Category: Reviews

Al 31 jaar trilt Steenwijk in de zomer uit elkaar. Al 31 jaar, en al een aantal jaar op de locatie midden in het centrum vlak naast het station. Door bezoekers en de organisatie omschreven als een familie reunie; en eerlijk, zo voelt het ook. Een gezellig feestje, voor en door metalheads. Maar dan wel met de allervetste namen op de twee kleine podia. Een festival wat je mee moet maken. Waar je bij moet zijn. Maar, wees snel, want het festival is al jaren elk jaar uitverkocht, en de earlybird tickets voor volgend jaar waren binnen een paar uur al weg. Wij waren er bij dit jaar, voor een uitgebreid verslag, foto’s, en een special dit jaar: een video verslag! Daar moeten jullie nog even op wachten, dus stay tuned.

Anchillys

We zagen Anchillys al eens eerder in de Flux, Zaandam. Dat de mannen van deze deathmetal band allemaal in een Andrelon reclame kunnen staan was dus geen verassing meer. Anchillys is ooit ontstaan uit het brein van de drummer, als solo project. Inmiddels bestaat de band al een tijdje in de huidige line-up. Het openen van een festival om 10.00 ‘s ochtends is een belangrijke taak. En waar er vorig jaar op dit tijdstip nog niet heel veel bezoekers aanwezig waren, is dat dit jaar anders. Op het moment dat Anchillys aan hun set begint zien we steeds meer mensen toestromen, en wordt er voorzichtig met hoofden bewogen. Het helpt dat de band daarbij het goede voorbeeld geeft. 

In 2022 bracht Anchillys het album Elan Vital uit. Van dat album worden de meeste nummers gespeeld, onder andere Elan Vital en Sands of Genitalia. We horen stiekem ook al wat nieuwer werk – wanneer dat op plaat terecht komt is nog niet bekend, maar ga vooral een optreden zien van de band om te horen hoe dat klinkt. 

Hamerhaai

Tijd voor humoristische serieuze metal. Met een naam en logo als Hamerhaai verwacht je thrash metal, of misschien grindcore, maar Hamerhaai is niet in een hokje te vangen. De drie mannen weten een stevige bak herrie neer te zetten, waarbij alle drie vocalen voor hun rekening nemen maar de main vocals door de drummer verzorgd worden. Met teksten over de Eikenprocessierups en Bullshit Waterbuffel moet je even net drie keer langer luisteren om de serieuze ondertoon erin te ontwaren. 

Hamerhaai draait alweer een tijdje mee in de scene, en dat is te zien, want het wordt hoe langer hoe voller, en er wordt al aardig mee geschreeuwd. Maar hoewel de hardcore invloeden uitnodigen tot bewegen, hebben mensen waarschijnlijk eerst nog wat meer koffie (en een gevulde koek) nodig om wakker te worden. 

Bloodmoon

Van de hardcore naar de oldschool deathmetal. Vorig jaar brachten de mannen uit Arnhem hun debuut album The Black Plague uit. Zoals we op dat album al hoorden, brengt Bloodmoon vooral hele lompe deathmetal naar het podium. De energie van de band straalt helaas nog niet echt over op het publiek. Nou moet ik eerlijk zeggen dat dit subgenre mij persoonlijk wat minder ligt. De, toch wat tragere, lompe, zompige deathmetal van de heren voelt vertrouwd, maar daarmee ook misschien net een beetje te veel dertien in een dozijn. Maar de sfeer is goed, we hebben nog 23 bands te gaan vandaag, en met tracks als The Black Plague kan je ook niet echt mis gaan – gewoon beuken!

Rotten Remains

Van zelfgeschreven muziek, naar covers. In het kader beter goed gejat dan slecht bedacht, brengt Rotten Remains een ode aan de deathmetal met een heel scala aan metal covers. Het is overigens ook een van de weinig bands vandaag met een vrouw op het podium, waarvoor hulde. Toch altijd fijn om, tussen de langharige mannen, iets meer diversiteit te zien.  Waar het bij Bloodmoon nog een beetje ontbrak aan interactie met het publiek, en energie op het podium, is dat bij Rotten Remains totaal geen probleem. Het helpt natuurlijk als je een charismatische gitarist op het podium hebt staan. Sowieso staan alle bandleden met een grote glimlach en een hoop energie op het podium, dus dat zit wel goed. 

From the Crypt

De relatief nieuwe Nederlandse band From the Crypt komt in september met hun debuut album, via Raw Skull Recordz. De band geeft ons vandaag vast een voorproefje waarom we deze plaat moeten gaan kopen. Vanaf de eerste tonen is duidelijk dat hier een band staat met een bak aan ervaring in hun achterzak. Het is ook de eerste band die begint met een intro tape, die vervolgens naadloos overloopt in keihard deathmetal riffs. Niet dat het geluid bij de vorige bands niet goed was, maar vanaf het eerste moment staat deze muziek als een huis. Het is retestrak, een bak aan geluid, en laat zien hoe hoog het niveau van onze lokale scene eigenlijk is. 

Condolence

Condolence bracht vorig jaar een album uit, wat eigenlijk bijna een halve eeuw geleden geschreven was. Het was ook niet echt de bedoeling om op te treden met de band, maar bloed kruipt waar het niet gaan kan, en zodoende staan de mannen hier op het podium. Niet helemaal toevallig – gitarist Marc is een van de organisatoren, en ook deze band is, net als het hele festival, een reünie van de Nederlandse scene. Dat wordt nog eens extra kracht bijgezet door het invliegen van twee gast performances.

De band heeft een klein beetje pech, want het geluid van de gitaar blijkt het niet te doen in het begin van de set. Gelukkig is het snel opgelost, en komen vervolgens onder andere de titeltrack van het album Pernicious Segregation en Dying voorbij.

Stoma

Vorig jaar op Stonehenge was er aan grindcore geen gebrek, dit jaar moet de Nederlandse band Stoma die vlag hooghouden. Het is wat we kunnen verwachten; een grote bak aan onvervalste teringherrie. In hoog tempo komt de ene na de andere onverstaanbare track voorbij, en aangezien het inmiddels al wat later op de dag is, zit de sfeer er bij het publiek al wat beter in. Enige kant tekening is misschien dat ik de de energie en de gekheid op het podium, die ik bij het genre zou verwachten, een beetje mis.

Master

Master hoort in het rijtje legendes van de deathmetal scene. Hun gelijknamige debuut album viert dit jaar zijn 35 jarig jubileum, en onlangs brachten ze de EP ‘40 years and killing’  uit. Terecht – we vallen van de ene vette gitaarsolo in de andere, en in hoog tempo word de ene na de andere vette track er doorheen geramd. Het trio rondom Paul Speckmann is in die 40 jaar tijd al een aantal keer van samenstelling gewijzigd, maar het geluid van de band bleef in die tijd onvervalst hard en snel. Het publiek gaat hier goed op, en er wordt volop meegedaan. 

Burial Remains

Hoewel de meeste Nederlandse bands in het ochtendprogramma zaten vandaag, is er ook in de middag ruimte voor een Nederlands feestje. Een afscheidsfeestje helaas. Burial Remains heeft aangekondigt te stoppen, in ieder geval met het live spelen, want de band beloofd nog wel met nieuwe muziek te komen. Vorig jaar kwam de laatste plaat Adversarial uit, en voorlopig lijkt het er op dat dit ook echt de laatste plaat is. 

Een afscheidsfeestje vier je natuurlijk samen, en de band heeft duidelijk besloten om nog een keer alles te geven op het podium. Van begin tot eind zit de energie er goed in, en ondanks dat dit ook best een emotioneel moet zijn voor de band is de emotie die we zien voor blijheid. Omdat het een afscheidsfeestje is, spelen ze in de set een mix van hun nieuwe plaat, en oudere nummers. De eerste moshpit van de dag is een feit, dus het moet een mooi afscheid zijn geweest voor de mannen. 

Berzerker Legion

Niet helemaal een Nederlandse band, maar op z’n minst een honorable mention voor de mannen van Berzerker Legion. Alwin Zuur, gitarist van onder ander Asphyx, speelt naast de andere ‘meer-dan-ervaren’ muzikanten sinds de oprichting in de band, en daarmee toch ook een beetje Nederlands trots. Deze band zagen we begin dit jaar ook al in Zwolle tijdens Hedon Zwaar Nieuwjaar en toen schreven we al over de retestrakke, goeie show die de band neerzet. Wat mij betreft is dit een van de vetste optredens van vandaag.  

Macabre

Als je al 40 jaar dezelfde line-up hebt, die uit drie man bestaat, dan moet je wel hele goede vrienden van elkaar zijn. Het helpt ongetwijfeld als je jezelf niet al te serieus neemt, en behoorlijk wat humor hebt. Wat dat betreft, zit het bij Macabre wel goed. Elke track die ze neerzetten vanavond wordt geintroduceerd met een korte storytime, een introductie over de seriemoordenaar achter de track, en voor een deel van de tracks wordt dit kracht bijgezet door een extra bandlid met masker. 

De meeste mensen die wij spraken vandaag, waren vooral gekomen voor Macabre. En terecht, want naast dat deze band totale chaos op het podium is, zijn de riffs complex en retestrak. De zessnarige bas op het podium zegt wat dat betreft genoeg. In veertig jaar tijd heeft de band meer dan voldoende hits uitgebracht, maar ze komen allemaal voorbij vandaag. Zodiac, Scrub a Dub Dub, The Wheels on the Bug, Vampire of Dusseldorf… het publiek schreeuwt alles uit volle borst mee, en gaat al headbangend, moshend en crowdsurfend de avond van Stonehenge in. 

Anaal Nathrakh

Anaal Nathrakh, de Britise extreme metal band, heeft roots in Birmingham; de birthplace van de metalscene. Het siert frontman Dave dat hij een kort eerbetoon brengt aan de pas overleden Ozzy Osbourne – zonder er te veel woorden aan vuil te maken, toch even respect. 

En over respect gesproken; alle respect voor Dave vandaag. Na de eerste tracks, valt het hem op dat er geen vrijwilligers of beveiliging achter de barricade staat om de crowdsurfers op te vangen. Hier spreekt hij zich over uit, maar zegt ook ‘dan doe ik het zelf wel’. Hij vraag nog net aan het publiek om een-voor-een te komen, zodat hij tijd heeft om ze op te vangen. 

Vervolgens staat hij twee nummers lang zijn vocals, zonder fault, te performen terwijl hij de ene na de andere crowdsurfer opvangt. Met humor; op de momenten dat hij geen vocal lines heeft, levert hij nog commentaar op de grootte van een van de crowdsurfers. Na twee tracks klimt hij echter weer het podium op en vraagt het publiek niet meer te crowdsurfen. Hier geeft vervolgens iedereen braaf gehoor aan. Ondanks dat de beste man voor het podium stond, blijft de band retestrak, en wordt er flawless set neergezet, met als hoogtepunt natuurlijk Forward. Het publiek heeft er duidelijk ook zin in – eindelijk zien we een proper moshpit, die het grootste deel van het publiek beslaat. Als het terrein na Stonehenge ergens schade op heeft gelopen, dan is het ongetwijfeld bij Anaal Nathrakh gebeurt. 

Napalm Death

Nog zo’n iconische band, die het bijzonder goed doet op een klein podium; Napalm Death. Dat het tempo en de energie hoog zou liggen bij deze band was te verwachten. Frontman Mark springt en rent rondjes over het podium alsof zijn leven er van afhangt, en trekt met recht de meest interessante gezichten van de avond. Als je grindcore speelt, kan je veel tracks kwijt in je setlist. In hoog tempo komen onder andere classics als Nazi Punks Fuck Off en Suffer the Children voorbij. De band is nooit bang geweest om zich uit te spreken over de politiek, en roept ook vanavond het publiek op om solidair te zijn met de vluchtelingen. 

Nile

De volgende headliner van vandaag is de Amerikaanse brutal deathmetal band Nile. Ik kan me niet voorstellen dat je deze band niet kent, maar voor de mensen voor wie Nile nog onbekend is; ze spelen brutal deathmetal met teksten over Egypte meets Lovecraft. Inmiddels zijn ze al zo’n 30 jaar actief, en hebben op alle grote podia en festival ter wereld gespeeld. Des te speciaal dus, dat ze hier op Stonehenge op een voor hen relatief klein podium staan. En ondanks dat de mannen al 30 jaar op het podium staan, is de energie nog steeds hoog.

Vanaf de eerste gitaarriffs staat het publiek aan. De band bracht in 2024 hun laatste album The Underworld Awaits Us All, en daar spelen ze onder andere To Strike with Secret Fang van. Maar ook tracks van de vorige plaat Vile Nilotic Rites komen vanavond voorbij in de wervelwind van Nile. 

Autopsy

Wij sluiten de dag af met Autopsy. Stonehenge is geweldig, maar, het is ook best veel zo’n hele dag, en we moeten ook nog naar huis. Het is bijna aandoendlijk te zien hoe de bandleden van Autopsy omgaan met deze intieme setting. Terwijl ze met z’n allen op het podium van het Nederlandse gras gebruik maken, doen ze zelf een line-check, terwijl het publiek al regelmatig Autopsy scandeert. Het is waarschijnlijk al even geleden dat de band zelf een line-check deed; dit lijken ze echter alleen maar leuk te vinden. De bassist spreekt het publiek zelfs nog even toe: ‘dit is nog niet de show, jullie zien ons niet, dus als we zo weer het podium opkomen, moeten jullie super verbaasd reageren’. Ik kan deze humor alleen maar waarderen, en het draagt bij aan de intieme sfeer van het festival. 

Als de band dan na de line-check weer het podium op komt, reageren we met z’n allen natuurlijk super enthousiast. Terecht, overigens, voor deze deathmetal legendes. Die staan overigens als blije kleuters op het podium, met een glimlach die ondanks hun brute muziek het hele optreden niet meer verdwijnt. 

Wij zijn moe, en keren na een gezellige dag huiswaarts. Volgend jaar zijn we er weer bij; op 25 juli 2026 spelen onder andere Asphyx, Party Canon en Rotting Christ op het gezelligste festival van Nederland. Stay tuned; het video verslag van het festival komt er aan! 

De Utrechtse metallic hardcoreband Curselifter bracht begin juni 2025 de EP Banishment uit. Drie nummers, zeven minuten, precies genoeg voor een rondje in de auto op weg naar huis. En dat is ook hoe deze EP voor mij begon: tussen werk en thuis, op hoog volume.

Eenmaal thuis duik ik de socials in. Blijkt dat ik deze band eigenlijk al had moeten kennen vanuit de scene. Op YouTube kom ik livebeelden tegen van een band met rauwe energie en een frontvrouw die moeiteloos een zaal meeneemt. Wat je op de EP hoort, maken ze live minstens zo overtuigend waar!

De band bestaat uit Rosa Jonker (vocals), Robin Leijdekkers (gitaar), Laurens Kuppens (drums) en Tias Witmondt (bas). Ze ontstonden in 2023 uit een toevallige ontmoeting tussen Rosa en Laurens tijdens een show van Dying Wish. De klik was er direct, het schrijven begon al snel en sindsdien gaat het hard: demo, EP, shows, nieuwe release.
De achtergrondinformatie over de band is afkomstig uit een interview met noecho.net. Zelf heeft de band op diverse platformen de bio minimaal ingevuld.

Curselifter speelt metallic hardcore met invloeden uit punk, 2000s metalcore en opvallend veel nu metal. Het resultaat is zwaar, groovend en soms chaotisch. De riffs zijn laag gestemd, de structuur bruut en dynamisch. De EP opent met Banishment (met een gastbijdrage van Yarí van Snake Eater) en knalt er direct vol in. Thrashy tempo’s wisselen af met lompe breaks. False Comfort en Last Breath houden die lijn vast, met explosieve overgangen en een muur van geluid.

Lyrisch snijdt de band actuele thema’s aan: seksueel geweld, politiegeweld, machismo en structurele discriminatie. False Comfort is geschreven uit frustratie over onverschilligheid rondom genocides, waaronder die in Palestina. Dat maatschappelijke bewustzijn tilt deze muziek voor mij naar een hoger niveau. In een tijd waarin veel bands veilig blijven, kiest Curselifter positie.Wat ik waardeer, is dat deze band een duidelijke missie heeft en dat durft te communiceren. Dat past bij het genre en bij deze tijd.

Toch is niet alles in balans. De screams van Rosa zijn rauw en krachtig, maar liggen soms zo voorin de mix dat ze de rest van de band overstemmen en schel binnenkomen. Daartegenover staat een drumgeluid dat juist wat te ver naar achteren. Hierdoor ontbreekt soms de impact. De zang mag van mij ook iets meer meebewegen met de groove.

Wat volgt? Optredens, veel optredens. Nu vooral in Nederland en Duitsland, maar met de blik gericht op de rest van Europa en het Verenigd Koninkrijk. Er wordt al gewerkt aan nieuw materiaal. Na deze EP ben ik vooral benieuwd hoe ze die lijn verder gaan uitbouwen.

Zien?
Zondag 27 juli spelen ze in Cinetol, Amsterdam.

Verder vind je Curselifter op socials

Op 5 juli presenteerde de Noord-Hollandse thrashband Anger Machine hun laatste album ‘Human Error’. Dat deden ze niet alleen; hun vrienden uit de bands Disquiet, Man as Plague en None Shall Fall waren erbij om er in Patronaat een feestje van te maken. En met een volle zaal, en moshpits van het begin tot het einde van de avond, was het met recht een feestje. Wij waren er bij voor een kort verslag, en natuurlijk, voor de foto’s! (zie einde van de post)

Disquiet

Disquiet kicket de avond open met een potje melodische death metal. Omdat er op deze avond ook nog een optreden van Coheed en Cambria is in de andere zaal, staan er op het moment dat ze beginnen nog een hoop mensen buiten in de rij. Gelukkig stroomt de zaal gedurende het optreden steeds voller. Niet dat de band dit nodig heeft; ook met wat minder mensen in de zaal zetten ze een energieke performance neer, met meer dan voldoende aandacht voor het publiek en elkaar. Het is duidelijk dat de band het naar hun zin heeft op het podium. Terecht; het geluid staat vanaf het begin als een huis, en ik vraag me af wanneer deze band met hun eigen headline show in Patronaat staat – het is duidelijk dat ze die show zeker aan kunnen. 

Disquiet bracht op 30 mei, nog niet zo heel lang geleden, hun laatste EP The Infinite Hell uit. Daar speelden ze in ieder geval mijn favoriete track  Call of the Kill van. Maar er was ook genoeg tijd om wat ouder werk te laten horen. Overigens komt de EP review van The Infinite Hell er aan, dus stay tuned! 

Man As Plague

Tijd voor Man as Plague. Frontman Tim is ook een tijdje zanger geweest van Anger Machine, dus het was logisch dat Man As Plague op het album release feestje uitgenodigd werd. Dat de band een beetje moe is van hun optreden in Duitsland nog geen 24 uur eerder, is op het podium niet te zien. Maar dat is het mooie van Man as Plague; waar ze ook staan, voor hoeveel mensen ook of welk publiek – het is altijd feest, het geluid is altijd goed en je kunt er van op aan dat Portal gespeeld wordt. Fijn, die voorspelbaarheid. Een ander ding wat altijd voorspelbaar is, is dat Tim het publiek in gaat. Dat was vanavond misschien nog niet eens heel erg nodig, want het publiek begint bij Man as Plague aardig los te komen. Gelukkig voor mij spelen ze ook wat minder vaak gespeelde tracks; zo komt onder andere het niet uitspreekbare Mnemosyne voorbij. Je ziet Man as Plague overigens binnenkort gratis in Hoorn, voor de 10e editie van Plague Fest. 

Anger Machine

Tijd voor de band van de avond; Anger Machine. Het is duidelijk dat het publiek voor de headliner komt vandaag. Het is duwen om vooraan het podium te kunnen staan, en vanaf het begin wordt er lekker gedanst in de pit. Het blijft gezellig; er wordt zelfs schouder aan schouder gebroederlijk geheadbangt op een gegeven moment. 

Anger Machine heeft alles tot in de puntjes goed voorbereid. Niet alleen staat de setlist als een huis en klinkt het geluid zelfs beter live dan op het album; zelfs de geprojecteerde backdrop verandert per nummer. Thijmen geeft aan dat hij verkouden is, en er lijkt wat stress van hem af te springen. Logisch, als iedereen in de zaal naar jou komt kijken. Daar heeft bassist Merijn overigens totaal geen last van. Gelukkig weet ook Thijmen regelmatig een glimlach op zijn gezicht te toveren, met name als het publiek woorden van de teksten mee kan schreeuwen. Wat dat betreft voelt deze album releaseparty wel echt als een familie feestje. En honestly, de metalscene, zeker in dit deel van Nederland, is ook een beetje als familie. 

None Shall Fall

Nog een band met zenuwen die nergens voor nodig zijn vanavond. Dat komt omdat zanger Pieter vandaag niet aanwezig kon zijn, en Maarten vandaag de touwtjes overneemt om de avond af te sluiten. Daardoor zien we niet alleen Merijn terug op het podium, maar neemt ook de gitarist van Anger Machine de honeurs waar op gitaar voor None Shall Fall. Zoals ik al zei; een groot familiefeest. Maarten doet het overigens prima als frontman – en dat kan ook niet anders, want het is niet de eerste keer. De energie hardcore van de mannen is een mooie afsluiting van een gezellig avond. Als dan vervolgens de strandballen het publiek ingeschoten worden, is het feestje compleet. 

Heb je Human Error van Anger Machine al gehoord? Je checkt hem natuurlijk op Spotify, maar hij is ook op veschillende formaten te verkrijgen bij de band. Je vindt ze op hun eigen website. 

Wij hadden met MetalFromNL ook een interview met de band. Die zie je hier terug.

Foto’s

Nadat een aantal recensies voor MetalFromNL me naar alle uithoeken van het land brachten, is het vandaag eindelijk weer tijd om te schrijven over een band uit mijn eigen thuisprovincie. Het Limburgse Suttungr speelt black metal in klassieke vorm, met invloeden uit eeuwenoude West-Europese geschiedenis en mythen. Fans van bands als Darkthrone en Immortal en het rauwe geluid dat zij in de jaren negentig produceerden kunnen hun lol op met langspeler “Eburoons Vuur”.

Als een feniks rees Suttungr in 2017 uit de assen van haar spiritueel voorganger Paramite. Waar Paramite aanvankelijk old school thrash metal speelde, tappen de Limburgers met Suttungr uit een ander old school-vaatje: black metal, en dan de specifiek de tweede golf, met haar legendarische zwaartepunt in Noorwegen.

Eburoons Vuur

Suttungr windt er geen doekjes om en trapt de titeltrack van hun debuutalbum af met rauwe tremoloriffs en blastbeats, waarbij er al snel ook voldoende aandacht blijkt te zijn voor melodie. Als de brute furie van instrumentalisten Haugr, Valtyr, en Xulthryot al even onderweg is, sluit vocalist Eldr aan om zijn ijzingwekkende krijsen ten gehore te brengen.

Dit eerste nummer beschrijft de strijdlust van de Eburonen, een volksstam die in de tijd van Julius Caesar rondom de Kempen en Limburg tussen de Maas en de Rijn woonden. Zwaarden worden gesmeed, de nacht wordt in brand gezet, en Suttungr schept een episch beeld van een lang verloren tijd die voor menig black metalmuzikant en –liefhebber nog steeds erg interessant is.

Dwaallicht en Zoon van de Hamer

Zoals het goede OSBM-tekstschrijvers betaamt, verwijzen de heren van Suttungr in “Dwaallicht” naar kille, ijzige weersomstandigheden in pikdonkere winternachten. Dergelijke sferen zijn bijna net zo cruciaal als power-akkoorden die tremolo gespeeld worden en het razendsnel rammen op de snaredrum zijn in deze specifieke tak van het genre. Vele jaren nadat ik Emperors “In the Nightside Eclipse” voor het eerst hoorde, heb ik nog steeds een ontzettend zwak voor een goede black metaltrack die me diep de vrieskou insleurt.

Op “Zoon van de Hamer” wordt in de intro kiest Suttungr om even een beetje gas terug te nemen. De gitaren presenteren mooie, kalme arpeggio’s en als de drums zich eenmaal bij het geheel voegen is dat in eerste instantie ook in een rustigere stand dan de blastbeats van hiervoor. De vocalen in het eerste deel van dit nummer komen over alsof er een lange spoken word-passage gaat volgen, maar het viertal besluit al snel dat het genoeg is geweest met de rust. De krachtige screams zijn weer terug en instrumentaal zitten de mannen in de categorie klassiek Immortal-beukwerk. Het nummer eindigt met een prachtige fingerstyle-akoestische passage die zorgt voor een mooie symmetrie in opbouw.

Thematiek

Op “Baduhenna” lijken de Limburgers qua materie ook nog even een uitstapje te nemen naar West-Friesland, maar de overkoepelende thematiek blijft steeds duidelijk in beeld. Veel tekstuele motieven keren herhaaldelijk terug, wat zorgt voor een fraai geheel. We hebben hier niet te maken met een zevental willekeurige nummers, maar met een daadwerkelijk album; een kunst die af en toe verloren lijkt in de hardere genres. Een aantal stukken op deze langspeler waren eerder overigens al te horen op een EP van Suttungr uit 2022, maar passen uitstekend in de flow en het verhaal van dit album.

Gemakshalve neem ik aan dat de naam van deze band een verwijzing is naar de Noordse mythologie (en niet naar één van de manen van Saturnus). Dat gegeven, samen met de onderwerpen die Suttungr aansnijdt en de muzikale stijl waarvoor zij hebben gekozen, maakt dat deze plaat enerzijds voelt als een eerbetoon aan black metals tweede golf. Anderzijds trekken zij inspiratie uit een ander geografisch gebied dan tot nu toe aan bod kwam in teksten uit dit genre. Ook muzikaal zijn er veel toevoegingen, zoals wisselende vocale stijlen en onverwachte wending qua drums, die “Eburoons Vuur” een eigenzinnig karakter geven. Het is een mooie samensmelting van de stijl van de essentiële werken uit het Noorwegen van midden jaren negentig en wat de moderne interpretatie van OSBM te bieden heeft.

Tot slot

De gitaren klinken steevast erg ruim en breed, en de mix over het hele album is onwijs fijn. Hoewel de plaat me vaak doet denken aan het geluid van de gloriedagen van de Noorse black metal, klinken de nummers hier absoluut niet alsof ze zijn opgenomen op een 4-track recorder in de slaapkamer van Fenriz. Alles wijst erop dat deze nummers in een professionele setting zijn opgenomen en de mix en master van Kale Audio laat de muziek vervolgens tot leven komen. Suttungr bewijst hier dat een rauw geluid niet hoeft te betekenen dat de productie amateuristisch is. Een ijzersterke toevoeging aan de Nederlandse black metalcanon.

Meer weten over Suttungr? Je vind ze op Facebook.

Festering Existence is a death metal/deathcore band from the Netherlands. The band has already released an EP in 2023 titled ‘Festering Existence, and ‘Raised by the Voices’ marks the band’s second EP release and it dropped in 2025.

Band: Festering Existence (NL)
Genre: (Death Metal/Deathcore)
Album (Raised by the Voices)
Year (2025)

(Reviewed by Raaf Atasi for MetalFromNL)

Composition

The EP consists of 2 songs, which I found a bit odd since EPs are usually 3 songs or more. Nonetheless, this new release is definitely worth talking about.

The first song ‘Raised by the Voices’, which is my favourite of the two, starts with a banger of a death metal riff performed by the duo (Leon Helleman) and (Thom Nijhoff), accompanied with some hateful, punishing growls by singer (Johnny Hilberink). Really cool and manic riffage throughout the song.

The lead work at the minute 1:21 mark is pretty tasteful and emotional. I do not know which of the 2 guitarists performed it, but this short, yet impactful, solo is absolutely killer, and I certainly wish there was more lead guitar work like that on both songs. However, it was a good decision to extend this melodic solo through the vocal line that follows. A definite highlight moment for me. Additionally, the bass line, performed by (Raymond Aubri) that bursts out at 2:04 is majestic. I particularly love how the band made it louder in the production. Always a plus when the band decides to let the bass shine at the right moment.

The second song ‘The Broken One’ is moodier and doomier than the first, which is a welcome twist to the EP. The song has blast beats in it (though for a very short burst), but with the overall structure, those pummeling blast beats are meant to contribute to the song’s menacing atmosphere. The song starts out with a devastating death metal riff that compels the listener to become invested in the band’s brutality before it drops into the moody section at min 0:40.

I love the sick open chords that come at min 2:04 accompanied with a short tremolo picking that almost sounds black metal-ish. I definitely want to hear the band do more of these twists, especially with the bass layering on top of it. Absolutely great.

In both songs, the drum work by (Menno Bakker) is crushingly solid and tasteful. Great accents with the guitar riffs and tight fills and cymbal work throughout. He doesn’t always rely on speed or traditional breakdowns in his drum composition. An example that stood out was the extremely doomy and creepy beat on min 3:36 of ‘The Broken One’. Menno lets the open chords breathe with his simple one kick one hi-hat one snare approach. The drums here set the tone that brings about the end of the EP perfectly.

Being a death metal/deathcore band, is it inevitable that there would be some slamming breakdowns. However, the band doesn’t overdo it which, in my opinion, is a good thing, and therefore it doesn’t become a predictable cliché. I like the balance they apply compositionally between death metal and some haunting deathcore breakdown moments. One of the elements I enjoyed with the slamming breakdowns is exemplified on min 0:30 from ‘The Broken One’, where they add a chilling melody to accompany the breakdown. This approach ensured that this part doesn’t become sterile, which I believe has become a prevalent factor in the deathcore realm. Many deathcore bands use those slamming moments and chugging staccato mutes without anything interesting to break the monotony of the rhythm section. But here, it sounds dynamic and rich with the hypnotic melody on top.

Worth mentioning is the explosion “motif” that appears on different parts of both songs. When it appeared for the first time in the beginning of ‘Raised by the Voices’, it was genuinely disturbing in a very good way. It was unpredictable and made my heart sink for a second. Moreover, it definitely added to the intensity when it played the role of the “surprise element”. However, this trick was used repeatedly on both songs to the point that, to me, it lost a bit of its charm. I would have definitely preferred that it would be a one timer so that I would go back to it over and over again for that addictive rush it gave me the first time. But after the repetitions, it felt like I can just wait a bit and it will pop up at any second. It doesn’t ruin the songs by any means, but it just takes away the initial punishing (and surprising) oomph that it provided the first time around.

Performance

I have to say, one of my favorite performances on this EP is Raymond’s bass playing. He really keeps that low end saturated with devastating heaviness. Yet he also incorporates some cool higher licks to give the bass more definition and presence when necessary. Solid and tasteful playing throughout the songs. I particularly love the bass performance on ‘The Broken One’ (min 2:03 to be precise), where the duo guitarists lay those sick open chords for Raymond to insert some tasteful licks on top of them. Killer section.

The guitar riffs are absolutely sick. Thom and Leon know how to inject some unapologetic, unhinged sonic destruction into the listener’s ears. From the tightness of the groove, to the tasteful riffage and lead work, as well as the neck snapping breakdowns and thoughtful beats by Menno, they deliver with confidence and drive.

As vocals go, Matt’s vocals are pretty diverse and dynamic. He uses different pitches and doesn’t stick to one vocal dimension. From gut wrenching lows to haunting mids and highs. He knows how to keep the listener engaged by the sheer brutality and anguish conveyed on both songs.

Lyrics

The lyrical content is pretty grim. Nothing too fancy, but they’re genuinely filled with self loathing mixed with existential anger and hatred. One lyrical part that caught my attention was from the song ‘Raised by the Voices’ where it goes; “Since the day I was born, I was set up for failure… A wretched mistake of two fucking cowards”. That is legitimately intense, and it reflects some real personal turmoil that is being released in the form of music/lyrics. Moreover, the nature of the lyrics fits with the musical message and compositional approach. You can hear Johnny’s anguish throughout the songs. Some lyrical parts may be a bit on the nose for my taste, but genuinely engaging and gloomy lyrics overall.

Production

The EP is well produced. A bit too compressed but not in a robotic way. Plenty of room for organic delivery and aesthetic. The vocals -and every instrument- are crisp and audible. Pretty enjoyable production overall.

Critique

When I started listening to Festering Existence’s new offering, I couldn’t tell if it was supposed to be labeled as an EP or 2 singles. To my taste, I would have preferred to either have 2 separate singles that would be featured on a new EP/full-length, or just a longer EP with a minimum of 3 songs. That, however, does not diminish the power of the songs in any way. In fact, more of them would have been better. That is my “complaint” here. Another aspect to critique, which I mentioned earlier, was the explosion motif. I think it might have been done by upping the bass in the mix, which I thought was a cool idea. But when repeated multiple times, I did not feel the same devastating shock I felt the first time around.

Compositionally, I enjoyed ‘Raised by the Voices’ more than ‘The Broken One’. Not that the latter is bad. But I felt that ‘Raised by the Voices’ was more engaging. Maybe the slow doomy part on ‘The Broken One’ (min 0:30) dragged on a bit too long for me (a whole minute). Not to say that this ruined the song, because I understand the vibe that the guys were aiming for; to induce this grinding and menacing feel into the listener’s psyche. However, I felt that I wanted the next riff after 2 counts. So maybe it would have worked better for me if they had settled for 2 counts instead of 4.

Conclusion

Solid EP (2 singles) by the Dutch death metal/deathcore outfit Festering Existence. Those 2 songs will definitely break some necks when performed live and looking forward to hearing the next offering by the 5 piece devastation machine.


Rating
8/10

Want to know more about Festering Existence? You can find them on socials.

EP Release: 6 juni 2025

Tekst: MetalbyMo

Voor fans van: Lamb Of God, The Dillinger escape plan, Thy Art Is Murder, Chimaira.

De Amsterdamse formatie, geworteld in modern metal, metalcore, hardcore punk én deathcore, laat met Conditioned Pt. 2 horen dat ze méér zijn dan een veelbelovende naam op de Popronde affiches van 2025. Ze staan op je te wachten en je voelt het: ze komen eraan.

Wie zijn deze jongens?

Gallamesh bestaat uit:

Kees van Ekeren – vocals

Niek Hubregtse – drums

Jeroen van der Lee – gitaar

Guus van Gemert – gitaar

Sander van Gelswijck – bas

De bandnaam? Een Amsterdams eerbetoon aan ‘alles naar de gallemiezen’ laten gaan. Als je het snapt, snap je het. En zo niet, dan leer je het wel als je deze band live hebt gezien.

In 2024 stonden ze daar ineens, al waren ze voor kenners geen onbekenden. De leden speelden eerder in de prettig gestoorde, energieke X Raiders (voorheen Rectum Raiders). Toen die band in 2022 op pauze ging, werd het fundament gelegd voor iets nieuws: rauwer, harder en muzikaal explosief. Denk aan invloeden van Thy Art Is Murder, As I Lay Dying, Chimaira, The Dillinger Escape Plan en Lamb of God, het soort namen dat de liefde voor metal niet alleen voedt, maar tot het kookpunt brengt.

Conditioned Pt. 2 is de opvolger van deel 1, dat een jaar eerder verscheen. Vijf nieuwe tracks in net geen 14 minuten. Kort, maar krachtig. Geen tijd voor fillers, wel voor voltreffers.

Track-by-track:

1. Now It Ends

De ironie druipt er vanaf, want hier begint het juist. Meteen raak. Dit is een binnenkomer zoals je die hoopt bij een EP: gelaagd, catchy en met een groove waar je nekspieren blij van worden. Het enige minpunt? Te kort! Als dit een voorproefje is van wat deze band live doet, begrijp ik waarom ze zo snel serieus worden genomen binnen de scene.

2. Different Eyes

Hier wordt meteen duidelijk dat Gallamesh meer wil zijn dan alleen een brulmachine. De teksten zijn inhoudelijk sterk en bonuspunten; goed terug te vinden op Spotify. Dat laat zien dat ze het totale plaatje belangrijk vinden. Muzikaal is het een rollercoaster: gitaarriffs die je meesleuren van speed naar death, drums die je het tempo van je hartslag laten vergeten. De opbouw naar het einde is ronduit bruut.

3. Conditioned

Hier komt het enige echte kanttekeningetje van deze review. De rapsectie werkt voor mij niet. De uitspraak van het Engels en flow halen de vaart eruit, en doen de rest van het nummer wat tekort. Zodra die passage voorbij is, keert de band gelukkig terug naar zijn natuurlijke habitat: woedende, strakke breakdowns. Het blijft smaak, maar deze stijlbreuk voelt wat geforceerd.

4. Lotus

De uitsmijter op de dansvloer als je tenminste danst met je ellebogen. Dit nummer knalt. Creatief, ritmisch en met een lekkere afwisseling in samples en stijlen. Hier hoor je een band die plezier heeft in experimenteren en tegelijk technisch ijzersterk is. Alleen de cleane vocalen schieten hier even onderuit. Melodieus sterk, maar vocaal net niet zuiver genoeg om te blijven hangen. 

5. Breeding Season

Een waardige afsluiter. Deze track leeft, ademt en schreeuwt om een volle, deinende zaal. De cleane vocalen zijn hier gelukkig een stuk overtuigender en maken het nummer gelaagd en meeslepend. Hier komt alles samen: tekst, kracht, melodie en live potentie. Een perfecte afsluiting van een vlammende EP.

Samenvattend:

Conditioned Pt. 2 is geen tussendoortje, maar een volwaardige maaltijd in vijf gangen. Elk nummer biedt iets unieks, en samen vormen ze een EP die laat zien dat Gallamesh op het punt staat iets groots neer te zetten. De band beweegt moeiteloos tussen keihard en melodieus, en doet dat met zichtbaar plezier en technische flair. Er is ruimte voor groei, zeker op het vlak van cleane vocalen maar die groeiruimte voelt als belofte, niet als tekort.

Artwork en stijl:

Het artwork is strak, sober en bijna minimalistisch. De muziek is dat niet, maar toch past het. Dat er ook gelachen mag worden tussen al dat muzikale geweld, blijkt ook uit hun bandnaam. Het geheel is professioneel aangepakt, zonder zijn eigenzinnigheid te verliezen.

Dat Jeroen van der Lee zelf het mixwerk op zich nam en Daan Nieboer (jawel, van Swanslaughter) voor de mastering werd ingeschakeld, bewijst bovendien dat deze band ook achter de schermen snapt hoe je je geluid laat knallen.

Conclusie:

Gallamesh is een band met fundament. Conditioned Pt. 2 laat horen dat deze mannen weten waar ze heen willen, direct de moshpit in, mét visie. Volgende halte: Popronde! Met het meedoen aan de popronde beloven ze praktisch ook hij jou in de buurt te komen, dus ga ze bekijken en ga naar de gallemiezen.

Meer weten over Gallamesh? Je vindt ze op hun eigen website.

Review: MetalbyMo
Voor fans van: Sargeist, Aosoth, Walg, Grift.

Op 19 juni verschijnt Fakkeldragers, het tweede album van de Noord-Hollandse black metalformatie Hellevaerder. Wij van MetalfromNL kregen de eer om deze plaat al vroegtijdig op onze trommelvliezen los te laten. En wat voor een genadeloze rit werd het!

De band debuteerde in 2022 met In De Nevel Der Afgunst en slaat met Fakkeldragers de volgende duistere bladzijde om in het verhaal van de fakkeldrager. Het album telt negen nummers, waarbij de negende als bonustrack enkel te vinden is op de fysieke release. Een beloning voor wie het tastbare nog waardeert.

De opnames werden intern verzorgd door gitarist Daan Bleumink en drummer Arjen Kleiss, wat al iets zegt over de controle en visie binnen de band. De mastering werd toevertrouwd aan Devi Hesgen, bekend van zijn werk voor Asgrauw en Schavot en die heeft er een muur van geluid van gemaakt waar je u tegen zegt. Modern en oldskool op de juiste manier gemixt.

Hellevaerder zag het levenslicht in 2017, met als doel om black metal in het Nederlands te brengen. En dat is niet alleen gelukt, het is overtuigend geland. Waar veel bands zich verliezen in Scandinavische clichés, bewijst Hellevaerder dat Heerhugowaard minstens zo geschikt is als broedplaats van alles wat zwart, guur en meeslepend is.
Persoonlijk kende ik de naam van de band, maar dit is mijn eerste echte kennismaking. Eentje die blijft hangen.

Vlammenwerpers van het album:

Een Bepantserde Kroon
Het openingsnummer sluipt met dreigende gitaren je hoofd binnen. Maar al snel barst de hel los wanneer de vocalen zich erin mengen. Vanaf dat moment pakt ook de bas zijn rol, niet als vulling, maar als leider. Hij stuurt, dwingt en tilt het geheel naar een hoger plan. Zo hoort een openingstrack te klinken: als een rituele aftrap van iets onontkoombaars.

Krijgers van het Niets;
Melodieus en meedogenloos. Wat vooral opvalt zijn de ijzingwekkende screams van Miranda Visser. Deze dame heeft een strot die je moeiteloos de afgrond in sleurt. Geen franje, geen filter. Gewoon rauw, eerlijk en loeisterk. Dit is haar missie en passie.

De Laatste Dageraad
Het nummer dat mij het meest wist te grijpen. Een subtiel koor, een melodieuze gitaarlijn en een structuur die blijft hangen als de geur van vuur in je kleren. De gitaren trekken je meerdere keren terug het nummer in. Alsof je even ademhaalt en dan weer kopje onder getrokken wordt.

Fakkeldragers
De titelsong laat horen waarom deze naam boven het album prijkt. Binnen dertig seconden schiet het nummer van snel en melodieus naar zwaar en slepend. Dit is Hellevaerder in een notendop. Alles wat de band is en wil zijn, zit hier in verweven. Een signatuurtrack die exact laat zien wat er op het spel staat.

Schaduwen van Satijn
Een duister verhaal, verteld in lagen. De gesproken stem voegt een sinistere sfeer toe. In combinatie met screams en grunt ontstaat een macaber samenspel dat je meesleept. De Nederlandse taal werkt hier als versterker van het verval, niet als afleiding.

Akelig Gefluister
De bonus track. En wat voor een. Samen met Fakkeldragers en de laatste dageraad de absolute uitschieters van het album. Hier komt alles samen: een drummer die blijft rammen alsof zijn leven ervan afhangt, gitaren die tussen dreiging en ademruimte laveren, een bas die het ritme regeert, en vocalen die je bij de strot grijpen en niet meer loslaten. Dit nummer bewijst: als Hellevaerder vol durf en richting speelt, is het onstuitbaar.

Oordeel: De zwartste diamant van Heerhugowaard.

Fakkeldragers is een diamant van moderne Nederlandse black metal. De band levert een productie af die staat als een huis. De sound is helder, zwaar, gelaagd en geslaagd.

Het artwork is raak gekozen en sluit naadloos aan bij de muziek. Er zit visie in, een verhaal. En dat voel je. Dit gaat ook op voor de bandfoto.

Niet elk nummer blijft even goed hangen. Juist de tracks die meer eigen karakter tonen, zoals Akelig Gefluister, steken erbovenuit. Daar ligt de ruimte voor groei. Meer lef, meer karakter, zonder concessies te doen aan de compromisloze identiteit die Hellevaerder zo sterk maakt.

Wat mij betreft hoort deze plaat ook tekstueel tot leven te komen. Ik hoop op lyrics in de fysieke release en op Spotify. Dit album vraagt erom niet alleen gehoord, maar ook gelezen te worden.

Dus: kaarsen aan, lampen uit, en pre-orderen die plaat. Of je buren het overleven is de vraag. Black metal minnend Nederland gaat dit sowieso omarmen.

Live te zien:

8 november 2025
Rock Metal Society Meeting, Popei Eindhoven (Nederland)

Meer weten over Hellevaerder? Je vindt ze op hun eigen website.

Zondag 1 juni was het feest voor Reformist. Ze mochten de Nederlandse metalscene kennis laten maken met hun debuutalbum Voyages. Deze mijlpaal vierden ze niet alleen, maar Inferum, Torn From Oblivion, Changing Tides waren ook van de partij. Van heinde en verre zijn fans afgereisd naar de 013 in Tilburg om de nummers van het album live te horen. 

Inferum

De avond wordt geopend door Inferum. Als de apocalypse een soundtrack zou hebben, dan zou dat hun discografie zijn. Of ten minste, zo omschrijven ze zichzelf. Ik had ze zelf nog nooit eerder live gezien of gehoord, maar de omschrijving is spot on bij de band. Zware polyritmische drum- en basgrooves, dissonant chords en blastbeats dreunden de zaal door. In het begin leek het alsof de drum en de bas erg hard waren afgesteld, waardoor je de melodie van de gitaar niet goed kon horen. Later werd dit beter en kwam de band goed tot hun recht.

Bij het laatste nummer dat ze die set speelden, rekte ze de breakdown aan het einde lekker lang uit. Ze hielden met de laatste breakdown de aandacht zo goed vast, dat ze bij elke rustmaat steeds meer applaus kregen.

Torn From Oblivion

Na Inferum was het tijd voor de Eindhovense Torn From Oblivion. De band is het beste te omschrijven als de Nederlandse Oceans Ate Alaska: deathcore en hardcore invloeden met hiphop/elektronische beats, bpm switches, breakdowns met bass drops om bang van te worden en veel variaties waar elke ADHD’er blij van wordt. De setlist was een mix van nummers van hun laatste EP Transcend en ouder materiaal.

De zaal ging al meer mee dan bij de vorige act. Bij het tweede nummer werd er gevraagd te zakken en te springen, waarbij duidelijk er een gat zat waar de pit normaal is. Bij Ill Fate was de zaal al meer in voor een two step om dat gat op te vullen.

Changing Tides

De derde act van deze avond was de Brabantse Changing Tides. De laatste tijd heeft de band hard gewerkt en naast Nederlandse shows ook shows in de UK gespeeld. De laatste keer dat ik hen gezien heb was in november tijdens hun album release tour van Amidst the Grey. En ook deze keer heeft de band een vette show geleverd. Met nummers zoals Louder Than Words, Sands of Time en Amidst the Grey hebben ze de zaal weer goed op hun kop gezet.

Natuurlijk kon deze avond ook de pool noodles niet ontbreken, wat zorgde voor veel plezier en zwaardgevechten in de moshpit. Ook bij deze show mochten de collabs niet ontbreken met onder andere Mees van Torn From Oblivion bij Nihilist en deed Josh van Suger Spine zijn tweede collab van de avond. 

Reformist

Na 3 bands was het de beurt aan Reformist, de band waar iedereen naar uitkeek deze avond. Met extra verlichting die neergezet was tijdens het ombouwen van het podium, kleurt de zaal blauw als de bandleden opkomen. Bij de eerste twee nummers van de set (Refraction en The Arrival) verdwijnt in no time het gat in het midden en maakt plaats voor een grote moshpit. Gelijk was te horen hoe goed het geluid was afgesteld voor deze set. Je kon elke crash, hi-hat en symbal perfect horen en het geluid was heel strak. 

Het nummer is origineel opgenomen met Josh van Suger Spine, dus was het voor hem de derde show deze avond dat hij een nummer meedeed. Het verbaasde me daarom ook niet dat dit niet de laatste collab van het optreden van Reformist zou zijn. Niet heel veel later deed de bassist van Changing Tides mee met The Crown en de zanger van Deeproot mee met The Rift. Op het album worden deze nummers gedaan door de zanger van Distant en Castiel, maar de ‘invallers’ hebben laten zien dat zij goede vervangers zijn van de originele features. 

Na de grote cardio workout in de circle pit van Hivemind, start een uitgebreidere 8-bit intro van Don’t Even Try. Tijdens het nummer sluit de zanger van Torn From Oblivion aan om nog een stuk mee te doen. Als één voor laatste nummer van de set, was het tijd voor de title track: Voyages. Toen ik de review schreef van het album (die je ook op de website van  Metal From NL kan lezen) en het nummer een aantal keer had gedraaid, verwachtte ik al dat deze erg leuk zou zijn om live te horen. De zaal ging er goed op los en zong het refrein moeiteloos mee. Na een dankwoord van de band met het grote licht aan, was het tijd om te zingen en niet meer om te moshen. Om de set af te sluiten spelen ze het nummer Rebuild waarbij de microfoon flink door de zaal is gegaan.

Geslaagd feest met veel collabs

De releaseshow van Voyages was een geslaagde avond en heeft laten zien dat deze avond ook voor community was. Alle collabs hebben laten zien hoe hecht de scene is. Dat waren er zoveel geworden, dat ik op een keer gestopt ben met tellen en er misschien een paar ben vergeten te noemen in dit verhaal. Het verbaasde me daarom ook dat Inferum geen collabs en live features had. Alle bands hebben een dikke performance geleverd. De mix was bij elke band weer anders, maar dat was niet altijd in het nadeel van de muziek. Sommige nummers van het nieuwe album van Reformist vond ik daardoor live beter klinken dan op het album. Dat kan natuurlijk ook komen door de performance, de energie van de band en het enthousiasme van het publiek. Alle bands kunnen terugkijken op een leuke avond en alle fans hebben zeker een goede show gehad. 

Wil je meer horen? 

Wil je meer weten over Reformist, Inferum, Torn From Oblivion of Changing Tides? Luister de muziek dan op spotify, bekijk de clips op youtube en volg de bands dan op social media.

Als je nu denkt: “ik had deze bands graag willen zien” wees dan niet bang, alle bands treden vaker op in de buurt van Tilburg. Op 20 september is het Inferum’s beurt om een album release show te doen in de Dynamo in Eindhoven. Daar zijn Nephylim en Reformist uitgenodigd om er een mooi feest van te maken. Changing Tides speelt op 4 september in de Hall of Fame als voorprogramma van het Tsjechische No Face No Case. 

Check de foto-pagina voor de rest van de foto’s.

Genre: Modern metalcore

For fans of: Periphery, Architects, Fit For An Authopsy

Voor wie de afgelopen maanden onder een steen geleefd heeft: Reformist is bezig geweest met het promoten en releasen van nieuw materiaal. In maart werd de eerste track Refraction  van hun debuutalbum Voyages met een videoclip uitgebracht. Maar 28 mei was het eindelijk zover: Iedereen kan nu gaan genieten van dit vette album.

Reformist

De vierkoppige band uit Rotterdam en Eindhoven is alweer een aantal jaar aanwezig in de scene. De afgelopen jaren, laten ze elk jaar wel iets van zich horen. In 2021 kwam hun debuut EP “Reform, Rebuild” uit, in 2022 deden ze mee aan de Popronde, in 2023 brachten ze de singles Hivemind, Oblivion en Venomous uit. Daarnaast hebben ze de afgelopen jaren meerdere shows in Nederland en Europa gespeeld, waaronder hun deelname aan Guts en Glory.

Voyages 

Het debuutalbum Voyages draait om het creëren van momentum — de kracht die vooruitgang mogelijk maakt en beweging in stand houdt. Het album neemt je mee op reis door de geest, persoonlijke groei en zelfontdekking. Het album is een blend van echte en fictieve ervaringen, en vertelt een diep persoonlijk verhaal.

Reformist heeft voor hun debuutalbum naast de 10 nummers, flink uitgepakt. Zo hebben ze videoclips gemaakt voor Refraction, The Crown en Don’t Even Try en aantal nummers gemaakt samen met de Oostenrijkse Castiel en de Nederlandse bands Distant, Sugar Spine en SWANSLAUGHTER. 

Reis van melodie, breakdowns en blastbeats

Het album begint met de track “Refraction” die gelijk de toon zet voor het album. Zware riffs, catchy grooves en een melodisch refrein. Het nummer loopt ook lekker over in “The Crown”, waar de leden van Distant over dezelfde vibe en sfeer nog even een dikke deathcore-saus overheen gooien. 

Bij “Voyages” wordt voor het eerst op het album clean vocals gebruikt. De vocalen nemen dan ook tijdens het refrein alle ruimte in beslag. Voor de track hebben ze ook een videoclip uitgebracht die je op YouTube kunt bekijken.

“De Rift” voelt aan als een heel emotioneel nummer door de melodie die wordt gebruikt in het refrein. Maar dat betekent niet dat er geen facemelter van een breakdown inpast. De deathcore vocals blazen keihard door de breakdown heen. Voor dit nummer heeft de band ook een visualiser op YouTube uitgebracht. 

Na een korte 8-bit intro, knalt het nummer “Don’t Even Try” in. Hoewel de clip, nummer en lyrics video game elementen hebben, zou je een nummer verwachten over een game. In plaats van het uitlichten van een bepaald spel, vertelt het nummer een verhaal over een ander aspect van gamen: gameverslaving.

Bij “The Arrival” maken de clean vocals weer een comeback. Hoewel het maar een aantal woorden zijn in het hele nummer, zorgt het voor een leuke afwisseling. Dit is wel één van de minder zware nummers maar wel een erg catchy nummer. 

“Reanimate” is het tweede nummer op het album dat begint met ‘Re’. Dit is een van de nummers waar het refrein heel catchy is en waarbij het niet lang zal duren tot de hele zaal het nummer meezingt tijdens de liveshows. 

Als je houdt van een groovy two-step nummer, dan ben je bij “Collapse” aan het goede adres. De catchy groove wisselt af met een zware groove en brengt je uiteindelijk bij een zware breakdown.

Altijd als ik op een album een nummer dat “Escape Artist” heet zie staan, dan weet ik dat het een hard nummer aankomt. Reformist heeft die naam ook eer aangedaan. Na een korte intro wordt er goed doorgetikt op de drums en zijn er lekker veel tempowisselingen. Na de breakdown houdt de opbouw even spanning vast en laat die los in het laatste refrein. 

Het laatste nummer “Equinox” is een gevalletje: going out with a bang. Het nummer draagt een compleet andere vibe dan de rest van de nummers op het album. De loopjes, lead gitaar, solo, productie en de feature van Sugar Spine, tillen het nummer naar een heel ander niveau dan de rest van het album. 

Conclusie

Voyages is een reis van melodie, breakdowns, blastbeats en diverse vocalstijlen. De nummers sluiten lekker op elkaar aan en elk nummer heeft zijn eigen elementen. Er komen verschillende aspecten van het metalcore genre langs en de nummers maken zo nu en dan een uitstapje naar Deathcore. Door de verschillende genre invloeden en collabs zit er veel afwisseling tussen de nummers. Je kan duidelijk horen dat Reformist een eigen stijl heeft ontwikkeld met bepaalde intro’s, grooves en riffs die vaker terugkomen op het album. De solo’s zitten goed in elkaar en elke breakdown biedt iets zwaars en heftigs. Het album luistert lekker weg en is een aanrader voor metalcore fans. Het is een album van hoge kwaliteit waar veel tijd en aandacht in heeft gezeten. Dat hoor je ook terug in de details en diversiteit van de nummers.

Eigenlijk is elk nummer wel een aanrader, maar The Rift, The Crown, Reanimate, Escape Artist en Equinox zijn mijn favoriete nummers van het album.

Wil je meer van Reformist horen en zien? Luister hun muziek op Spotify, bekijk de videoclip van Refraction op YouTube en volg ze op Instagram, Facebook en Bandcamp. Of kom zondag 1 juni langs bij de album release show van in 013.

Tracklist:

1. Refraction
2. The Crown ft. Nouri Yetgin en Alan Grnja van Distant
3. Voyages
4. The Rift ft. Castiel
5. Don’t Even Try
6. The Arrival
7. Reanimate
8. Collapse ft. SWANSLAUGHTER
9. Escape Artist
10. Equinox ft Sugar Spine