Op vrijdag 22 mei stond Textures in Tivoli. Ik had ze tijdens hun tour met Jinjer helaas moeten missen, dus was blij dat ik ze alsnog in Utrecht kon zien. Als support had de band voor deze avond de instrumentale prog van Javier Valdi, en de moderne hardcore van Sugar Spine meegenomen. Een diverse avond, met een interessante mix aan muziek, allemaal ter ere van één band: Textures!
Onderaan deze post vind je vast wat foto's van de avond. Voor meer foto's, ga naar de Gallery (Klik hier).
Javier Valdi
Javier Valdi zag ik persoonlijk voor het laatst live tijdens de voorrondes van de Metal Battle in Victorie in het begin van het jaar. Dat was toen met een andere drummer; deze set was met de vaste drumster. En hoewel Javier alles geschreven heeft en zijn naam tijdens het optreden centraal staat, doet de rest van de band zeker niet voor hem onder. Zowel het basspel van bassist Niels als de hoogtechnische drums van Femke zijn on point. Moet ook wel, als je technisch progressive instrumental metal maakt. Waar je normaal met vocallines en tekst de aandacht kan verleggen, moet dat nu volledig door de instrumenten gebeuren. Dat werkt ook niet elk nummer even goed; het begin van de set voelt nog wat vlak aan. Op het moment dat de nieuwe track Protocol 5 inkomt, zie je het publiek ook meer in actie komen. Vanaf dat moment zit het tempo erin, en zie je ook Javier en Niels iets meer interactie met elkaar en het publiek hebben.
Javier Valdi blijft echter toch vooral luistermuziek, en niet het type muziek waar je als publiek helemaal los op gaat. Over luisteren gesproken, naast dat langzaamaan de hele Tivoli volstroomt, spot ik ook wat bekende gezichten in het publiek. Ik weet doordat ik eerder dit jaar een interview had met toetsenist Uri dat hij lesgeeft aan het consvervatorium van Amsterdam, en dat hij Javier Valdi daardoor persoonlijk kent. Het was heel tof om niet alleen hem, maar ook de rest van de band in het publiek te zien headbobben en genieten van de muziek. Echt muziekliefhebbers in hart en nieren, en mooi om te zien dat ook op dit niveau de Nederlandse scene nog steeds zo supportive is.
Sugar Spine
Toen ik de line-up voor deze avond zag, vond ik Sugar Spine een verassende keuze. Maar eigenlijk is deze line-up logisch gezien de muziek van Textures. Beginnen met de technische prog van Javier, door naar de toegankelijke maar keiharde en vooral energieke hardcore van Sugar Spine, om vervolgens bij een mix van beide uit te komen met Textures. Want hoewel Sugar Spine een hardcore band is, zitten er veel meer invloeden in en bewijst Josh ook zeker in zijn clean zang een well-rounded artiest te zijn. De band staat dit jaar dan ook niet voor niets op Jera on Air geboekt.
Vanavond in Tivoli is ongetwijfeld een klein voorproefje van de show die ze in Juni gaan geven, met een hele toffe lichtshow en een energieke liveshow vol afwisseling. Want, ja, natuurlijk is het hard en ontstaat er een wall of death. Onderleiding van Sten overigens, want als hij ergens bij de Nederlandse core scene te vinden is dan weet je zeker dat hij het podium op gaat. Maar de band is niet alleen maar hard, en met het kwetsbare To Fade Quietly, met prachtige clean vocals van Josh, laat de band zien ook een duidelijke boodschap te hebben met hun muziek. Die boodschap wordt echter in de meeste tracks wel verpakt in een energiek jasje. Het is natuurlijk wel party vibes tot het einde, en Go Outside kan natuurlijk niet ontbreken in de set.
Textures
Tijd voor de band van de avond. Een nadeel van spelen met clicktrack is dat de meeste bands tegenwoordig geen setlist meer op het podium hebben liggen. En hoewel Textures ongetwijfeld ook met een clicktrack op hun in-ears speelt, wordt er tijdens het ombouwen wel overal een setlist neergelegd. Dat levert ons het vermaak op waar je de setlist van de toetsenist laat, want onder zijn keyboard heeft natuurlijk weinig zin. Uiteindelijk wordt ‘ie aan de kist met in-ear gear en de backingtrack getapet.
Als het optreden dan eenmaal begint met de eerste tonen van de intro tape, gaat de hele zaal los. De band is duidelijk blij om hier te spelen voor dit publiek, en iedereen heeft een glimlach van oor tot oor die het hele optreden niet meer verdwijnt. Blijkbaar heeft de band 10 jaar geleden voor het laatst in Tivoli gestaan, en zijn ze blij dat ze weer terug zijn. En wij zijn ook heel blij dat ze weer terug zijn! Niet alleen nieuwe nummers van Genotype komen aan bod, maar ook tracks van Phenotype, Dualism en min favoriet, Silhouettes staan op de setlist vandaag. De band speelt dan ook anderhalf uur, dus er is meer dan genoeg tijd om een mooi eerbetoon aan hun hele oeuvre te spelen. Ik kan me voorstellen dat dat voor de band ook heel leuk is, zeker als ze aangeven voor het spelen van Reaching Home dat ze die sinds Dualism al niet meer live hebben gedaan, dat is inmiddels al zeker 15 jaar geleden.
Als je als band na zo lang met elkaar muziek te maken, nog steeds zo’n plezier op het podium kan hebben, is dat echt geweldig om te zien. Het publiek in de zaal is ook zeker blij met de setlist, want niemand staat stil, iedereen schreeuwt de teksten mee en het is, en blijft, een groot feest. Dat Charlotte Wessels dan als verassing op het podium komt voor At The Edge of Winter is natuurlijk helemaal een toffe verassing. En als zij vervolgens even later met een camera naast het podium gaat staan om foto’s/filmpjes van de band te maken laat dat nogmaals zien dat ook op dit niveau, de Nederlandse metalscene gewoon één grote family is. Helemaal als de hele zaal ‘with eyes wide open’ Awake mee schreeuwt aan het einde van de set, waardoor iedereen die er staat met kippenvel naar huis gaat. More, please!
