Sinds januari begonnen 48 bands met hun Wacken Metal Battle avontuur. Na veel shows met vette bands was het 18 april tijd voor de finale in Estrado in Harderwijk. Bigmoth, Novelization en Ophaera gingen de finale strijd aan in Harderwijk om de plek op verschillende festivals te veroveren. Op het laatste moment en terwijl de wedstrijd al bezig was, werd aangekondigd dat Nederland dit jaar wel een band mocht inzenden voor het grote Wacken Open Air. Er hing dus erg veel af van de shows van de bands van vanavond. En hoewel ik dacht dat de deuren om 20:00 uur open zouden gaan, was ik blij dat ik wat eerder was. De show startte namelijk om stipt 8 uur.

Foto’s door Nicky

BIGMOTH

De avond werd geopend door de winnaar van Veldslag West: BIGMOTH uit Noord-Holland. 

De duistere progressieve metalband opent hun set met een onheilspellende openingstrack gevolgd door een progmetal delayriff. Als de zangeres begint met zingen, staan de instrumentals in verhouding met de vocals vrij hard, maar dat weerhield de zangeres er niet van om alles te geven. 

De band is al een tijdje bezig met hun nieuwe album en ze hebben daar vooral veel van gespeeld. Elk nummer had wel iets super technisch of iets heel vets. Van super technische gitaarriffs, tot verschillende bas-tap– en -slapstukken en dikke smerige breakdowns. Ook de zangeres blijft niet achter als ze tijdens het derde nummer met haar hand de microfoon cupt om een megafoon na te bootsen. De kwaliteit van de zang is ook erg hoog en heel zuiver en zonder moeite wisselt ze af tussen de verschillende zangstijlen. Wat opvalt tijdens de set is dat de snaarinstrumentalisten wel erg druk zijn met de technische stukken. Wat logisch is want het waren zwaar pittige stukken om te spelen.  En omdat ze de volledige breedte van het podium hebben gebruikt, lijkt het alsof er een hoop lege ruimte is en het wat statisch lijkt. Niet dat het ook zo is, want je kan zien dat ze er plezier in hebben. 

Na een kort praatje waarin ze de support voor de bands uitspraken en aangaven dat de winnaars hun t-shirt kunnen ophalen, was het tijd voor het energieke Meggah Konstrukt. En hoewel ze aangeven dat moshpit oké was, was die er helaas niet. Ook bij de dikke breakdown van het nummer bleef die achterwege. Maar er werd wel flink geheadbanged bij de rand van het podium. Uiteindelijk komt bij het laatste nummer nog even een kleine moshpit op gang en met een extra grote lange schreeuw is de set alweer afgelopen. 

Ophaera 

Na BIGMOTH was het tijd voor de winnaar van Veldslag Noord: Ophaera. Wat een beetje slordig was van de organisatie, is dat Nicky nog even alle tijdschema’s langs moest om te zorgen dat het er ook goed stond geschreven. Daar stond namelijk Aphaera. Deze meer symfonische progmetalband heeft lang de tijd nodig om het podium om te bouwen. Gelukkig was het podium goed leeg, want er kwamen een hoop dingen bij kijken. Meerdere banners en kaarsen worden op het podium uitgepakt. Ze hebben het podium binnen enkele minuten omgetoverd tot een atmosferische omgeving. De duistere vibes spatte er vanaf maar dit ging wel ten koste van de tijd om de instrumenten aan te sluiten. Er waren wel wat issues tijdens het opzetten van de instrumenten. Tijdens het opbouwen waren er verschillende piepjes, kraakjes en ploppen. Maar gelukkig bleef de papa van de band en gitarist rustig. Al deze chaos zorgde ervoor dat de band heel even nodig had om goed in te komen in hun set. 

Gelukkig hadden ze een grote groep fans meegenomen die hen hielpen met het weer oppakken van hun energie. Hoewel ze vrij luid waren tijdens de intro en hadden daarmee een beetje de sfeer verpest. Dat maakte ze het goed door zodra het kon een moshpit te starten. Tijdens de eerste paar nummers kwam er veel feedback door de microfoons heen en waren er een paar uithalen die maar net aan zuiver waren. Er zat zeker beweging in, maar het ontbrak een beetje aan de coördinatie onderling. Vooral bij de eerste paar nummers botste de zanger bijna of net niet tegen de bassist. Zodra het eerste echte progstuk in het nummer kwam, herpakte de band zich weer. 

Bij het nummer Architects lieten ze horen dat de ene progband de andere niet is. Deze band was namelijk veel meer symfonisch en deathmetal, terwijl BIGMOTH meer op de core en modern kant van het genre leunt. De zaal geniet in ieder geval van de set met meerdere moshpits en crowdsurfers. Wel gewaagd, want door de strobes was het moeilijk moshen en kon je niet veel zien. Ook de wall of death kon in deze set niet ontbreken. Bij het emotionelere stuk uit de set gingen de aanstekers de lucht in en als klapper op de vuurpijl pakte de zanger nog even de lantaarn op het podium voor wat extra dramatisch effect. Met nog een laatste breakdown sloten ze de set af. 

Novelization

De laatste finalist van vanavond was de Arnhemse band Novelization, de winnaars van Veldslag Oost. Voordat de band kon beginnen, moest het podium nog flink opgeruimd worden van de vorige set. Er ontstaat wat gevloek als blijkt dat de FX-Loop switch niet helemaal meewerkt. Extra zonde, want dat zou betekenen dat de band niet met volledige effecten kan spelen. Uiteindelijk leggen ze zich er maar bij neer en gaan ze aan de slag met de tools die ze hebben.

De band is duidelijk wat anders dan de vorige twee acts. Dat is al gelijk te horen bij het eerste nummer ‘Sacrifice’. De typische blackmetal tremoloriffs en deathmetal grooves geven duidelijk aan welk genre deze band speelt. Af en toe zit er ook nog eens een aparte maatsoort in voor de afwisseling. De vocals van de gitarist sluiten goed aan op het genre en zijn zeker heel dik. Als de band aangesloten zat op het stroomnetwerk, dan hadden ze met de windmillheadbangs die ze deden, zeker wat stroom opgewekt. Door de energie van de band en de muur van geluid die ze spelen zou je het bijna niet horen, maar hier en daar hadden ze toch een drumkick gemist. Het tweede nummer was weer een heel ander contrast. Na een clean melodisch en bijna vredig intro, werd het nummer steeds emotioneler. Ook de tweede gitarist had wat backingvocals in het tweede nummer. Zijn vocals waren meer in de stijl van System Of A Down. 

Zeker na de verschillende progbands voelen de meer blackmetal nummers wat langer en eentonig aan, maar de zaal gaat er goed op. De moshpits blijven doorgaan en er gaan ook nog een paar crowdsurfers de lucht in. Of het komt omdat ik steeds aantekeningen maak en het steeds mis, maar het lijkt allemaal wel wat statisch in vergelijking met de vorige acts.Dat moet ook haast wel als je gitaar speelt en vocals doet, maar de bassist staat ook erg stil. Het is dat hij lang haar heeft, anders was het niet zo spectaculair om naar te kijken. Als een solo bij een van de laatste nummers begint, hoor ik pas dat de gitaar niet helemaal netjes gestemd is. Het zou ook kunnen dat die ontstemd is geraakt, omdat de zaal een stuk warmer is geworden tijdens de act. Het publiek krijgt nog een laatste kans om te ‘dansen’ bij de laatste breakdown en er ontstaat dan ook nog een kleine moshpit. Daarna kreeg de band een daverend applaus van de zaal.

Hyla

Terwijl de jury druk aan het overleggen is en alle indrukken een plaats aan het geven zijn, werd de stage omgebouwd voor de volgende show. Zoals elk jaar was het tijd voor de winnaar van vorig jaar om te laten zien  hoe hoog het niveau gaat worden na het winnen. Vorig jaar won Hyla de Metal Battle, maar ondertussen zijn er wat veranderingen geweest in de line-up. Vorig jaar had de band nog een zanger en viel Javier Valdi in voor één van de gitaristen. Dit jaar was hij er niet bij en was er een zangeres. 

Ze zetten wel gelijk hoog en goed in door de set te openen met een dikke breakdown en tremolo intro. Ze zijn gelijk springlevend en dat is een groot contrast met de vorige act. De zangeres oogt niet heel groot vanaf het publiek en moest dus even de mic stand een flink stuk lager zetten. Haar vocals zijn echter wel loepzuiver en haar screams heel vet. En ik sta met open mond te kijken als ze ook nog haar klassieke/opera stijl vocals gebruikt bij bepaalde secties voor het nummer. Ondanks dat dit haar tweede show is met de band, hebben ze een goede vervanger gevonden. Niet dat ik echt vergelijkingsmateriaal heb, want ik heb ze nooit live gezien met hun vorige zanger. 

De band voelt aan als een soort Muse, maar dan veel technischer en progmetal. De funky bassriffs, technische drums, het schakelen tussen de vocalstijlen en de performance van beide gitaristen, laten zien waarom zij vorig jaar op Wacken stonden. Deze band is echt heel goed en ze maken er een show van waar je naar wil blijven kijken. Behalve Migraine, speelden ze nog vier andere nummers die ik snel op een album hoop terug te horen.

Maar wie heeft er gewonnen?

Tijdens het afbouwen van de stage werd de spanning steeds verder opgebouwd. Na een paar keer teasen was het moment eindelijk daar: de uitslag. Zoals gebruikelijk bij dit soort competities werden er eerst wat tips en tops voor de bands gegeven. Het was wel wat ongemakkelijk, want de host van de avond vroeg ons te juichen bij zowel de tips als de tops. Helemaal bij tips voelde dat extra vreemd, dus ik deed daar niet aan mee. Gelukkig duurde dit tijdrekken allemaal niet heel erg lang. Daarna was het eindelijk het moment daar voor het aankondigen van de winnaar. Dit jaar is de winnaar Novelization! Zelf vond ik dat wat onverwachts, maar er kan er maar één de winnaar zijn. En als alle drie de bands er een dikke show van hebben gemaakt, was dat voor de jury zeker geen makkelijke keuze. Gefeliciteerd Novelization en veel plezier bij Wacken Open Air!

Wil je meer foto's zien van deze show? Kijk dan in de fotogallerij van onze website.