal voor de Frisian Metal Night heeft de band echter de instrumenten weer uit de kast getrokken, en zetten met een setlist van meer dan 20 nummers in 20 minuten een enorme bak pleurisherrie neer. Zoals het hoort, bij een grindcore band. Het publiek gaat hier goed op, en vanaf het eerste riff staat de moshpit aan.

Zij hebben namelijk speciaal voor het 20 jarig jubileum van deze avond een plaat gemaakt met bands uit de regio. Van de oplage van 300 stuks, zijn er op het moment dat hij het podium op komt, nog slechts 10 beschikbaar. Het is dat ik geen platenspeler heb, maar ik snap dat je zo’n collectorsitem in huis wil hebben. Gefeliciteerd met 20 jaar toffe metal avonden, en op naar nog 20 meer, zou ik zeggen.

Of je de muziek van Bildtstar nou kan waarderen of niet, je kan er niet omheen dat deze band heel goed is. En niet alleen op muzikaal vlak. Van podium aankleding (met lampen, een enorme backdrop en zelf pyro) tot de gecoördineerde outfits, de technisch flawless gitaarriffs, de slappende bass en de impressive vocals van de vocalist aan toe, deze band gaat hard. Het feit dat ze doen alsof ze headliner zijn, nemen we voor lief. Dit is wel een van de optredens waar de meeste mensen voor zijn gekomen, lijkt het, want het staat bij niemand zo vol als nu. Zowel de vloer als het balkon boven; er is haast geen ruimte om te bewegen, en terecht, Bildtstar zet een show neer die je wil zien. Alles is tot in de puntjes goed uitgedacht, en wordt vol overtuiging neergezet. Dat nog niet iedereen de tekst van Burning After Midnight kent, maakt niet uit, het feestje gaat gewoon door.

Naast nieuwere bands, is er deze avond ook genoeg tijd om herrineringen op te halen van 20 jaar Friese Metal. Braincasket stond 20 jaar geleden op de 1e editie van Frisian Metal Fest, maar ze zijn ook het levende bewijs dat leeftijd helemaal niets zegt. Gewapend met een drummer in een laptop, zet Braincasket met recht de hardste show (en wat mij betreft de leukste!) show van de avond neer. Wat een geluid komt er uit die strotten van de vocalisten! Nou staan ze met twee man sterk op het podium te brullen, dat helpt, maar het geluid is de hele avond nergens zo goed als bij Braincasket.

Inmiddels is een groot deel van het aanwezige publiek op z’n zachst gezegd niet meer nuchter. Dat past goed bij de humor van volgende band. Stoflik Omskot is zo’n band die zichzelf absoluut niet serieus neemt, maar hun muziek des te meer. Again een band waar ik vooral onder de indruk ben van de impressive vocals tijdens hun live set. Met de BBQ al klaar op het podium, komen de mannen van Stoflik Omskot in hun boeren outfit met scheppen het podium op. Voordat de band begonnen is, is de moshpit al begonnen. Voor de hongerigen onder ons wordt er tijdens de set een aantal keer ‘spek’ de zaal in gegooid. Eet smakelijk.

De band had eerder dit jaar al een uitverkochte albumrelease, en ook vanavond spelen ze vooral tracks van Plagues of Sulfur Bound. Met slechts drie bandleden is het lastig een groot podium als dit te vullen, maar vooral de tweede helft van de set spreekt voor zich. Het publiek maakt het allemaal niet meer uit, het enthousiasme van de zanger is aanstekelijk en iedereen is dronken. De avond eindigt, zoals verwacht, in een gezellige chaos.

Op naar nog eens 20 jaar Friese metal!