RebellionFest vorig jaar was een overwachts leuk feestje in de Groote Weiver, Wormerveer. Dus toen editie III werd aangekondigt, wist ik zeker dat ik erbij wilde zijn. Niet alleen omdat het om de hoek is, de diy-hippy-kraker vibe in de Groote Weiver sowieso heel leuk is, en er een drummende pannenkoekenbakker op het terrein staat - ook de line-up dit jaar was een om enthousiast van te worden. Hostende band Arising Rebellion heeft dit jaar een diverse verzameling vrienden meegenomen in de vorm van Aum Zorion, Hallowed Fire, Sad Iron, Anchillys, Disquiet en allstar band Shinigami. Dat kan alleen maar een feestje worden. Laat het dan toevallig ook gewoon 25+ graden zijn aan het einde van September, en het feest is compleet!
Vanaf het moment dat de deuren open zijn om 15:30 is het al gezellig druk op het terrein van de Groote Weiver. De kringloopwinkel is nog open, en verder staat het terrein vol met door Rebellion Fest ingevlogen kraampjes. Natuurlijk wordt er merch verkocht door de bands, maar je kan ook lekker struinen door bakken vinyl, en zelfs een tatoo (als je wil zelfs van de bandlogo's) behoort tot de mogelijkheden. Wij zijn niet zo adventurous vandaag, en daarbij, er moet gewerkt worden, dus die bewaren we even voor een volgende keer.
Aum Zorion opent het feestje vanavond en als we de zaal net iets te laat binnen stappen om de eerste noten te horen, struikelen we meteen over het publiek; de zaal staat goed vol. Het helpt niet dat het buiten heel zonnig is en er binnen voor de set van Aum Zorion pikkedonker is- het duurt even voor mijn ogen zijn gewend aan het licht. En dat is meteen het enige kritiekpuntje van vandaag. Ik ben vaker in de Weiver geweest, en het licht is voor mij als fotograaf altijd een uitdaging. Dat zal je ook zien in de foto's, honestly ik heb mn best gedaan maar het is wel altijd weer een puzzel met de setup van eigenlijk alleen maar backlight, veel stroboscopen en heel, heel veel rook. Maar, zegje gedaan, op naar de inhoud. Aum Zorion zagen we voor het eerst én het laatste tijdens NH Metalfest in de Flux, op wat toen hun allereerste optreden bleek. Ik kan me dat optreden nog goed herinneren, want ik heb 45 min met mijn ogen dicht staan genieten van de muziek. De instrumentale post-metal zorgt er bijna voor dat je in een soort trance terecht komt en de set van vandaag vliegt dan ook voorbij. Met de klanken van Animism al begonnen stappen we binnen in een duistere emotionele wervelstorm, die dieper wordt naarmate de band overgaat in de Hamburg. Deze track van bijna 11 minuten doet ergens in de verte denken aan de soundtrack van Diablo, maar brengt je vooral in een melancholische sfeer. Maar voor wie Aum Zorion nog niet zo goed kent - het wordt ook hard en heavy, met een doom breakdown en een bassist die hier zichtbaar goed op gaat volop in beweging de ingewikkelde partijen aan het spelen is. Mijn favoriet Zerura staat gelukkig als tweede op de setlist - en maakt het moeilijk om EN te genieten en ook nog een beetje op te letten op de content. Het moge duidelijk zijn dat ik blij ben dat deze band weer compleet is - ze hebben wat last gehad van muzikanten wissels - en dat ze weer spelen. More, please!
Na Aum Zorion de beurt aan de party band Hallowed Fire. Terwijl ik de band buiten tegenkwam werd er al hard geroepen 'het album komt!', inmiddels bijna een soort running gag aangezien ze dit al zeiden op het interview wat ik met de band had in 2025. Maar, het komt nu echt! En het is duidelijk dat de band steeds professioneler wordt en steeds beter weet hoe ze zichzelf moeten presenteren op een podium. Want hoewel ze een party band zijn en vooral heel veel lol hebben met elkaar, staat de set vanavond als een huis, zijn er matchende choreografieën tussen de gitaristen en de bassist, wordt er naast het spelen van ingewikkelde solo's en tering snelle drumpartijen ook nog nagedacht over het contact met het publiek en krijgen ze het daarmee ook voor elkaar om een moshpitje, een circle pitje en zelfs een wall-of-death voor elkaar te krijgen. Dat de band zichzelf wat minder belangrijk vindt blijkt uit het feit dat de vocalist tot drie keer toe tussen het podium en de speaker cabinet stapt - dat het niets gebroken heeft lijkt haast een wonder - maar then again, is hij ook vast erger gewend. De set start overigens met een track die nog niet is uitgebracht door de band, Promethean, en zet meteen de toon voor de set. In hoog (heel hoog) tempo wordt er een track gebracht die vooral veel wegheeft van de pirate metal van Alestorm, met dezelfde fun en intensiteit maar wel op de Hallowed Fire thrash/death manier. En hoe langer ik naar hun set luister, hoe meer ik de techniek en snelheid van bands als Dragonforce erin terug hoor - of dat nieuw is of dat het me nu voor het eerst opvalt laten we in het midden.
In het café van de Weiver speelt op het momet dat wij de zaal uitlopen nog de alternatieve punkband Knees Up, die met veel enthousiasme met name het jongere publiek van de Weiver in beweging krijgt. Een iets ander genre, maar met dezelfde aanstekelijke energie als we net bij Hallowed Fire in de zaal zagen en daarmee een prima toevoeging aan het diverse progamma van Rebellion Fest dit jaar.
Van thrash metal stappen we over naar de oldschool gasten van Sad Iron, die in 2024 voor het laatst nieuw werk uitbrachten samen met Burning. Ze gaan al even mee en zetten een set neer met afwisselend nummers van hun debuut album The Antichrist, The Deal en Back to Back. Bij heavy metal kan een gitaar solo niet ontbreken, en aan solo's dan ook geen gebrek bij deze band. Met een kleine bezetting weet Sad Iron een behoorlijke bak aan geluid neer te zetten, maar wat het optreden vooral leuk maakt om naar te kijken is het plezier wat alle bandleden op het podium hebben. Van begin tot eind worden teksten meegeschreeuwt, vliegen gitaren en bassen in de lucht en zien we een zanger met een grote glimlach zijn lyrics over dood en verderf de zaal in gooien. Wij hebben echter ook honger dus besluiten halverwege de set om een hapje te gaan eten.
Met dit jaar meer opties wat eten betreft is het nog lastig kiezen. De pita's van de Pita Maffia ruiken de hele avond al heerlijk (en later op de avond kan ik de verleiding toch niet weerstaan - ook omdat hun jongste medewerkster de hele avond zo hard haar best staat te doen.) Maar zoals in de intro al genoemd - er is een drummende pannenkoeken kar, en het wordt niet beter dan dat. Overigens, en dat past natuurlijk helemaal bij de krakers vibe, zijn er ook vegan en vega opties voldoende beschikbaar. En hoewel we vragen om een kaas pannenkoek en die ook krijgen, staat er toch op de kar dat de pannenkoeken zonder melk zijn gemaakt dus gaan we er voor het gemak maar van uit dat ook de kaas vegan is. Het is inmiddels steeds drukker op het terrein, een goed teken dat ook de derde editie van Rebellion Fest nagenoeg uitverkocht is. Dat biedt hoop voor een 4e editie.
En speaking of. Arising Rebellion is de volgende act op het programma. De mannen uit de Zaanstreek hebben inmiddels een behoorlijke aanhang opgebouwd - en terecht, want wat ons betreft is dit een band die heel snel heel groot kan worden. Het terrein van de Weiver staat al vanaf het begin vol met mensen in een Arising Rebellion shirt, en dat zijn zeker niet alleen de vrijwilligers die dit even mogelijk maken. De groove metal van de mannen komt live wel 10x beter over dan op hun debuut plaat This World is Dying, en dat komt denk ik vooral door de enorme hoeveelheid lagen die waarschijnlijk gewoon heel lastig te mixen zijn. Maar ook het feit dat de band zichtbaar energie krijgt van spelen op het podium doet vermoeden dat die energie live toch ook wel 10x hoger is dan op album. En, to be fair, op album is deze band ook al heel vet. Zeker hun laatste track Sleep Defined my Life is een track die meer aandacht verdiend dan hij tot nu toe heeft gehad, dus als je ze nog niet eerder live hebt gezien ga dat dan zeker een keer doen. De muziek van de band staat als een huis en vocalist Enzo heeft op het podium de nasty growls en vuile blikken van Randy Blythee - ongewijfeld een van de inspratie bronnen van de band. Overigens laat hij zich vandaag ook op het podium verleiden toch een lach als mensen gek gaan op de veel te snelle gitaar solo in Deathtrap. Met lessen in headbangen, veel beweging in het publiek en vooral heel veel dorst (26 graden buiten betekent in zo'n volle zaal toch zeker 30+ graden binnen) haasten wij ons naar buiten om even af te koelen voor we het technische geweld van Anchillys induiken.
Tot onze verbazing zien we zanger Ben op het podium bij Anchillys, want in onze beleving hebben hij en Ghislain besloten om de band te verlaten. Dat blijkt ook tijdens het optreden, waarin verteld wordt dat dit het laatste optreden met Ben is. Gelukkig voor ons neemt hij voor vandaag de vocal duties nog één keer waar, en is er ook gedacht aan een goede vervanger voor gitarist Ghislaine. ex-live gitarist Tamas is overgekomen uit Zwitserland om een setje mee te draaien, en daar heeft hij zichtbaar zin in. Anchillys is met recht de meest technische band van de avond, en het niveau van de muzikante is hoog. Heel hoog. Iemand in het publiek naast me zei 'ik zou die nummers wellicht wel kunnen spelen, maar ik zou zo'n hele set nooit kunnen onthouden - elke maat is wéér een andere maatsoort, een ander riff, en alles super melodisch en technisch. En voor wie Anchillys nog nooit gehoord heeft is dat best een prima omschrijving. Mijn bassisten hart werd vooral ook erg blij van het enorm crunchy bassgeluid wat daarmee extra goed naar voren kwam. Geen verassende nummers in de set- Elan Vital, de debuut plaat geschreven door oprichter en drummer Andy is inmiddels vier jaar oud, en dus begint de set zoals verwacht gewoon met Birth en eindigt met Khamsin's Menace. Er komen wel wat nummers in de set voorbij die ik niet op Elan Vital kan plaatsen dus wie weet heeft de band inmiddels ook wat nieuw werk op de plank liggen. Zonder nieuwe vocalist en gitarist zal het echter nog wel even wachten zijn op nieuw werk.
Ook nu speelt er een bandje in het cafe als we uit de zaal lopen. Bij de blije punk van Counter Sound kan ik niet stil blijven staan - en ik ben niet de enige. Echt los gaat het niet, maar zowel binnen als buiten zie ik mensen zichtbaar blij worden van de feest muziek.
De headliners van de avond, met als enige een speeltijd van een uur, is de Death/Thrash band Shinigami. Deze powergroep bestaande uit George Oosthoek (Mayan, Orphanage), Rutger van Noordenburg (Bleeding Gods, Pestilence), Daan Klemann (Bleeding Gods, Gizah, Hordeari), Jory Hoogeveen (Tribal Spirits) en Luciano Sirigu (Silicon Head) bestaat inmiddels meer dan tien jaar en heeft in die periode genoeg grotere podia gespeeld dan de Weiver in Wormerveer. Voor een band die op tour gaat naar Japan moet het ook ontzettend leuk zijn om te spelen op zo'n klein podiumpje als de Weiver, en dat blijkt. Hoewel we bij de andere bands ook al zeiden (en zagen) dat ze er heel veel plezier in hadden, bewijzen de foto's van Shinigami dat dit voor deze band eigenlijk misschien nog wel het meest geldt. De set staat, zoals we mogen verwachten, als een huis, ondanks dat de band op alle mogelijk manieren gebruik maakt om elkaar onderling op te zoeken, te geinen, en plezier met elkaar te hebben.. De band begint hun set zoals ze waarschijnlijk gewend zijn met een intro track van bijna twee minuten waarin we Samurai op de achtergrond horen. Ik vind het hilarisch dat de band, na de soundcheck naar de backstage loopt om te beginnen aan hun set, om vervolgens George door de zaal terug te zien lopen naar de geluidsman om de intro tape aan te laten zetten. Kneuteriger wordt het niet, en alleen maar hulde voor de band die bewijst dat sterallures onzin zijn, en dat het vooral moet gaan om samen muziek maken en plezier hebben. De band begint met de intro track van hun debuut EP The Arcane Order, om vervolgens in hoog tempo hun set af te werken. Zo hoog, dat de drummer het er zichtbaar moeilijk mee heeft. Zeker als George Miyamoto Musashi aankondigt, een track waarbij het tempo nog even een tandje hoger gaat. En waar de drummer z'n energie misschien kwijt is, is het publiek dat zeker niet.
Tot slot de laatste band van de avond, de melodische (thrash)metal van Disquiet. Die zouden overigens net zo goed de headliner van dit feestje kunnen zijn, alhoewel we dat ook van Anchilllys zouden kunnen zeggen. We zagen Disquiet de laatste keer tijdens de albumpresentatie van bevriende band Anger Machine in 2025. Disquiet had toen ook net hun EP The Infinite Hell uit (of die kwam nog uit, dat weet ik even niet meer). Hoe dan ook, logisch natuurlijk dat op één na alle nummers van die meest recente EP vanavond aan bod komen. Disquiet zet melodische thrash neer, en hoewel de thrash metal invloed er zeker nog in zit neigt het voor mij toch meer naar melodische metal. Dat komt vooral door de vocals, en dat vinden wij helemaal niet vervelend want als er een ding is waar we fan van zijn, dan is het goede vocalen. Ook Disquiet begint met een intro tape, maar belangrijker dan dat vind ik het shirtje van drummer, van Amsterdam Metalfest. Lang geleden toen er nog wel metal was in Amsterdam, was er ook zoiets als Amsterdam Metalfest. Gelukkig komt Rebellion Fest erg dicht in de buurt van wat er met Amsterdam Metalfest werd neergezet - dus wat mij betreft een waardige opvolger. Met de klanken van Trenches of Blood in onze oren kijken we terug op een avond vol Nederlandse pareltjes, en kijken we nu al uit naar wie er naast Arising Rebellion (wellicht met een nieuw album?) op Rebellion Fest IV mogen staan. Tot dan!
