De dag na Sinterklaas is het voor de metalscene uit Almere feest. Iedereen die zoet is geweest, kreeg deze avond lekkers in poppodium De Meester. Eerst zou Sugar Spine samen met Torn From Oblivion en I’ll Get By optreden. En hoewel ik erg uitkeek om de nieuwe EP Let The Waves Carry My Wings van I’ll Get By live te horen, hebben ze helaas afgezegd. De oplossing: de piepjonge band Arteria de kans geven om met deze zwaargewichten mee te spelen. 

Arteria

Als de band opkomt, heeft de bassist een feesthoedje op. Deze show was voor hem extra speciaal vanavond: hij was namelijk jarig. De band opent de avond met een onheilspellende galm en het geluid van een gong. Ik had niet verwacht dat de band covers zou spelen deze avond. Daarom was het een leuke verrassing dat ze covers deden van Laid To Rest van Lamb Of God, Toxic Garbage Island van Gojira en Davidion van Machine Head. Ze hebben deze nummers goed uitgekozen, want het publiek gaat er goed op en headbangt erop los. 

Ook heeft de band wat eigen materiaal gespeeld. Met stampende grooves in Swan Song en de snelle drums in Hound In Hell, pakken ze door op de groovemetal stijl van Lamb of God. Sanctuary zorgt ervoor dat er veel wordt gedanst en geheadbangd. De vocals klinken goed en de gitarist laat in het intro van het nummer Only Ashes Remain zien dat zijn sweep picking er goed in zit. Ik weet niet of het kwam door alle versterkers op het podium en de lampen van de andere bands, maar het lijkt alsof er weinig plek is. Hierdoor lijkt de band wat statisch.

Torn from Oblivion

Tijd voor het eerste zwaargewicht van de avond. De monitoren worden backstage gezet en de versterkers worden ingeruild voor de Quad Cortex van Neural DSP. Het podium is flink opgeruimd en er ontstaat meer ruimte voor de band. Na een intro met trapbeats knalt Banshee in met een wall of death. 

De Ocean Ate Alaska-achtige band was weer in topvorm vanavond. Ook al hadden ze niet hun eigen drummer bij, heeft de invaller echt goed werk geleverd. De nummers die ze speelden, hebben verschillende tempo switches en zijn zeker niet de makkelijkste om te drummen. Dat de moshpits niet op gang kwamen, lag zeker niet aan hen. Zelfs als de zanger van Sugar Spine op het podium klimt voor Portrait Of Empty Faces en er wordt gevraagd om een moshpit, kwam deze niet. Het publiek ging wel los en genoot zeker van de show, maar de pit was nog een te grote stap.

Waarschijnlijk lag het aan de hoeveelheid bier die men had gedronken. Bij Fraud en Call upon a Nightmare kwamen de moshpits eindelijk op gang. Het publiek had ook gelijk alles gegeven in die twee pits. Bij de afsluiter Heir geeft het publiek nog hun laatste beetje energie om alles eruit te gooien voor de wisseling van de set. 

Sugar Spine

De set opent met een dikke productie van static noise, een lichtshow en een drumsolo. De band zet hoog in met Chrome Colored Ribcage, het eerste nummer van hun EP Violent heaven. Vaak zetten bands in met iets dat voor hun een goede opwarmer is, maar dat is voor deze band niet nodig. In het nummer zit ook een rapstuk dat live op hetzelfde hoge tempo en zonder moeite er doorheen wordt geknald. Bij het nummer Stomping Grounds, dat ze erna spelen, hadden ze de breakdown op het einde extra verlengd. Na het nummer Burned Beyond Recognition, speelden ze Hisashi. Bij dit nummer laat de band zien dat ze zichzelf live blijven uitvinden. Ze hebben er nog een schepje bovenop gedaan met rauwere en hardere vocals. Daar genoot het publiek ook erg van.

Tussen de nummers door geeft de zanger Josh aan dat hij wat last heeft van zijn stem en z’n best gaat doen bij het nummer To Fade Quietly. Voor een gezonde stem is dit nummer al tricky met de verschillende uithalen, maar is nu een nog grotere uitdaging. Gelukkig zat er nog een rustpauze in. Halverwege de zanger van Torn From Oblivion het podium op sprong om mee te doen. Aan het einde van het nummer houdt de drummer zijn klopper van zijn bassdrumpedaal in de lucht. Hij heeft zo hard gespeeld, dat deze afbrak tijdens het nummer. Terwijl de drummer druk bezig was met een makeshift oplossing, gaf de zanger een shout-out naar een aantal namen in de Nederlandse metalscene.

Aan het begin van The Light Of An Incoming Train springt de zanger het podium af en vraagt om een circle pit om hem heen. Dit vroeg veel energie van het publiek en dat is duidelijk te merken. Bij het nummer Throat Full Of Ash was er geen puf meer over om bij de snelle stukken nog een pit te maken. 

Als afsluiter speelt de band het nummer Go Outside C*nt. Zodra de eerste noten worden gespeeld gaat de zaal gelijk los. Bij deze show kon de wall of death niet ontbreken en daarom kwam die ook dit nummer. Waarschijnlijk heeft iemand hier een video van, want hier had je echt bij moeten zijn. 

Helaas heeft Sugar Spine het nummer Violent Heaven niet gespeeld. Daarmee hadden ze namelijk de hele EP in hun setlist gehad. Dan moet ik maar op vrijdag 16 januari weer gaan, als ze samen met Torn From Oblivion, Bite Down en The Five Hundred in de Effenaar spelen. Er zijn nog tickets beschikbaar via de website van de Effenaar, dus wie weet zie ik je daar.